artwork: Ελισάβετ Μουζάκη

EΠΑΓΓΕΛΜΑ ΓΥΝΑΙΚΑ

Της παίρνω από τα χέρια το παιδί κι
εκείνο αρχίζει να κλαίει.
Λογικό, σκέφτομαι
το παιδί θέλει τη μάνα του
και της το ξαναδίνω.
Ύστερα κοιτάζω τα παπούτσια μου.
Μέσα τους είναι τα πόδια μου
κάλτσες ιδρωμένες.
Ευτυχώς, σκέφτομαι
όταν το παιδί μας κοιμηθεί
θα μου τις πλύνει.
Όσο για τις πατούσες μου
θα ξεμυρίσουνε κι αυτές
κάνοντας ποδόλουτρο
μέσα στον ιδρώτα της.

ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Αντίδωρο για τη σπασμένη μας τηλεόραση
έφερ’ η κόρη στον μπαμπά
γραμμένη την αλφαβήτα.
Έσπασ’ η τηλεόραση με γράμματα
σελίδες που φτερουγίσανε στον άνεμο
βρήκαν τα χελιδόνια καθώς γύρευαν τη ζέστη.

ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Σαράντα τρία έτη τραγουδώ στη χορωδία
δίχως ποτέ μου να βγαίνω απ’ τη γραμμή.
Αν πρόκειται το Άγιο Πνεύμα να με δει
θέλω έτσι να με προσέξει:
σαν την καλύτερη φωνή μέσα στις άλλες
που έθελξε το περιστέρι στο κεφάλι.

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

Στα κάγκελά μου αναλύεται το φως
η ελευθερία μου ανήκει στο κελί μου.
Όλοι μας ζούμε σε κλουβιά
όμως εγώ παρατηρώ
κι εσείς συμπεριφέρεστε˙

αχρείοι
τιποτένιοι
γλείφτες.

ΑΡΙΣΤΕΙΑ

Δούλευαν οι μηχανές στο εργοστάσιο
τένοντες κόβονταν απ’ τα πολλά εισιτήρια.
Δίχως μάνατζερ, με σπασμένα Ελληνικά
δίχως καν να γνωρίζει από αγώνες για δικαιώματα
ο καλαθοσφαιριστής προσδιόριζε την αμοιβή
του επόμενου χρόνου.
Έτρεμε ο παράγοντας μήπως τον χάσει
αυτοκτονούσαν οι εκπρόσωποι
οι συνδικαλιστές
οι λόγιοι με τα ωραία ελληνικά
και τ’ ακριβά κουστούμια.
Καθώς δυνάμωνε ο θόρυβος
των μηχανών του εργοστασίου
ο αθλητής, ολόκληρος προϊόν
επέστρεφε στους εργάτες τα μέσα παραγωγής.