(Ξ)ΕΠΕΣΕ  Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Από τα χειμερινά στα θερινά

και πάλι πίσω

Φοβάμαι ότι χάσαμε αυτό το κάτι

στο δρόμο.

Αν ο κόσμος φτιάχτηκε για εποχές τέσσερις,

ξοδέψαμε πολλούς σπόρους στα χιόνια

και μάταια αδειάσαμε τους σιτοβολώνες.

Κι ας φώναζαν οι αρχηγέτες συνθήματα

από τα ακρωτήρια των καστρογυρισμάτων:

«Γούνα για τον χειμώνα,

Λινό για το καλοκαίρι».

Κι εγώ τα ίδια θα ‘λεγα,

αν η μοίρα μ’ έκανε πυργοδεσπότη

να ορίζω κουλάκους.

Μα σαν να το παράκαναν οι πολεμιστές να σφάζουν γυμνοί

στο χιόνι

και κάθιδροι στο θέρος.

 

*

 

Η ΑΝΑΣΦΑΛΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΜΙΚΡΟΒΙΩΝ

Ακαριαία, είπαν.

10-15 λεπτά.

Λίγο πριν, λίγο μετά

Το ίδιο θα έκανε.

Σήψη, εμβολή οίδημα.

Ό,τι περνούσε απ’ το χέρι τους.

Μόνο θέμα χρόνου.

Τι σου είναι η εξουσία στα χέρια των αφανών.

 

*

 

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, ΟΔΟΣ ΑΝΝ ΣΕΞΤΟΝ

Γράφουν ακόμη γυναίκες

που δεν ήταν μοντέλα

κι έγιναν νοικοκυρές.

Θλίψη κλεισμένη

στο μπουκάλι φαρμακείου

χωρίς καμία χημική παρηγοριά.

Σαν να μην είναι αποκάλυψη

η ζωή

ούτε η ίδια η ποίηση.

Αλλά μάλλον κάτι κάψουλες πεσμένες

πίσω απ’ τον νιπτήρα.

Άχρηστες πια γιατί οι λέξεις

βρήκαν τα λόγια και

γράφουν ξανά.

Ή σαν ανεξίτηλη μάσκαρα,

ξεχασμένη στο μπουντουάρ

αστικού διαμερίσματος των sixties,

πλάι σε μιαγυαλιστερή, ξεφτισμένη roller-skateφόρμα

των eighties.