Ίσως έρωτας

 

Ασημένια καρφίτσα

-σε συρτάρι κλειστό-

στερεώνεις την ασίγαστη  έλξη μου

 

-με «ό,τι πέρασε  πέρασε  σωστά».

Κι ό,τι δεν πέρασε

-ανείπωτες λέξεις- δένει κόμπο

 

το  νήμα

της  αβέβαιης συνάντησής  μας

-με  ό,τι μας πλήγωσε:

 

το χαμένο  δικαίωμα στο θαύμα

κερδισμένο εν λευκώ

-στο  άδειο χαρτί.

 

Μας  λυπήθηκε

-ίσως  μας  περιφρόνησε

σίγουρα μας τιμώρησε

 

-όταν παράπεσε κάπου ανάμεσα

στο  ποτέ  και στο κάποτε.

Ανέφικτο σώμα

 

-καιόμενη  βάτος.

 

`

*

Παρένθεση

Ο ίσκιος μας πάνω στην άμμο

τρεμόπαιζε  στο κύμα

-ξελόγιαζε τον άνεμο.

 

Μες  στα παλάτια του βυθού

-μες  στους θαλάσσιους κήπους

μερόνυχτα αλήτευε.

 

Μέσα στις σκοτεινές σπηλιές

τρελός ιριδισμός.

-Πως  έλαμπε ο έρωτας!

 

Ψάξαμεγια τ‘αποτύπωμα

στην αντίστροφη μέτρηση

-και πάλι αντίστροφα.

 

Μα  βρήκαμε

μες στις  παλάμες μας

-μονάχα στάχτες.

`

*

 

Δίλημμα

 

Πέταξα στο καλάθι της λήθης:

παλιές  σελίδες

στενάκι αφόρετα όνειρα

 

-της ζωής μου ένα σωρό ασήμαντα

μικροπράγματα.

Κράτησα μόνο το κλειδί

 

από την έξοδο κινδύνου

-για παν ενδεχόμενο κι έφυγα

χωρίς να κοιτάξω πίσω

 

-γυμνή στη μέση της γης.

Το πρώτο αερόστατο- σύννεφο

έριξε-ίσκιο-στο διάβα μου

 

και μου ‘γνεψε: ανέβα

-ταξίδι στου ουρανού τη  στράτα.

Δεν κράτησα χρόνο

 

-την ανάσα μου κράτησα:

θυμωμένο  δρεπάνι το φεγγάρι

-θέριζε  μοναξιές.