Αστοί

Σαν τρύπες από κόσκινο, και πιο κοντά ακόμα,
στέκουνε τα παράθυρα, δίπλα-δίπλα,τόσο κολλητά
στριμώχνονται τα σπίτια, το ένα στ’ άλλο, στη σειρά,
που κάθε δρόμος πρήστηκε, στραγγαλισμένο πτώμα.

Στο τραμ η μιά μέσα στην άλλη γατζώνει,
όπως κάθονται, σφιχτά, οι δυό σειρές επιβατών,
όπου αμυδρά γυρνούν οι κόρες των ματιών
κι η επιθυμία από μέσα τους φουντώνει.

Οι τοίχοι μας σα δέρμα είναι λεπτοί,
που όταν κλαίω, σκορπάει κι αλλού ο πόνος
κι οι ψίθυροι ηχούνε σαν κραυγές:

Και πόσο βουβός, μεσ’ σε κλειστές σπηλιές,
χωρίς κανείς να τον αγγίξει η να τον δει,
στέκεται ο καθένας μας και νιώθει: μόνος.

Στον ζωολογικό κήπο

Γλιστράω, πέρα-δώθε, τριγύρω μου σκοτεινά θηρία,
στο κτίριο, που βρυχάται στ’ άγγιγμα του μπαστουνιού, ηχηρά.
Στο βλέμμα τους διακρίνω, ως και τη θάλασσα, μακριά
κάτι που ποτέ, τα όμορφα, δεν έχασαν: την ελευθερία.

Ο σκληρός ρυθμός της πόλης και του κόσμου η χλαλοή
στα πόδια μου βαραίνει, όμως λεύτερα οι μοναξιές
τρέχουν στα γόνατα του τίγρη και οι ριγωτές του οι πλευρές
με κανένα δρόμο δεν ειν’ δεμένες, παρά μόνο με τη Γη.

Αχ, τις ψυχές τους νιώθει η θέληση μου, καυτές κι αγνές
και με νοσταλγία λιώνω, πιο πολύ κι απο το κερί.
Του τζάγκουαρ κίτρινο, το βλέμμα, απ’ το νυκτόβιο του το κορμί
λάμπει γύρω απ’ τη χιονόλευκη μου όψη και τις κόρες τις μικρές.

Ακούνητος, φαινομενικά βαρύς, κάθεται ο αετός
σαν άγαλμα, μα μιά κίνηση επάνω, επάνω τον σηκώνει!
Η ορμή του με αγγίζει και στο πηδάλιο του με τεντώνει –
Μένω ακίνητος, ειμ’ από πέτρα, πετάει μόνο αυτός.

Πελώριο υψώνεται του κάθε ελέφαντα το γκρι βουνό,
όπου γιγάντιο πνεύμα, μόνο, μπορεί να κατοικεί.
Από του σύμπαντος την λάμψη και τη δόξα έχω περιβληθεί
και στέκω φυλακισμένος, μεσ’ στον ελεύθερο τους τον κλοιό.

****

Ο Άλφρεντ Βόλφενσταϊν ήταν αντιπροσωπευτικός ποιητής και θεατρικός συγγραφέας του γερμανικού εξπρεσιονισμού και εκδότης της εφημερίδας Die Erhebung (1919/1920). Σημαντικό ηταν και το μεταφραστικό του έργο: Βερλαίν, ντε Νερβάλ, Ουγκώ, Σέλλευ, Μπροντέ και κυρίως απ’ το έργο του Ρεμπώ, για το οποίο τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο του πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης (1930). Κατά τη διάρκεια του πολέμου, παρέμεινε κρυμμένος στη Γαλλία. Καθώς η κατάσταση της ψυχικης και σωματικής του υγείας είχε επιδεινωθεί, αυτοκτόνησε σε ένα νοσοκομείο του Παρισιού το 1945.