Από το ποιητικό «Νοσοκομείο εκστρατείας» που έγραφε ο Ασλάνογλου μέχρι το δημοσιογραφικό «Ξενοδοχείο καραντίνας», από το «Άρρωστο ρόδο» του Blake  έως το «Υποκείμενο νόσημα» της ημερήσιας έκθεσης επιτήρησης του COVID-19,  από το ομηρικό «βοῶν ἀγέλην» ως την επιστημονική «ανοσία της αγέλης» και από το θρησκευτικό «αγγελόκρουσμα» μέχρι το γήινο «κρούσμα», η γλώσσα συνεχίζει να ακολουθεί τη δική της πορεία στον χάρτη της ζωής ανανεώνοντας τα κύτταρά της μονάχη, όπως το δέρμα.

Κι «όταν όλα περάσουν» οφείλουμε να πάρουμε αυτές τις κουρασμένες – από τον καθημερινό τους αγώνα για νοηματοδότηση- λέξεις,  αυτά τα σύγχρονα σημαινόμενα  και να τα αναπαύσουμε μέσα στη μεγάλη φιλοσοφία της γλώσσας.

Όχι σαν ταριχευμένα λήμματα, αλλά ως γενναίοι μάρτυρες μιας εποχής.