Μελαγχολία

«Πες μου τι σημαίνει πίστη.» [Από Νοσταλγία του Andrei Tarkovsky.]

I.

Την καλώ σε εμένα

όπως, φαντάζομαι, ο προσκυνητής τα θεία.

Ανοίγω ρυτίδα-ρυτίδα το δέρμα της

και μέσα της, από μέσα μου

ήλιους λιώνουν τα άλγη, οι μητέρες.

Τα δάκρυα πατούν

γενναία στο σκαμνί της

να κρεμαστούν από τα μάτια μου

και να τα κοκκινίσουν

όπως οι καθρέφτες τους προσκυνητές.

`

*

II.

Και τελικά η ώρα της σωτηρίας δεν φάνηκε.

Το μόνο ξέφωτο είναι εδώ,

σπαράζει σπασμένο στην κουζίνα

πως όσοι άνθρωποι μου χαρίστηκαν

δεν ξύπνησαν ποτέ και

με παρακάλεσαν να μην ξυπνήσω·

δεν άκουσα

κι ακόμη περιμένω

να συναντήσω

ό,τι ήδη με προσπέρασε.

`

****************************

Παραλλαγές ορίζοντα για πιάνο 

Horizon Variations του Max Richter.

 

Πώς θα συμβεί

να πεθάνω χωρίς

να το καταλάβει κανείς —

έτσι όπως το παλιό πιάνο

πιάνεται γερά κι αλύπητα

από την βουβή ζωή μου

πατώντας πάνω στα πλήκτρα της πλήξης μου

παίζοντας την ανάγκη μου για το ασύλληπτο

άνθρωπος δεν μου έρχεται

που να έχει πεθάνει.

 

`

*******************************************************************************************

Η Έλενα Λιαποπούλου Αδαμίδου γεννήθηκε το 1996 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Αγγλικής Φιλολογίας του ΑΠΘ. Αυτό τον καιρό ολοκληρώνει το μεταπτυχιακό της στη Δημιουργική Γραφή στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Κείμενα της έχουν δημοσιευθεί στo Echoes Online Journal, στην ιστοσελίδα του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών Harvard και στο CultureBook.