Με το θάνατο σου

Με το θάνατο σου έμαθα
ότι οι άνθρωποι δεν είναι συνεπείς στα ραντεβού τους
Φτάνουν πάντα μισή ώρα αργότερα
Φτάνουν όταν έχει παίξει το πρώτο κομμάτι
Ενώ ήδη έχει ειπωθεί η πρώτη ατάκα

Έμαθα πως τα βράδια θέλουν τη συνήθεια του κλουβιού
μισώντας την ελευθερία του ανοιχτού παράθυρου
Για να αντέξεις ξαπλώνεις μόνος
ξεχνώντας το πρώτο ήλιο το ξημέρωμα
τα πλεγμένα τα άκρα σε χορό πολεμικό

Πως το σώμα συνηθίζει στα περισσεύματα της μέρας
ξεπουλώντας τις βαθιές ώρες της ελευθερίας που του έταξαν
Για να μην λυπάται τις αναγούλες της πείνας
μόνο να εκλιπαρεί την ελεημοσύνη του δυνάστη
στη πράξη αφαίρεσης των μελών του

Έμαθα πως η φυγή ορίζει το χρόνο στο άπειρο
ενώ η λεπίδα της αλήθειας αγγίζει τη καρωτίδα
Για να σταθεί ο κόσμος ανάποδα
ανώφελα να ψυχορραγεί
χωρίς περιθώρια προδοσίας

Πως η πραγματικότητα είναι χειρότερη από τους εφιάλτες
Για να παραμένει ζωντανή
ορίζεται μέδουσα με όρεξη για εκδίκηση

Χωρίς προσδοκίες, η απόγνωση ξεγελιέται

Με το θάνατο σου έμαθα
πως τα διλήμματα σκοτώνουν
και φτάνουν πάντα στην ώρα τους

 

 

************

 

Μιλάνε οι άνθρωποι
με κόμπους δεμένους στις φωνές τους
με σιωπές που τρέφονται
από τα αθόρυβα δάκρυα τους
Με απαντήσεις που μοιάζουν καθαρές
κουβαλώντας το κρύο ενός βαρύ χειμώνα
Λένε τα πάντα οι άνθρωποι
Ποτέ δε κρύβουν την αλήθεια
Περιγράφουν κάθε στιγμή τους
με τόσες λεπτομέρειες
Δίνουν χωρίς δεύτερη σκέψη
το σενάριο από τις παραστάσεις
που ανεβάζουν στα αυτοσχέδια θέατρα τους

Οι ρόλοι είναι άπειροι
οι ήρωες είναι ένας
κατά το δοκούν του αφηγητή
κάθε στιγμή εξελίσσονται.
Μιλάνε οι άνθρωποι.
Τα λένε όλα
συνεχίζουν να τα λένε όλα
με ένα λυγμό ψιθυριστό, με ένα βλέμμα αόρατο

Τα αισθάνεσαι όλα μέχρι τα βάθη του λαιμού σου
Δε κατεβαίνουν πιο χαμηλά να ανασάνεις
Κόμπος και πνίγεσαι αν δεν αποκριθείς
κόμπος και κόβεται το σκοινί που έριξες
για να τους ακούσεις.

Μιλάνε πάντα οι άνθρωποι
σε γλώσσες άγνωστες και νεογέννητες
Φυσάνε λόγια σε γραμμές τηλεφώνων
που χαράσσονται με μαχαιριές
εκεί που η αγάπη
έχει χτίσει τη ξύλινη καλύβα της
Σε ένα τόπο χωρίς σύνορα
σε ένα χρόνο χωρίς όρια.

Μένει να θελήσεις να τους ακούσεις
γιατί πάντα μιλάνε οι άνθρωποι.

Μιλάνε στις σιωπές τους
μιλάνε στα χρόνια τους
μιλάνε στα χέρια τους,
στις ρυτίδες πάνω από τα μάγουλα τους
εκεί που φιλήθηκαν και χαϊδεύτηκαν
με ακροδάχτυλα γεμάτα έρωτα και τροφή

Τους ακούς να μιλάνε σε τόπους
που δεν έχεις βρεθεί ποτέ,
σε στιγμές που κυοφορούνται
μέσα σε μήτρες ανθρώπινων κύκλων
γύρω από τη φωτιά της συνάντησης.

Δεν υπάρχει χάρτης ούτε οδηγίες
πως θα τους βρεις ,πως θα τους ακούσεις

Αρκεί να θες
αρκεί να ρίχνεις φως στις γωνίες
που σχηματίζονται όταν μιλάνε
αρκεί να κοιτάξεις την ιστορία
όταν σου μιλάνε

Αρκεί να έχεις αφήσει σημάδια
στη διαδρομή που κάνατε μαζί

Αρκεί να θες να είσαι εκεί
όταν μιλάνε οι άνθρωποι.
με λόγια
με δάκρυα
με σιωπές
με προσευχές
με όσα πνίγονται στις τρικυμίες της θάλασσας που μας περιβάλλει.
Με μια ανάσα να θες
και να μιλάνε
οι άνθρωποι.