Τα μάτια σου

Πήρα μολύβι και χαρτί
Κι’ άρχισα να ζωγραφίζω
Τα μάτια σου, τα μάτια σου
Έφτιαξα και μια σκάλα
Που ανεβάζει στον ουρανό

ΟΧΙ

Απεχθάνομαι τον πόλεμο
Μα πιότερο απ’ όλα
Απεχθάνομαι το φασισμό
Τα ζύγιασα τα πράματα
Κι’ ΟΧΙ είπα στο φασισμό

Νεραΐδα του δειλινού

Όταν ο ήλιος γείρει
Και πριν το φεγγάρι ανατείλει
Βγαίνει η Νεραΐδα του δειλινού
Τα ολόχρυσα μαλλιά της λαμποκοπούν
Ήλιος γίνονται και φεγγάρι
Της νύκτας σταματούν το σκοτάδι
Στα γαλανά της μάτια
Τις νύκτες κοιμάται ο ουρανός
Απ’ τα φιλήδονα χείλη της
Μια ανάσα δροσιάς
Γίνεται καλησπέρα
Διαβαίνει το γεφύρι και χάνεται
Πριν το φεγγάρι ανατείλει
Η λάμψη της κρύβεται στο όνειρο
Γλυκιά γίνεται προσμονή
Του άλλου δειλινού