ΠΑΛΜΥΡΑ 2015 μ.Χ.

Η τέχνη μεταμορφώνεται από νύμφη σε πεταλούδα

καθώς εσύ θρυμματισμένη Νύμφη της Ερήμου

καθρεπτίζεσαι στα ερείπια των ερειπίων σου

δίχως προοπτική αντανάκλασης.

Οι αρχαίοι κίονες που στύλωναν τη μνήμη

τώρα εκτινάσσονται στο άπειρο σαν κόκκοι της άμμου

ίδιοι με την ανάερη έμπνευση

πριν γίνει ανάπηρη θρηνωδία του Calderón de la Barca.

Ο Tiepolo κοιτάζει αμίλητος τη Ζηνοβία που κλαίει.

Δίπλα του ο Rossini καπνίζει σκεπτικός.

Κι εγώ εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά τους

σηκώνω από τη γη μια τυχαία πέτρα

εις ανάμνησιν της Ιστορίας που τελειώνει.

 

***

Palmyra 2015 n.Chr.

Die Kunst verpuppt sich in einen Schmetterling

zumal du dich als zertrümmerte Nymphe der Wüste

in den Ruinen deiner Ruinen widerspiegelst

ohne Reflexionsperspektive.

Die antiken Säulen die deine Erinnerungen stützten

schleudern sich nun ins Unendliche wie Sandkörner

gleich einer ätherischen Inspiration

bevor sie zu einem invaliden Klagelied von Calderón de la Barca wird.

Tiepolo schaut der weinenden Zenobia zu.

Neben ihm raucht der skeptische Rossini.

Und von ihnen hunderte von Kilometern entfernt

hebe ich vom Erdboden einen zufälligen Stein auf

zum Angedenken der Geschichte die zu Ende geht.

`

 

*************************

ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟ

Το χέρι που σκότωσε

το πεντάχρονο παιδί

στη Γάζα, το 2018,

ήταν το χέρι του πατέρα του

στο Βιετνάμ, το 1967,

και του παππού του

στην Ισπανία, το 1936.

Το παιδί που σκοτώθηκε

στη Γάζα

στο Βιετνάμ

και στην Ισπανία

εξέπνευσε την ώρα

που δείχνει το ρολόι

της βομβαρδισμένης εκκλησίας

στην Κροατία, το 1991.

 

Ο αυριανός βιογράφος του 21ου αιώνα

χωρίς αμφιβολία

θα κοπιάσει λιγότερο.

 

****

Genealogisch

Die Hand, die

das fünfjährige Kind

in Gaza, 2018, ermordet hat

war seines Vaters Hand

in Vietnam, 1967

und seines Großvaters

in Spanien, 1936.

Dem ermordeten Kind

in Gaza

in Vietnam

in Spanien

ging der letzte Atem aus

genau in dem Moment

den, die zerbombte Kirchenuhr

in Kroatien, 1991, zeigt.

 

Der zukünftige Biograf des 21ten Jahrhunderts

wird sich zweifellos

weniger bemühen müssen.

 `

*****************************

 

ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Στις Αγγελική και Λιλή Ελευθερίου

`

Τα σπίτια ανήκουν στους νεκρούς τους

όπως τα οστά αλόγων στους καβαλάρηδές τους.

 

Να αρχίζεις από το ξεφλούδισμα των τοίχων

για να φθάσεις κάποτε στον μίσχο τους

–ποτέ από τις πόρτες ή τα παράθυρα

φέρνουν πάντα μιαν αναμονή–.

Ύστερα να ξεκαρφώνεις τις σανίδες

αργά αργά να μη χαθεί ούτε ένα βάδισμά τους

κι έπειτα να αποκαθηλώνεις το ταβάνι

στερεωμένο τόσα χρόνια απ’ τους καπνούς τους.

Τα έπιπλα μην τα ρωτάς, δεν ωφελεί.

Έχουν όρκους αιωνιότητας με την αφή τους.

 

****

Die Totenhäuser

                für Aggeliki und Lili Eleftheriou

`

 

Die Häuser gehören den Toten

genauso wie die Pferdeknochen ihren Reitern.

 

Anfangen solltest du vom Pellen der Wände

so dass du irgendwann zu ihrem Stiel kommst

-niemals von den Türen oder den Fenstern

die bringen mit sich immer irgendeine Erwartung-.

Danach solltest du die Nägel von den Brettern lösen

langsam, aber sicher, dass kein einziger Schritt verloren geht

und dann solltest du den Nimbus der Decke nehmen.

Frag bitte die Möbel nicht, das hat keinen Sinn.

Die sind durch ihren Ewigkeitsschwur mit ihren Gefühlssinnen gebunden.