Ο Θρακιώτης Μιχάλης Λουκοβίκας μελοποίησε Άρη Αλεξάνδρου, ταξιδεύοντας από τη Δύση στην Ανατολή παρέα με 35  μουσικούς – όπως οι Ross Daly, Γιώργος Ανδρέου, Μανόλης Ανδρουλιδάκης, Μάνος Αχαλινωτόπουλος, Κυριάκος Γκουβέντας, Κώστας Θεοδώρου, Παναγιώτης Κουτσούρας, Χάρης Λαμπράκης, Κώστας Μερετάκης, Αναστάσης Μισυρλής, Δημήτρης Μπασλάμ, Θανάσης Μπιλιλής, Δημήτρης Μυστακίδης, Περικλής Παπαπετρόπουλος, Ζιάντ Ρατζάμπ, Αγγελίνα Τκάτσεβα, Απόστολος Τσαρδάκας – συν δυο τραγουδιστές: την Ελένη Τσαλιγοπούλου και τον Ανδρέα Καρακότα.

******************************

Πάνω από τη φλόγα

Αν μου πρέπει τιμή
είναι που είχα πάντοτε τη λάμπα αναμμένη μέσα στην κάμαρά μου
κι έκανα την εμφάνιση των μυστικών τους μηνυμάτων
κρατώντας τις λογοκριμένες τους γραφές πάνω απ’ τη φλόγα.

 

*
Η στενογραφία της νεκρής ζωνης

Είπες πως δε θέλεις μήτε να νικήσεις.
Είπες πως δε σε νοιάζει
αυτός ο ήλιος τρεις οργιές πιο πάνω απ’ το Λαύριο
μήτε το χρώμα τής σημαίας
κ’ η προσοχή
κ’ η υποστολή
κ’ οι φαντάροι που προσμένουν ν’ αποδώσουν τις τιμές
πυροβολώντας σε στην πλάτη.

Λοιπόν, λίγο κουράγιο ακόμα.
Όποιος βρεθεί με άλογο
του μένει να τραβήξει για την ήττα
καβαλάρης.

 

*
Παράνομο σημείωμα

Στο μηνίγγι έχουμε μια ραγισματιά
κ’ η ματιά μας προχωράει
σαν τεθλασμένη πυρετού
από πουλί σε φύλλο σαπισμένο.
Η ώρα δε μας παίρνει.

Στήνουμε αυτί ν’ ακούσουμε τα νέα
και μας τ’ αρπάζουνε βαριά τραυματισμένα σε πρόχειρα φορεία.
Κάνουμε να μετρήσουμε τ’ αστέρια
και πέφτουν στα λιθόστρωτα σαν ανάποδες πινέζες.

Με μια μικρή ραγισματιά
επιμένω και τραβάω μες στις λάσπες
ξεριζώνοντας κάθε μου βήμα
σαν ένα κούφιο δόντι.

Ανασηκώνω τα πηγούνια των ανθρώπων βιαστικά
το φως που απόμεινε στις κόχες των ματιών τους ν’ αντιγράψω
και κρύβω το σημείωμα
κατάσαρκα πάνω στην καρδιά
για να δουν στη νεκροψία
πόσο λίγο ζήσαμε.

 

*
Έτσι

Έτσι — πάντα δίπλα στους καπνούς
μέσα στα χαλάσματα μέσα στις πέτρες
έτσι — πάντα δίπλα στους πνιγμένους
στα κουρέλια τού ίσκιου μας μες στον χειμώνα
έτσι — πάντα δίπλα στα ρινίσματα μιας ψιλής βροχής
μέσα στη νύχτα που πριονίζει όλη νύχτα
τ’ ασημένια δέντρα
τον μολυβένιο ουρανό
το χάρτινο φεγγάρι
έχουμε μια ραγισματιά
κ’ η ώρα δε μας παίρνει
να μας αγγίξει κάποτε σαν χάδι
ένα φτερό αυτοκινήτου.

 

*********************************************************************************************

Πρόκειται για περιηγήσεις στον χώρο και τον χρόνο, περνώντας από χώρα σε χώρα, από το ένα είδος μουσικής στο άλλο, με μετατροπίες και μουσικές γέφυρες: από την Ελλάδα περνούμε στο blues και από το baroque στο rock, από την Ιταλία και τον Verdi στην Ισπανία και το flamenco, από την Ρωσία και τον Μουσόργσκη στον Beethoven και τον Bach, και από το ρεμπέτικο, τη βυζαντινή μουσική και τη δημοτική μας παράδοση στην “τροπική” μουσική τής Ανατολής, λαϊκή και λόγια.

Ανοιχτοί ορίζοντες παντού – όσο κλειστός κι αν ήταν “εκατέρωθεν” ο “ορίζοντας” για τον Άρη στην εξορία ή την φυλακή. Πάντα ελεύθερος, ενεργώντας κατά τα ένδον ρήματά του: “Φίλε ἤ αντίπαλε μην τ’ ἀναγγείλεις πουθενά. Δεσμώτης τῇδε ἳσταμαι τοῖς ἔνδον ῥήμασι πειθόμενος”, έγραψε στην “Υποσημείωσή” του, παραφράζοντας το περίφημο σιμωνίδειο επίγραμμα των Θερμοπυλών. Και με μια βαθιά πίστη στον άνθρωπο του μέλλοντος: “Αν κατόρθωνα να ρίξω και τον ελάχιστο κόκκο τσιμέντου για να στρωθεί ο δρόμος από τον homo sapiens στον homo humanus, θα έλεγα πως η ζωή μου δεν πήγε του κάκου”…