Ο ηθοποιός

Ηθοποιός πεντοδεκάρας υποδύεται απλόχερα
Μια λέξη μόνο πες και θα το κάνει

Σκοτάδι πες, και θα υποδυθώ τον ήλιο σού
Κρύο αν πεις, φωτιά θα παριστάνω
Φύγε μου λες, και άριστο πατέρα των παιδιών σου
Υποδύομαι

Αχ να μπορούσα μάτια μου εμένα να παριστάνω,
Σε τούτη τη σκηνή που περπατάμε, φωτιά να ρίξω να κάει
Και όλοι εμείς οι ηθοποιοί τις μάσκες μας να σπάσουμε,
Να δραπετεύσουμε από την Αντιγόνη…

Το πρώτο δάσος μου

Δάσος η ζωή.
Δάσος μέσα στα δάση.
Εγώ ένα δέντρο
Εσύ ένας θάμνος

Εύχομαι να μην ευχόμουν
Ο σπόρος που με γέννησε
Φωτιά να πάρει να κάει
Κάτω να πέσει και να λιώσει να χαθεί
Να υποφέρει.
Κι εγώ ας μην γεννιώμουν.

Βροχή

Πάντα ερωτευόμουν την βροχή
Μικρές μικρές ψιχάλες-
Μινιατούρες μας χορεύουν άχαμνα-
Σε έναν ουρανό που αγκαλιάζει

Μα εγώ μικρή μου ψάχνω την δική σου
Μα εγώ πάντα για σένα θα γράφω
Κι αν σταματήσω
Δωσ’μου ένα βαλς μεσ’την βροχή

Πάντα σε ερωτεύομαι στα πρωτοβρόχια

Τα λαγουδάκια που δεν είναι καν δικά μου

Εχω ένα λαγούμι στην αυλή μου
Κάθε φορά που βρέχει
Έξω τρέχω σα μανιακός
Γρήγορα να βγάλω τη χλωρίνη από την τρύπα
Με σκέψεις θετικές
Να μην πνίγουν τα λαγουδάκια

Μια μέρα ίσως τους χτίσω κι ένα σκέπαστρο

Το δώμα μου

Γυρίζω σπίτι ματωμένος
Δεν με χωρούν οι τοίχοι
Κι έχω φουσκώσει τόσο
Μπαμ! Θα σκάσω
Άντε να σκάσω!
Πέντε καρφιά στο στήθος μου
αίμα σαν χείμαρρος

Ρωτούν οι πόρτες για την μέρα μου
Ρωτά η λάμπα “ποιός την Πέμπτη πρόκα έμπηξε?”
Πρώτου να σχάσει, ΜΠΑΜ!
Και η σχιωπή
Το δώμα μου να λούσει

Πέφτω ψοφίμι στο κρεβάτι μου
Σκληρό, είναι σαν πέτρα, σκληρό
Που σιωπηλά με αγκαλιάζει

Η φυγή σου

Και όσα δάκρυα δεν έριξα για σένα
Τα έφτυσε σήμερα ο ουρανός
Και όλο τον πόνο που στιγμή σου δεν κατάλαβες
Σήμερα ζωγραφίζει ο ουρανός

Κι εγώ χαζεύω την βροχή
Μα λίγο-λίγο• αστραπή-αστραπή,
Ξεφεύγει η θύελλα και χάνεται
Όπως και εσύ μέσ’ στην βροχή

Και εγώ στα σπλάχνα μου αγκαλιά έχω την άνοιξη
Τρέμω να την σφήξω
Τρέμω μην σκάσει

Όπως σαν έκρηξη και εσύ

Βγήκες απ’της Πανδώρας το καταραμένο το κουτί

Η φωτογραφία μας

Την φωτογραφία που βγάλαμε μαζί να μην την βλέπω

Την έσχισαν τα πενιχρά μου δάκρυα στα δυο

Την έλιωσε η αγάπη πο’χα φυλάξει έναν καιρό και μια φορά

Την έσπασε ο πάγος πο’χει πιάσει η καρδιά μου

Να μην την βλέπω!

Να χαθεί!

 

Δεν θέλω να χαλάσει άλλο.

Θέλω να φαίνεται,

να την μιμηθούμε σε κάποιο σύμπαν παράλληλο