1. Αλεξία Καλογεροπούλου, Μεθεόρτια Έθιμα, 24γράμματα

 

Δίχως να επισημαίνει νέους ορίζοντες στη δεύτερη της απόπειρα, η Αλεξία Καλογεροπούλου διατηρεί τις αρετές της πρώτης και στο νέο της πόνημα: αισθαντικότητα, ευστοχία κι απέριττη εκφραστική στρατηγική. Το βιβλίο της διαβάζεται απνευστί απ’ άκρη σε άκρη, αφήνοντας γεύση γλυκιά στα χείλη, σαν πεταχτό φιλί από ένα κορίτσι που ποθείς πολύ. Στο μέλλον αναμένω περισσότερο πάθος και μεγαλύτερο ρίσκο από εκείνη, μακριά από την ασφάλεια του πρώτου σκαλιού που έχει σαφώς κατακτηθεί. Ένα πεταχτό φιλί δεν μπορεί να ’ναι ποτέ αρκετό στον έρωτα της γραφής.

ΜΙΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Να του πω ότι γέρασε ήθελα.
Μα δεν τολμούσα.

ΦΘΑΡΜΕΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Όταν περάσει ο έρωτας
τα άνθη
δεν θυμίζουν πια Άνοιξη,
μα μνήμα.

 

 

*

2.Γιώργος Δάγλας, Ταριχευτές Πουλιών, Κύμα

Το βιβλίο του Γιώργου Δάγλα το άνοιξα με σαφώς αρνητική προδιάθεση. Η υφή του εξωφύλλου, η σκοτεινιά του μα, κυρίως, το «βιογραφικό» του ποιητή στο «αυτί» («ελλάσων Ιθακήσιος ποιητής») καθόρισαν το προαναγνωστικό πρόσημο. Έπειτα, σα μάστορας της ανατροπής, ο Δάγλας με χαστούκισε με την ανάγνωση. Πρόκειται για αυθόρμητο μάστορα ποιοτικού συναισθήματος και διεισδυτικού στοχασμού, ο οποίος σε εξαναγκάζει στην προσπέραση των όποιων τεχνικών σφαλμάτων. Τα ποιήματα της συλλογής διαβάζονται ανεξαιρέτως, προσφέροντας την ανακούφιση της τέχνης που διαλέγεται πριν παρουσιασθεί, προσόν μέγα.

ΧΡΟΝΟΣ

Τόση έρημος
λες
πού χάθηκε;
Και τώρα
δύο κόκκοι άμμου
σε τόση κλεψύδρα.
Και τρέχεις έντρομος
μέσα στη νύχτα
να ψάξεις το ποδήλατο
που σου κλέψανε παιδί

 

 

