ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

Ακόμα υπάρχουν πεταλούδες

Φαντάσου να λείψουν οι πεταλούδες απ’ τον κόσμο

Τα εύθραυστα στον άνεμο φτερά

Το αλαφρό πέταγμα

Η ομορφιά

 

Φαντάσου να λείψει

το τριγωνικό σχήμα της σιωπής

στην αόρατη των λουλουδιών γεωμετρία

Σε είδα δίπλα στους βράχους

να δίνεις νόημα στις πέτρες

ν’ ανταγωνίζεσαι στο πέταγμα το κύμα

να κλείνεις τη σιωπή σου στον άνεμο

και να ζητάς, εσύ, πόσο να ζητάς

την αποκατάσταση της ομορφιάς στον κόσμο

 

*

DIE WIEDERHERSTELLUNG DER SCHÖNHEIT

Immerhin gibt es die Schmetterlinge

Stell dir vor, verschwinden würden die Schmetterlinge von der Erde

Die zerbrechlichen im Winde Flügel

Das federleichte Fliegen

Die Schönheit

 

Stell dir vor, verschwinden würde

die dreieckige Form der Stille

bei der unsichtbaren Geometrie der Blumen

Ich habe dich neben den Felsen gesehen

den Steinen Sinn zu geben

mit den Wellen ums Fliegen zu wetteifern

dein Stillschweigen dem Wind zu schließen

und zu verlangen, Du, wie stark hast du verlangt

die Wiederherstellung der Schönheit auf Erde.

********************************************

 

 

ΓΡΑΜΜΙΚΗ Β’

Γράφω

για να ξύσω το χρώμα στους τοίχους

να φανούν οι μορφές στις ψηφίδες

στον ουράνιο χρυσό τους φόντο

 

για να καταπιώ τον βόα του μικρού Πρίγκιπα

και να γίνω ελέφαντας

δίχως μνήμη καπέλου

μα με μνήμη της μνήμης

 

για να μην πέσω στα τέσσερα

άλλος, ρινόκερος του εαυτού μου

κοπάδι αγέλη σμήνος

Je ne capitule pas

 

Γράφω

 

για να μετρήσω πεταλούδες

μπλε ροζ μωβ κόκκινες

σε μια φαντασιακή της καθημερινότητας σκηνή

τόσο πραγματική όσο τα όνειρα μας

υψωμένα στη ν της εφηβείας

 

για να ρίξω στα μάτια της συνήθειας

στην καθημερινή απληστία της

αράχνη με υφαντά χρυσοποίκιλτα

ουρανός φως σκοτάδι

για το αίνιγμα που γλίστρησε

με της Πυθίας τις καμένες δάφνες

τα κρύα της Σφίγγας φτερά

και τον άκοπο δεσμό του Αλέξανδρου

 

Γράφω

 

για αυτά που δεν θα ειπωθούν

παρά με δυο λέξεις ή τη σιωπή

που βρίσκει ο Έρωτας ανοικτή για να γλιστρήσει

εκεί ανάμεσα στα στήθη της Αθωότητας

*

 

LINEARSCHRIFT B

Ich dichte

 

um die Farbe von den Wänden abzureiben

damit die Figuren auf den Mosaiksteinen wieder erscheinen

in ihrem himmlischen goldenen Hintergrund

 

um die Boa des kleinen Prinzen hinunterzuschlucken

und mich in einen Elefanten zu verwandeln

ohne die Erinnerung eines Hutes

aber mit der Erinnerung der Erinnerung

 

um nicht auf allen vieren zu kriechen

anddderes, Nashorn meines Ichs

Herde Rudel Schwarm

Je ne capitule pas

 

Ich dichte

 

um die Schmetterlinge aufzuzählen

blau rosa violett rot

in einer imaginären Szene des Alltages

so wahr wie unsere Träume

erhöht zum X der Pubertät

 

um Sand in die Augen der Gewohnheit zu streuen

ihrer alltäglichen Habgier

Spinne mit Gold verzierten Geweben

Himmel Licht Finsternis

 

fürs Enigma das ausrutschte

mit Pythias verbrannten Lorbeerblättern

Sphinx’ kalten Flügeln

und Alexanders ungelösten Knoten

 

Ich dichte

 

für das was nicht gesagt wird

außer mit zwei Wörtern oder dem Schweigen

was die Liebe aufgeschlossen findet, um hinein zu schleichen

dort zwischen den Brüsten der Unschuld

 

*************************

 

 

ΑΣΤΕΓΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Άστεγα τα ποιήματα μου

αναζητούν ουρανό

στις τρίλιες των πουλιών

Χρώμα ακατοίκητο

βάφεις με την έρημο σου

αυτά που δε θέλεις να ανθίσουν

 

Τι κοιτάς;

Ξέρω ένα αγόρι

που άλλοτε ντύνεται Ερμής του Πραξιτέλη

κι άλλοτε βουτά στους βυθούς

για να τον ξεχάσουν οι αιώνες

 

Θέλω τα τζάμια μου

να γεμίσουν με σταγόνες

για να τρέξουν οι δρόμοι μου

σε κατηφοριστά ποτάμια

 

Πώς λένε αλλιώς την ντροπή;

Κόκκινο του απριλιάτικου ψέματος

 

Πού πας αγόρι με το μασκαρεμένο πρόσωπο;

Εκεί που όλα είναι γυμνά από τους καθρέφτες

Άγγιξε τον τύπο των ήλων

Ίσως εκεί βρεις αυτό που έψαχνες

Αιώνες κρυμμένο

 

 

*

OBDACHLOSE GEDICHTE

Obdachlos sind meine Gedichte

suchen nach einem Stück Himmelsfläche

zwischen den Trillern der Vögel

Unbewohnte Farbe

färbst mit deiner Wüste

alles was nicht blühen soll

 

Was schaust du so?

Ich kenne einen Jungen

der sich das eine Mal als Praxiteles Hermes verkleidet

und das andere in die Meerestiefe untertaucht

so dass ihn die Jahrhunderte vergessen

 

Ich möchte, dass meine Fensterscheiben

beschlagen von Wassertropfen sind

damit meine Wege hinunterlaufen

zu abschüssigen Flüssen

 

Wie wird die Scham anders genannt?

Das Rote des Aprilscherzes

 

Wohin gehst du Junge mit dem maskierten Gesicht?

Da wo es verwüstet und spiegellos ist

Leg deine Finger auf die heiligen Wunden

Vielleicht findest du dort was du gesucht hast

In der Ewigkeit versteckt

 

 

*************************************************************************************************

Η Ξανθίππη Ζαχοπούλου γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Έχει κάνει σπουδές παιδαγωγικής, μουσικής (μονωδία) και φιλολογίας ( κατεύθυνση μεσαιωνικής και νεοελληνικής λογοτεχνίας) στο ΑΠΘ. Εργάζεται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Έχουν εκδοθεί οι ποιητικές της συλλογές : “Μάρερμα” ( Πηγή, 2016) με ζωγραφική του Γιάννη Μητράκα και “Βαθύς ουρανός βυθός θάλασσας” ( Το Ροδακιό, 2020). Ποιήματα , βιβλιοκριτικές και διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε συλλογικούς τόμους και σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά.