Α.

 

«Κατά ηθικών λόγων»

 

 

 

1

Τα κυπαρίσσια που μοιάζουν

με εκκλησίες την νύκτα·

και έτσι θυμίζουν στους

ανθρώπους να δέουν και

τα ίδια τα δέντρα· ακόμα και άρρυθμα.

 

 

 

2

Ο χρόνος. Αριθμός Ζυγός (2, 18, 32).

Το παρόν που μακραίνει

Τον χρόνο σε αντωνυμίες.

Και κάθε σημείο

Διαλέγεται ανάλογα του λόγου.

 

 

 

3

Η καρδιά της πόλης,

που επιλέγει να λέγει και να λέει

τις ίδιες ιδέες, χωρίς φωνή(εν).

Γιατί έτσι εγγυάται

την ύπαρξη της.

 

 

 

4

Σοβαρά πάντα. Τα ρολόγια

με χρυσό καντράν και

ένα δαχτυλίδι στον παράμεσο δάχτυλο,

για να νιώθει ασφάλεια το μυαλό

και ασφαλή τα συνηθισμένα.

 

 

 

5

Γεμάτες σελίδες με μαύρο μελάνι

σαν τα στίγματα αισιοδοξίας

των τόκων και των αλφαβήτων.

Η δόση τους εξυπηρετεί!

Δίνει και δίνεται από ήθος σε αρχή.

 

 

 

Β.

 

«Κατά ωραίων περασμάτων»

 

 

 

6

Καμιά φορά. Η άχαρη και ανεκπλήρωτη

Γέννηση είναι διαλεκτική.

Ένας δρόμος·

μονάχα για τους μόνους και

μονούς αριθμούς (1, 3, 13)

 

 

 

7

Η ανθρώπινη σάρκα.

Το σώμα έχει ημερομηνία λήξης.

Ανάλογα και αναλόγως

των μισόλογων και ολόκληρων

Ιδεών σε μεταβλητούς συλλογισμούς.

 

 

 

8

Όλα τα ρω του καλοκαιριού

Είναι απλά το 17ο γράμμα.

Θαρρώ εξέπεσα

σε μια διαμάχη πέρα της ηθικής

πάλης των άλλων χρόνων.

 

 

 

9

Όταν ξεχνά ο παρατηρητής

τις επιθυμίες

περνά η ύλη στο πνεύμα.

Η ίδια η ανάμνηση

αισθάνεται πως θυμάται.

 

 

 

10

Η άλλη μορφή δειλίας των έσω μου

κάποιος μακρινός κύκλος.

«Να μην προσδοκάς

απόμακρες ευκαιρίες»

Η Αιώνια Επιστροφή είναι δύο λέξεις.

 

Γ.

 

«Κατά αισθήσεων»

 

 

 

11

Άξιοι άνθρωποι!

Η πιο αποτρόπαια ιδέα του κόσμου

μυρίζει σοκολάτα

σε διπλό πορσελάνινο φλιτζάνι

σε ένα υπόγειο καφέ έξω από τη Βενετία.

 

 

 

12

Μια καινούργια ιστορία άρχισε.

Ανάμεσα στο τρίτο μέρος,

του τόμου Β΄ στο κεφάλαιο 64

του «Μέγα Ανατολικού».

Ο Δικός μου Αντρέας.

 

 

 

13

3 Σεπτεμβρίου: η πρώτη δροσιά

Φθινοπώρου πάνω στην σάρκα.

Το λέει με λόγια:

«Ουδείς χρόνος».

Η ιδέα ενός ανθρώπου.

 

 

 

14

Θιασώτες σκεπτικοί;

«Ω αθάνατη στιγμή» (Νίτσε)

Συνέλαβα τον εαυτό μου

να ζει με λέξεις ήδη ειπωμένες

σε α΄ και γ΄ πρόσωπο (άλλου).

 

 

 

15

Μπα, αδυνατώ να επιλέξω!

Ποιο άγαλμα είναι ο καλύτερος

Συνομιλητής μου;

Αν λείψει το εγώ από αυτή τη ζωή

θα είμαστε λιγότερο ή περισσότερο ζωντανοί;