*

3.Σπύρος Σφενδουράκης, Μελέτη Ζωής, Βακχικόν

Ο Σπύρος Σφενδουράκης είναι καθηγητής Οικολογίας και Βιοποικιλότητας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Πριν από το Πανεπιστήμιο Κύπρου, όμως, δίδασκε στο Πανεπιστήμιο Πατρών, την ίδια περίοδο που φοιτούσα κι ο ίδιος σε αυτό, ως προπτυχιακός και μεταπτυχιακός φοιτητής του Τμήματος Βιολογίας. Είναι, λοιπόν, αδύνατο να μιλήσω για τα πρωτόλεια ποιήματα του δασκάλου μου όπως θα μιλούσα για τα πρωτόλεια γραπτά οποιουδήποτε ποιητή, με τον οποίο τίποτε δε με συνδέει πλην της αγάπης για το στίχο. Ο Σπύρος είναι ο πρώτος και μοναδικός δάσκαλός μου με τον οποίο γίναμε φίλοι. Εγώ ήμουν ένας συντηρητικός φοιτητής που γυρνοβολούσε στους καταθλιπτικούς διαδρόμους με ένα χαρτοφύλακα, ο Σπύρος ήταν ένας μονίμως διαλογιζόμενος Jedi που ζούσε στο Πανεπιστήμιο, με την πόρτα του γραφείου του πάντοτε ανοιχτή και το χαμόγελό του διαθέσιμο προς επίλυση κάθε απορίας˙ και θεραπεία έκαστης ανοησίας. Η απλότητά του, η ευθυκρισία του, η ευαισθησία του αλλά, κυρίως, η ποιότητα της σκέψης του αντανακλώνται και στα ποιήματά του. Βετεράνος δάσκαλος και ερευνητής, αλλά νεοφερμένος ποιητής, ενίοτε στέκει μετέωρος και αναποφάσιστος ανάμεσα στον ελεύθερο στίχο και τον έμμετρο λόγο που ομοιοκαταληκτεί. Άλλοτε χρησιμοποιεί εύστοχα την κρυπτικότητα, άλλοτε θάβει το νόημά του υποκάτω της. Ο αυθορμητισμός του ενίοτε λειτουργεί οχληρά στους διασκελισμούς του και τη στίξη, διαταράσσοντας τη ροή. Είμαι βέβαιος, όμως, πως η βαθεία του γνώση και η γνήσια αγάπη του για τη γλώσσα θα κυοφορήσουν υπέροχα ποιήματα στο μέλλον. Αυτό το ταξίδι του μόλις ξεκίνησε.

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

Τα βουνά είναι πάντοτε εκεί, σαν την ιστορία και τη θάλασσα
Βαραίνει η επιμονή τους να ορίζουν τον κόσμο μου
Με πνίγει η παρουσία τους κάθε αυγή
Γιατί το παρελθόν να είναι πάντα ίδιο;

Θα σε πάρω από το χέρι να ταξιδέψουμε μαζί
Στην πεδιάδα του Χελμού θα σ’ αγκαλιάζω
Θ’ ανέβουμε στη Σίκινο, να παίξουμε χιονιές
Του χρόνου ξαπλωμένοι στο τροπικό νησί Νεπάλ
Η Γη του Πυρός θα βγάζει φωτιές και λάβα
Στο Νησί των Χριστουγέννων θα είναι Πάσχα
Κι όπως δεν θα ’χω γεννηθεί ακόμα
Άλλος θα σε φιλά στο στόμα

 

 

*

4.Σοφία Σακελλαρίου, «Από την τέφρα μου ίχνος να μη φυλαχτεί» ΔΙΑΘΗΚΕΣ, Άγρα

Στραβά με κοιτάζουν οι διανοούμενοι, άλλως κουλτουριάρηδες, όταν ισχυρίζομαι ότι το φιλμ Fright Night είναι ένα μικρό αριστούργημα. Δεν πτοούμαι. Είναι αδύνατον να μεταφέρει κανείς στον αμύητο (το είδος του κινηματογραφικού τρόμου έχει κι αυτό το κοινό του) την αξία της ατμόσφαιρας. Μετά λόγου γνώσης, λοιπόν, και δίχως να φοβάμαι τη λέξη, γνωρίζοντας πόσο δύσκολο είναι να ισορροπήσει ένα έργο ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία και τον τρόμο, διατηρώντας ταυτοχρόνως γοτθική αισθητική ως αυτή των παλαιών παραγωγών της Hammer Films, εμμένω στην αξιολόγησή μου. Ομοίως και απεριφράστως θα πω πως η συλλογή της κυρίας Σακελλαρίου είναι ένα μικρό αριστούργημα. Η ποιήτρια εφορμά από την ιδέα της συντασσόμενης διαθήκης και των περί αυτής τεκταινομένων και με εμφανώς κοπιώδη και ευρηματική, ώριμη συνάμα, εργασία, παραδίδει ένα αξιοθαύμαστο πόνημα. Άλλοτε ως σκηνοθέτιδα της στιγμής, άλλοτε στοχαζόμενη επί του στιγμιοτύπου, σε κάθε περίπτωση ουσιώδης και με φόρτιση συναισθηματική, χτίζει απαράμιλλη ένταση, γεννά ποιοτικό προβληματισμό, δίνει στήθος. Ελπίζω ειλικρινώς η προσοχή που θα δοθεί στη συλλογή της κ. Σακελλαρίου να μην εξαντληθεί στη στήλη ετούτη, προς μία ακόμη απόδειξη του διαρκούς εξευτελισμού της ντόπιας λογοτεχνικής κριτικής. Τη συγχαίρω θερμά.

