Αγάπη μου αδελφική

Αγάπη μου αδελφική σε μια σφεντόνα χαραγμένη,
μια αγκαλιά παντοτινή σε σκανδαλιά περίτεχνα κρυμμένη.
Παιδιά που παίζουνε μαζί, ξύλινες φτιάχνουνε τραμπάλες.
Κούνιες κρεμάνε από σχοινί, ματώνουν τα γόνατα απ´τις μπάλες.
Αγάπη μου αδελφική, αγόρια ατίθασα να παίζουν στη βροχή,
παλεύοντας να κάνουνε μια ακόμα ανοησία.
Στο δάσος το σκάσανε ξανά πριν λήξει η τιμωρία

Άλλαξε

Μην αλλάξεις θα τρομάξεις!
Ή ν´αλλάξεις να θαυμάσεις;
Όλα είναι στο μυαλό σου και στο ανύπαρκτο κενό σου.
Σαν τη θάλασσα πληγές σου κλείνει, μ´αν θυμώσει μεμιάς σε πνιγεί.
Έτσι είναι και ο εαυτός σου.
Μια το τέρας, μια Θεός σου!
Κοιτά πάλι τον καθρέφτη κι ομολόγησε τον ψεύτη, αποδέξου τον επαίτη.
Στη ζωή ν´ απλώνεις χέρι στο λιοπύρι και στ’ αγέρι.
Ξέρει εκείνη να διαβάζει και τη μοίρα σου ν´ αλλάζει!

Πόκα

Τύψεις βαριές να μένουν για καιρό,
στο νου μου παγωμένες.
Μέσα σε χιόνι να θωρώ, είναι συντηρημένες.
Κι αν λιώσει θα ρθουν να με βρουν,
πάλι να με σκεπάσουν.
Στέγες παλιές που πέφτουνε τα χρόνια σαν περάσουν.

Να αλλάξω το χρόνο δε μπορώ,
το χθες μπροστά να φέρω.
Η μόνη λύση να δεχτώ,
το μάταιο δεδομένο.

Τύψεις χαριστική βολή στις μέσα μου απαντήσεις,
μπερδεύουνε, απορρίπτουνε αθώες μου εξηγήσεις.

Πόκα που στήσανε ξανά πανούργες ερινύες:
“Πάσο-Τα βλέπω, έχασες, και στα μαζεύω όλα”

Σημαδεμένη τράπουλα τα παίζω όλα για όλα!