Δίσκος συνάντησης τεσσάρων σημαντικών δυνάμεων: του ποιητή Καρυωτάκη, του συνθέτη Θεοδωράκη, του ενορχηστρωτή Γανωσέλη και του τραγουδιστή Παπακωνσταντίνου, το έργο αυτό δεν έχει, ίσως, προσεχθεί όπως του έπρεπε. Η εμφανής πρόθεση του Θεοδωράκη αλλά, κυρίως, του Γανωσέλη να δώσουν πνοή στον ποιητικό λόγο ρισκάροντας, χαρακτηρίζει αυτήν την προσπάθεια. Η διάθεση για πρωτοτυπία λείπει από τα σημερινά μουσικά δρώμενα.

Δ.Μ.

ΥΠΟΘΗΚΑΙ

Ὅταν οἱ ἄνθρωποι θέλουν νὰ πονῆς
μποροῦνε μὲ χίλιους τρόπους.
Ρίξε τὸ ὅπλο καὶ σωριάσου πρηνής,
ὅταν ἀκούσης ἀνθρώπους.

Ὅταν ἀκούσης ποδοβολητὰ
λύκων, ὁ Θεὸς μαζί σου!
Ξαπλώσου χάμου μὲ μάτια κλειστὰ
καὶ κράτησε τὴν πνοή σου.

Κράτησε κάποιον τόπο μυστικό,
στὸν πλατὺ κόσμο μιὰ θέση.
Ὅταν οἱ ἄνθρωποι θέλουν τὸ κακό,
τοῦ δίνουν ὄψη ν’ ἀρέση.

Τοῦ δίνουν λόγια χρυσά, ποὺ νικοῦν
μὲ τὴν πειθώ, μὲ τὸ ψέμα,
ὅταν ἄνθρωποι διαφιλονεικοῦν
τὴ σάρκα σου καὶ τὸ αἷμα.

Ὅταν ἔχεις μιὰ παιδικὴ καρδιὰ
καὶ δὲν ἔχεις ἕνα φίλο,
πήγαινε βάλε βέρα στὰ κλαδιά,
στὴ μπουτονιέρα σου φύλλο.

Ἄσε τὰ γύναια καὶ τὸ μαστροπὸ
Λαό σου, Ρῶμε Φιλύρα.
Σὲ βάραθρο πέφτοντας ἀγριωπό,
κράτησε σκῆπτρο καὶ λύρα.