ΟΚΤΩ ΥΠΟ ΔΟΚΙΜΗ ΕΝΣΤΙΚΤΑ

Να συνοψίσεις οκτώ οποιαδήποτε ένστικτα και να τους βιάσεις την ευαισθησία:

– Ο τρόπος που αντιγράφεις το κενό είναι πιο άδειος κι από το αντιγραφόμενο υλικό.

– Από τις παρεχόμενες υπηρεσίες που φοβάμαι, η μια μοιάζει με τάπητα αεροδρομίου για την άφιξη των χελιδονιών, η άλλη με ένα πέτρινο παρθεναγωγείο στα χρόνια της Κατοχής. Κι ο άνθρωπος που τιςσχεδίασε, με το χαϊδεμένο παιδί της γραφής που του αρέσουν τα παιχνίδια.

– Καθ’ όλη τη διάρκεια της βροχής επιμένω στη συλλογή ψεμάτων, αυτών που μοιάζουν με αληθινά και των υπολοίπων που είναι αληθινά. Το κράτος ποτέ δενδικαίωσε αυτή μου την εμμονή. Παρά με αφήνει μουσκεμένο στο περιθώριο να πουντιάζω απ’ το κλάμα.

– Η ευφορία που κρύβεται στις φράουλες μόνο με γυναικεία στήθη μπορεί να παρομοιαστεί: η μόνη διαφορά είναι στο χρώμα, αλλά και αυτό μπορεί να διευθετηθεί από έναν καλό ελαιοχρωματιστή.

– Όταν με παρέλαβαν οι νοσοκόμες φασκιωμένο, δεν γνώριζαν τίποτα από το ζοφερό μέλλον μου. Με τοποθέτησαν σε θερμοκοιτίδα και έκτοτε περιμένω τον σφαγέα μου.

– Αν υπερεκτιμήσεις το διαμάντι, θα βρεθείς ταπεινωμένος από μια μέλισσα. Γιατί το κεντρί της λάμψης είναι λιγότερο αιχμηρό από αυτό ενός αθώου εντόμου.

– Η ασχήμια λοιπόν έχει ως γενεσιουργό αιτία τη βλακεία. Ενίοτε και τις θεωρίες της Αισθητικής. Και βέβαια να μην ξεχάσουμε και την πολιτική της διάσταση, καθ’ ότι λίγοι γνωρίζουν πως μια μέτρια κυβέρνηση είναι πιο αντιαισθητική από ένα σάπιο μήλο (άλλωστε το τελευταίο ως χρώμα έχει ιδιαίτερη ζήτηση).

– Κι όταν δεν υπάρχει δικαιοσύνη, η ισότητα μοιάζει με ξινισμένο φαγητό που κανείς δεν θέλει να φάει.

Από την ενότητα ‘’Αποδόμηση του περιττού’’

 

********

ΔΩΜΑΤΙΟ 201
Ας ερευνήσουμε τώρα τις ξαφνικές νεροποντές. Οπωσδήποτε δεν υφίσταται θέμα πλημμύρας. Διαχρονικά τα υπαρξιακά διλήμματα επέπλεαν κι αυτό ήταν το παρήγορο. Συνήθως προκύπτει ένα αζήτητο συμπέρασμα. Ποτέ ωστόσο δενσχηματίζει πρόταση. Κι αν ακόμα διαγωνιζόταν με τον χειρότερο συγγραφέα, δεν θα μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Σχεδόν απίστευτο μου φαίνεται και αρκετά σπάνιο. Η έμπνευση μέρες τώρα επικροτεί την αφωνία. Ενώ συνήθως πάσχει από υπερχείλιση. Μια άσπρη τρίχα στο πάτωμα θα επαναφέρει την τάξη. Ευτυχώς χωρίς καθόλου να κοστίσει. Γιατί η πραγματικότητα δενβιντεοσκοπείται τα βράδια της μοναξιάς. Μερικά στιγμιότυπα μόνο επιτρέπονται κι αυτά λογοκριμένα. Στο μέλλον δεν θα υπάρχουν γηρατειά, μόνο τεράστια νεκρά κύτταρα. Τα πάντα εξαρτώνται από το ένστικτο και πόσα εγκεφαλικά κουβαλάει. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι υπάρχω μόνο από σύμπτωση.
Από την ενότητα ‘’Δωμάτιο ξενοδοχείου’’

`

Κι ούτε που μπόρεσα να συνηθίσω το φως που πέφτει ξαφνικά στο τζάμι, την ώρα της εξόδου από τ’ όνειρο, λίγο πριν το πρωινό εγερτήριο.

Κι ούτε που ήθελα να φύγω απ’ τη γειτονιά που μεγάλωσα, μα η ανάγκη         με παρέσυρε σε μέρη πρωτόγνωρα κι είχα δίπλα μου ένα μήλο απ’ τον   παράδεισο και πίσω μου όλους τους έρωτες που δεν πρόλαβαν να ξεδιπλωθούν.

Κι ούτε που συνάντησα ποτέ μου μια θάλασσα, μόνο καραβάκια χάρτινα επέπλεαν στη στεριά, κύματα που ξεψυχούσαν στην παλάμη μου, υπερωκεάνια βυθισμένα σε μια αγκαλιά από τύψεις – πάντα η απουσία της υγρής αίσθησης μου θύμιζε το τέλος που έρχεται.

Κι ούτε που ήθελα να γίνω σπουδαίος, φωτογραφίες κοίταζα και σκεφτόμουν τη φθορά του σώματος, τις ρυτίδες που εμφανίζονται ξαφνικά στον καθρέφτη μια ηλιόλουστη μέρα, τις κραυγές οδύνης μετά – τόσα χρόνια μια ψευδαίσθηση ήταν η ομορφιά.

Κι ούτε που συνάντησα πια τη μορφή σου, ιδανικούς αυτόχειρες έβλεπα να συνωστίζονται στην κόλαση, τα πάνινα παπούτσια σου να πατούν τον ουρανό, πρώτη στροφή δεξιά τη ζακέτα σου ριγμένη στα σύννεφα και μετά, στην προέκταση του χάους, ρανίδες ιδρώτα καταγής.

Κι ούτε που μπόρεσα να ζωγραφίσω τοπία με χρώματα της άνοιξης, πάντα μια μαύρη απόχρωση τύλιγε τον ορίζοντα κι ύστερα στάλες βροχής χτυπούσαν το παράθυρο – και φαντάσου, ήταν ακόμη πρωί.

Από την ενότητα ‘’Υπολείμματα ουρανού’’