Άσπρη δαντέλα κόκκινη

Το πρώτο μου το μυστικό
Η αγάπη μου για σένα
Κύματα αφρισμένα
Σε άλικο γιαλό
Μοίρα μου χαραγμένη
Σε κάμα τροχισμένη
Ψέλλισμα ορφανό

Ποιο ρόδο ανθίζει στη φωτιά;
Ποιος έρωτας σωπαίνει;
Άσπρη δαντέλα κόκκινη
Πληγή βαθειά κρυμμένη

Οι σκέψεις μου σαν ξυραφιές
Στης μνήμης μου το πέπλο
Στης εκκλησιάς το τέμπλο
Σαλεύουν σιωπηλές
Σαν φλόγες σε καντήλια
Με σφραγισμένα χείλια
Άρρητες προσμονές

Ποιο ρόδο ανθίζει στη φωτιά;
Ποιος έρωτας σωπαίνει;
Άσπρη δαντέλα κόκκινη
Πληγή βαθειά κρυμμένη

`
*
Βήματα κλειδωμένα

Κλείνουν τα βλέφαρα βαριά
κι ο ύπνος με τυλίγει
κι η νύχτα ξετυλίγει
οράματα στοιχειά

Ποιος με παγίδεψε θεός;
Ποια κρίματα πληρώνω
και δεν ολοκληρώνω
εκείνα που αρχινώ;

Όλα μισά και δανεικά
κι αδικομοιρασμένα
ερήμην δικασμένα
ισόβια δεσμά

Ποια μοίρα σέρνει το χορό
σε κάρβουνα αναμμένα;
Βήματα κλειδωμένα
και δεν μπορώ να βγω

`
*
Ο κόσμος είναι ένα βουνό

Ο κόσμος είναι ένα βουνό
τα λόγια του πετούνε
Αντιλαλούνε στις πλαγιές
Σε μας ξαναγυρνούνε

Καλύτερα να μη μιλάς
κακές αν κάνεις σκέψεις
Μα αν συλλογάσαι όμορφα
είναι χρυσές οι λέξεις
Mα, αν συλλογάσαι όμορφα…

Ο κόσμος είναι ποταμός
και θάλασσα που αφρίζει
άμα μολύνεις το νερό
Πια, δε σε καθαρίζει

Καλύτερα να μη μιλάς
αν δεν πολυκατέχεις
Μα αν ξέρεις, μην κρατάς κρυφό
τον θησαυρό που έχεις
Μα αν ξέρεις, μην κρατάς κρυφό..

`
*

Ηλιαχτίδα

Χάθηκα ξανά σε λαβυρίνθους κι έχασα καιρό
Να σ’ αναζητώ άμοιρη ψυχή μου
Έχασα καιρό άμοιρη ψυχή μου

Θεέ μου πώς ποθώ μιαν ηλιαχτίδα
Ταίρι φωτεινό νά `χω φυλαχτό
Σε ηλιόλουστη πατρίδα
Σε ταξίδι μυστικό
Με ουράνια πυξίδα

Θέλω να σε βρω να σου ζητήσω μια πνοή
Θέλω να ντυθώ του έρωτά σου τη μορφή
Θέλω να χαρώ μαζί σου την ανατολή
Φως μου ακριβό, αχ μη σπαταληθείς ανώφελα

Σβήνω και ξεχνώ τα περασμένα
Ένα πρωινό όλα θά `ναι αλλιώς
Τα κομμάτια μου ενωμένα
Θά `χω δρόμο ανοιχτό
Και στο πλάι μου εσένα

Θέλω να σε βρω να σου ζητήσω μια πνοή
Θέλω να ντυθώ του έρωτά σου τη μορφή
Θέλω να χαρώ μαζί σου την ανατολή
Φως μου ακριβό, αχ μη σπαταληθείς ανώφελα

`
*
Ικεσία

Πως σταματάει σε μια στιγμή
ο χρόνος κι η ζωή μας;
Αδειάζει, ξάφνου η καρδιά
σωπαίνει η θύμησή μας

Ρίξε, Θεέ μου, μια βροχή
τα ίχνη μου να σβήσει
σφράγισέ μου την ψυχή

Ρίξε φωτιά στα μάτια μου
να μη μ’ αναγνωρίσει
σαν βγει ο ήλιος την αυγή

Πως δραπετεύει η πνοή
η φλόγα που μας τρέφει;
Στην αγκαλιά του θεριστή
σαν σπόρος επιστρέφει

Ρίξε, Θεέ μου, μια βροχή
τα ίχνη μου να σβήσει
σφράγισέ μου την ψυχή

Ρίξε φωτιά στα μάτια μου
να μη μ’ αναγνωρίσει
σαν βγει ο ήλιος την αυγή

`
*
Παλιό σκαρί

Πέρασε ο χρόνος κι έχω αράξει
παροπλισμένο, παλιό σκαρί
άμπωτη πήρε πίσω το κύμα
και η παλίρροια καθυστερεί

Άδεια κοχύλια μεσ’ την αρμύρα
άδειες κι οι μνήμες, μαύρο χτικιό!
Mα κάτι υπάρχει, κάτι ξυπνάει
στης τραμουντάνας το βουητό

Πέρασε ο χρόνος κι έχω αλλάξει
μα αντιστέκομαι στη σκουριά
Ήρθαν και πάλι τα χελιδόνια
και στο κατάρτι μου χτίσαν φωλιά

Σβήνουν οι φάροι που ακολουθούσα
θόλωσαν τ’ άστρα στον ουρανό
άλλοι χαράζουν τώρα πορεία
σε μολυσμένο ωκεανό

`
*
Ερωτικό

Θα σκάψω γη και ουρανό,
θάλασσες θα γυρίσω
να `βρω τ’ αθάνατο νερό
να `ρθω να σε ραντίσω.
Μαντήλι νά `χεις φυλαχτό
θα σου χρυσοκεντήσω
πάνω του να ιστορήσω
πόσο σ’ αγαπώ.

Όλα τα δώρα των θεών
σου χάρισαν οι Μοίρες.
Ό,τι ποθούσες στη ζωή
απλόχερα το πήρες.
Κι αν μ’ αγαπάς αληθινά
ήλιε μου και φεγγάρι,
θά `χω κι εγώ λίγο απ’ το φως
και τη δική σου χάρη.

Υφαίνω μόνη ολημερίς,
τη νύχτα το ξηλώνω
η σκέψη σου είναι πυρκαγιά
κι εκεί σε ανταμώνω.
Πάνω στα κάστρα τ’ ουρανού
τ’ αστέρια θα τρυγήσω
να σε χρυσοστολίσω,
κόρη του δειλινού.

Όλα τα δώρα των θεών
σου χάρισαν οι Μοίρες.
Ό,τι ποθούσες στη ζωή
απλόχερα το πήρες.
Μα, αν μ’ αγαπάς αληθινά
βιάσου και μην αργήσεις
μες στων μνηστήρων τον κλοιό
μονάχη μη μ’ αφήσεις.