ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ

 

Μουλιασμένα φύλλα στο έδαφος

υγρασία

δάχτυλα, μαλλιά νωπά

γόπες νωπές σε τσιμέντο χλωρό

τρύπια πουλόβερ

απογυμνωμένα σώματα, απογυμνωμένες ψυχές –

υπακοή στο πρόσταγμα της φύσης

όταν έρχεται ο καιρός της αναδιάρθρωσης.

Ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα

θρυμματισμένη

και μια επαπειλούμενη σύμπραξη καιρού και καυσαερίου

που θα τυλίξει το σπίτι δώρο για νέους δαίμονες.

 

Με ρωτάτε αν φταίνε οι καιροί.

«Δεν πάσχω απ’ όσα μου προσάπτετε»,

υποκρίνομαι σε απόσταση ασφαλείας,

«απλώς τα καταγράφω».

*

 

ΒΑΘΥΚΟΚΚΙΝΟ ΗΔΥΠΟΤΟ

 

Οι συλλαβές του ονόματός σου

το καλοκαιρινό μου ξέσπασμα που φθίνει

το «μην καπνίζεις άλλο»

το «μη με κοιτάζεις έτσι,

βλέπω την ψυχή μου στο βλέμμα σου»*

το ηδύποτό μας

βαθυκόκκινη παχύρευστη ουσία

ρέοντα υλικά στις φλέβες μου

μάρτυρες της προϊούσας σήψης.

 

Πάντοτε στο τέλος

στρέφομαι για λίγο στην αρχή:

στον ορυμαγδό ένας λυγμός

ένας σάπιος πλακούντας

κι αναμεσίς εγώ.

 

[Άραγε στο χειροκρότημα

λέμε ευχαριστώ στην υποκρισία;]             

 

 

* Αναφορά στο στίχο της Μαρίας Πολυδούρη

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν

   με την ψυχή στο βλέμμα

  από το ποίημα «Μόνο γιατί μ’ αγάπησες»

 

 

Σύντομο εργοβιογραφικό σημείωμα

 

Ο Γιώργος Μουφτόγλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2000 και είναι φοιτητής του Τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ξεκίνησε να γράφει ποίηση κατά τα μαθητικά του χρόνια. Τα έτη 2014 και 2015, του απονεμήθηκε το Γ’ Βραβείο για τη συμμετοχή του στον 5ο και 6ο πανελλήνιο μαθητικό ποιητικό διαγωνισμό, αντίστοιχα, από το Σύνδεσμο Εκδοτών Βόρειας Ελλάδας. Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα ηλεκτρονικά περιοδικά λόγου και τέχνης «Fractal», «Περί ου» και «Υδράνη».