Werke und Tage

Es ist kein Zufall

So viel Himmel es lebten Menschen

In deren Händen sich die Sphäre vergrößerte

Abgeschlaffte mittlerweile Ausflügler

Blieben neben den Steinbrocken stehen

Den Mythen und Veränderungen zuschauend

Die Uhren abzählend

Vielleicht reicht das Geld aus

Für eine Kosmogonie

`

*

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ

 

Δεν είναι τυχαίο

Τόσος ουρανός υπήρξαν άνθρωποι

Στα χέρια τους μεγάλωσε η σφαίρα

Εξαντλημένοι τώρα εκδρομείς

Στάθηκαν στις πέτρες

Κοιτάζοντας μύθους και αλλαγές

Μετρώντας τα ρολόγια

Ίσως φτάσουν τα χρήματα

Για μια κοσμογονία

 

`

*******************************************

Vitale Lüge

Auf Dächern von Kleinhäusern steige ich

Einsamkeit der Sterne

Sammle die Besorgnis des Regens ein

Amme des Tages singe ich die Epochen

Den Frauen die geheiratet haben

Aber immerhin Ähren bewahren

Die Augen Küsse sind verspätet angekommen

Und die Stimme spätnachmittags am Sommerende

Ich breite die Arme aus

Biete Bodenflächen an, dass man Betten macht

Spiegelbilder für Fromme

verhindere ich den sicheren Start des Sturzes

`

*

ΖΩΤΙΚΟ ΨΕΥΔΟΣ

 

Ανεβαίνω στέγες μικρών σπιτιών

Μοναξιά των άστρων

Συλλέγω αγωνία βροχής

Τροφός της μέρας τραγουδώ τις εποχές

Σε γυναίκες που παντρεύτηκαν

Κι όμως ακόμα κρατάνε στάχυα

Τα μάτια φιλιά άργησαν να φτάσουν

Και η φωνή απομεσήμερο τέλη καλοκαιριού

Ανοίγω τα χέρια

Προσφέρω εκτάσεις να στρωθούν κρεβάτια

Κάτοπτρα για ευσεβείς

Καθυστερώ την σίγουρη εκκίνηση της πτώσης

`

********************************

Ausgrabung

Erde auf Erde

In jener Epoche

War es das Einzige was zählte

Unsere Nägel säuberten Gebeine

Übriggebliebene Reste

Zusammengefaltet beerdigte man manche

Gläubige bis zum Lebensende Anhänger des Einverständnisses

Andere wurden aufrecht dem Verfall überlassen

Und wir in sämtlichen Sommerzeiten

Suchen nach einem glücklichen Toten

`

*

ΑΝΑΣΚΑΦΗ

 

Χώμα πάνω στο χώμα

Την εποχή εκείνη

Ήταν το μόνο που είχε σημασία

Τα νύχια μας καθάριζαν οστά

Υπολείμματα

Διπλωμένοι θάφτηκαν κάποιοι

Πιστοί μέχρι τέλους στη συγκατάνευση

Άλλοι ευθυτενείς αφέθηκαν στη σήψη

Και εμείς καλοκαίρια ολόκληρα

Γυρεύουμε έναν ευτυχισμένο νεκρό

 

`

*

Herzzerreißender Schrei

Frauen mit verkalkten Lippen

Treiben als leere Kleider herum

Stecknadeln im Blick die Spitzen

Wirbellos beantragen sie Fleisch

Eine Oberfläche, wo sich das Schicksal erweitern kann

Sie haben keinen Namen

Stumme Buchstaben sind sie

Bieten sich hoffend auf Identität der Wehklage an

Aus ihren geschlossenen Lippen kommt die Schönheit auf die Welt

Uneigennützig auf den Straßen stehend

`

*

ΟΙΜΩΓΗ

 

Γυναίκες με ασβεστωμένα χείλη

Περιφέρονται άδεια φορέματα

Καρφίτσες στο βλέμμα οι δαντέλες

Ασπόνδυλες αιτούνται σάρκα

Επιφάνεια να απλωθεί το πεπρωμένο

Δεν έχουν όνομα

Βουβά γράμματα είναι

Προσφέρονται στο θρήνο ελπίζοντας ταυτότητα

Από τα κλειστά τους στόματα γεννιέται η ομορφιά

Ανιδιοτελείς καθώς στέκονται στους δρόμους

 

 

`

********************************************************

Η Μαρία Κουλούρη γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1975. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Από τις Εκδόσεις Μελάνι έχουν εκδοθεί τρία ποιητικά της βιβλία: Μουσείο άδειο, το 2013 (Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Ποιητή της Εταιρείας Συγγραφέων), Ρολόγια και άλλοι χτύποι, το 2015 (Βραβείο «Σωτηρίου Ματράγκα» της Ακαδημίας Αθηνών) και Καθημερινά κρεβάτια, το 2017, και βρίσκεται υπό έκδοση το τέταρτο βιβλίο της, Αστικό ελάφι. Από τις Εκδόσεις Le miel des anges έχει εκδοθεί στο Παρίσι η επιλογή ποιημάτων της Lits quotidiens, το 2018. Εργάζεται θεραπευτικά μέσω της συγγραφής. Είναι υπεύθυνη της θεατρικής ομάδας ενηλίκων με αυτισμό στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, σερβικά και τουρκικά.