Τα οστά

…κι ωστόσο ο θάνατος λευκαίνει τα οστά

μα τ’ ανομήματα δεν φθάνει να τα νίψει

κι αν τα κρανία, γεγυμνωμένα, εξαγνίζονται

οι σκέψεις κι οι προθέσεις

που ως πράξεις πόνεσαν και πίκραναν

ανθρώπους, εν ζωή,

μέσα στις ψυχικές πληγές που ανοίξανε,

ζούνε και ζουν κι υπάρχουν κι αγκυλώνουν.

 

*

Die Knochen

…und dennoch der Tod bleichtdie Knochen

aber die Sünden reicht er nicht aus zu säubern

auch wenn die Schädel, entblößt, sichläutern

die Gedanken und die Absichten

die als Taten schmerzten und verbitterten

Menschen, am Leben noch,

innerhalb der seelischen Wunden die sieaufrissen,

leben und leben und existieren und verletzen.

 

[Waltz of the Bone King Composed & Produced by Peter Gundry]

`

************************

Ζωή της μίας ανάσας

Στο πάρκο, ετούτο σήμερα,

συνετελέσθη,

πικρότατο το θαύμα:

Ένα νήπιο

κατέβηκε φουριόζο

από το παιδικό του καροτσάκι

ύστερα τραμπαλίστηκε

μια δυο φορές στην κούνια

της παιδικής χαράς

κι ακούμπησε,

αποσταμένος,

γέροςστοπαγκάκι.

 

 *

Leben des einen Atemzuges

Im Park, in diesem heute

fandbitterlich

das Wunderstatt:

Ein Kleinkind

ist hastig

aus dem Kinderwagen geklettert

daraufhin wippteessich

ein- zweimal auf der Schaukel

des Spielplatzes

und stützte sich,

erschöpft,

hochbetagt auf die Bank.

 

 

******************************


Απογευματινή ενόραση

Κεράσι δειλινό στον Μυλοπόταμο.

Μπρος στο καφενεδάκι έχει ριζώσει

πλάτανος θεόρατος.

Τα φύλλα του, θροΐζοντας,

διηγούνται ιστορίες με τους Κένταυρους.

Στο γέρικο κορμί του ξεφλουδίζουν

μνήμες πρόσφυγες κι εκεί

που διχαλώνεται η ιστορία με των μύθων

τα παρακλάδια έχει σκαλίσει με σουγιά

μιάν Αρετούσα ο Θεόφιλος.

Στην κάτασπρη αμμουδιά

ξεβράζει τ’ άγριο κύμα

μέδουσες γαλάζιες

και μόνο ο πλάτανος γνωρίζει

ότι δεν είναι μέδουσες,

δεν είναι μέδουσες, μα δεν

παρά ναυαγισμένοι Αργοναύτες

Από την άλλη τη μεριά του Αιγαίου.

 

*

Nachmittagsintuition

Kirschrote Abenddämmerung in Mylopotamos.

Vor dem Kaffeehäuslein hat ihre Wurzeln

eine riesengroße Platane geschlagen.

Ihre rauschenden Blätter

erzählen Geschichten vonden Kentauren.

Auf ihrem alten Stamm pellen sich

Erinnerungen Flüchtlinge unddort

wo sich die Geschichte trennt von den Verzweigungen

der Mythenmit dem Taschenmesser

hat Theofilos eine Aretousageschnitzt.

Andenweißen Strand

spült die wilde Welle

hellblaue Quallen

abernur die Platane weiß

dass es keine Quallen sind

es sind keine Quallen, aber nein

nur versunkene Argonauten

Vonder anderen Seite derÄgäis.

 

*************************************************************************************

Ο Γιώργος Χ. Θεοχάρης γεννήθηκε το 1951 στη Δεσφίνα Φωκίδος. Εργάστηκε στη χημική βιομηχανία. Εξέδωσε έξι ποιητικά βιβλία, καθώς και ένα βιβλίο ιστορικής έρευνας για τη Σφαγή στο Δίστομο το 1944, για το οποίο τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο Χρονικού – Μαρτυρίας το 2011. Η ποιητική συλλογή του Πλησμονή οστών βρέθηκε στη Βραχεία Λίστα του Κρατικού Βραβείου Ποίησης 2019. Επιμελήθηκε, από το 2014, πέντε Ανθολογίες ελληνικών ποιημάτων. Μετείχε στη σύνταξη της έντυπης εφημερίδας Book Press. Μεταφράστηκε στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά και αλβανικά. Διευθύνει το λογοτεχνικό περιοδικό Εμβόλιμον (Κρατικό βραβείο λογοτεχνίας 2014). Μετείχε στην Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Παιδικής Λογοτεχνίας. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και του Κύκλου Ποιητών. Τελευταίο του βιβλίο «Δίφορη μνήμη» (Πόλις 2021)