«ΟΜΟΡΦΗ ΘΕΑ, ΥΠΕΡΟΧΗ ΕΡΗΜΙΑ»

Για το φεγγάρι πλάστηκαν οι τάφοι,
-και φέγγει για τους τάφους το φεγγάρι…

Τα δύο παιδιά του μήνυσε ο Ώλντριν
λίγο προτού πατήσει τα ενενήντα.
τον εμποδίζουν, δήλωσε, να ξαναπαντρευτεί
και απαιτούν να λάβουν πάραυτα
την πατρική αμύθητη περιουσία,
μα ούτε σεντ δε θέλει να τους δώσει.
Εκείνα δήλωσαν πως τρέμουν
τον «γερο-παλαβιάρη»,
«θα τα σπαταλήσει όλα, όλα,
πριν πεθάνει», τίποτα δεν θα τους μείνει,
είπαν.
Κι αναρωτιέσαι,
Λησμόνησε ο Ώλντριν
Πως κάποτε άφησε τη γη;
Πως πέταξε ως τη Σελήνη;
Ούτε εκείνος ούτε οι γόνοι
είδαν τη ζωή αλλιώς;
Ακλόνητοι οι πάσσαλοι της γης;
Στα έγκατα μας έχουν καρφωμένους;
Σκόνη οι άθλοι;
Τόσο ταξίδι σκόνη;

Α, κάτι μας έμαθε κι ο Ώλντριν

της ανθρωπότητας το βήμα
δεν είναι καθώς φαίνεται
και βήμα του ανθρώπου.

 

*

5.Γιώργος Βέης, Βράχια, Ύψιλον/βιβλία

Σε μια περσινή συνάντηση παλαιών συμφοιτητών, ο συνεργάτης μου στο προ εικοσαετίας εργαστήριο Φυσικής, μαθήματος του πρώτου εξαμήνου, μας ανακοίνωσε ότι διορίστηκε Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Τη στιγμή εκείνη συνειδητοποίησα ότι η παλαιά μου αντίληψη, πως οι άνθρωποι που με τον τρόπο τους επιβάλλονται και γίνονται συμπαθείς τοις πάσι είναι, ταυτοχρόνως, κενοί και στημένοι υποκριτές, ήταν προβληματική. Ο παλαιός μου συμφοιτητής σίγουρα δεν είναι ένας κενός υποκριτής. Καλόκαρδος, με αγωγή και τρόπους, κερδίζει εύκολα τους πάντες. Ο Γιώργος Βέης είναι, ομοίως, ένας κύριος. Πάντοτε ευγενής, θετικός, προσεγγίσιμος. Γι’ αυτό και μόνο -ας μου δοθεί ετούτη η χάρη- επιθυμώ να μνημονεύσω τη νέα του δουλειά, κι ας μην είμαι εγώ ο φυσικός αποδέκτης της. Πολλές ποιήσεις του καιρού μας, άλλωστε, των οποίων τω όντι είμαι ο φυσικός αποδέκτης, αυτοθάβονται στην άμμο της μόνιμης λήθης δια της μεμψιμοιρίας και της άγονης καταγγελίας.

ΕΠΙΚΛΗΣΗ

Οι κάμπιες ξέρουν από την αρχή
ότι το έλατο ο τάφος τους θα γίνει
αν δεν το φάνε στα γρήγορα
είναι και τα πουλιά ο φόβος τους
αλλά δεν τα προλαβαίνουν όλα.

Καλή χρονιά σε όλους, με την ελπίδα τα βήματα της ανθρωπότητας να γίνουν και βήματα του ανθρώπου.