1. Από νωρίς το πρωί να λες μέσα σου: σήμερα θα συναντηθώ με
τον πολυπράγμονα, με τον αχάριστο, με τον αλαζόνα, τον δολερό,
τον φθονερό, τον ακοινώνητο*. Τους συμβαίνει να είναι έτσι επειδή
αγνοούν το αγαθό και το κακό. Εμένα όμως, που στοχάστηκα τη
φύση του άγαθοΰ κι είδα την ομορφιά του’ και τη φύση του κακού,
κι είδα την ασχήμια του’ και τη φύση του ανθρώπου που σφάλλει,”
κι είδα ότι είναι συγγενής μου, όχι από το ίδιο αίμα ή σπέρμα αλλά από τον ίδιο Νου,
και ότι έχει τη θέση του μέσα στο θείο έργο’
εμένα δεν μπορεί να με βλάψει κανείς από τους παραπάνω, γιατί
κανείς τους δεν μπορεί να με εμπλέξει στην αισχρότητα. Επίσης
δεν μπορώ να οργίζομαι μ’ ένα συγγενικό μου πρόσωπο και να το
μισώ. Γεννηθήκαμε για να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας, όπως τα
πόδια, τα χέρια, τα βλέφαρα, όπως η πάνω και κάτω σειρά των
δοντιών. Το να κάνουμε αντίπραξη ο ένας στον άλλο είναι παρά
φύσιν. Και η αγανάκτηση και η αποστροφή αποτελούν αντίπραξη.

`
2. Ό ,τι και να ’ναι αυτό που είμαι: λίγες σάρκες, λίγη πνοή και
το ήγεμονιχόν* . Τις σάρκες περιφρόνησέ τες: αίμα βρώμικο,, κοκαλάκια και ένα πλέγμα από νεύρα, φλέβες, αρτηρίες.
Δες και τι σόι πραματάκι είναι κι η πνοή: σκέτος αέρας, και πάντα διαφορετικός την βγάζεις προς τα έξω και την ξαναρουφάς.
Και τρίτο, το ήγεμονίχόν*. Παράτα τα βιβλία- μη σε αποσπούν άλλο, δεν σου επιτρέπεται.
Σα να ζυγώ νει ο θάνατός σου, βάλε με το νου σου πως γέρασες πια: μην αφήνεις άλλο να ’ναι υποδουλωμένο-
να μην το ορίζουν σα νευρόσπαστο οι ορμές σου οι ακοινώνητες, να μην αγανακτά με τη μοίρα και με το παρόν, να μη στραβοκοιτάει το μέλλον.

`
3· Όσα είναι έργα των θεών, είναι πλήρη προνοίας. Όσο για τα
τυχαία συμβάντα, δεν είναι ανεξάρτητα από την Φύση*,
παρά είναι συνυφασμένα και διαπλεγμένα με τα όσα διοικεί η πρόνοια.
Όλα από κει απορρέουν- και ενυπάρχει σ’ αυτά η αναγκαιότητα και
ό,τι είναι προς το συμφέρον του σύμπαντος κόσμου, μέρος του οποίου είσαι εσύ.
Και για κάθε επιμέρους κομμάτι της φύσης, καλό
είναι ,τι φέρει η Φύση* του σύμπαντος κόσμου κι ό,τι την συντηρεί. Κ αι τον κόσμο συντηρούν οι μεταβολές των στοιχείων αλλά
και των σύνθετων σωμάτων. Αυτά να σου είναι αρκετά” έχε τα για
θεωρητικές αρχές, πάντα. Κ ι άσε τη δίψα για τα βιβλία, για να μη
πεθάνεις βαρυγκομώντας, μα αληθινά καλοδιάθετος και από τα
βάθη της καρδιάς σου ευγνώμων στους θεούς.

`
4· Θυμήσου πόσον καιρό τα αναβάλλεις αυτά, και πόσες φορές
σου δώσαν προθεσμίες οι θεοί και συ δεν τις χρησιμοποίησες. Όμως
πρέπει πια να αντιληφθείς τίνος κόσμου είσαι κομμάτι, και τίνος
κυβερνήτη του κόσμου απόρροια είναι η υπόστασή σου’ και πως ο
χρόνος σου έχει ένα όριο, κι αν δεν τον χειριστείς έτσι ώστε να διώξεις τα σύννεφα,
ο χρόνος θα φύγει και θα χαθεί και θα χαθείς κι εσύ, χωρίς να σου ξαναδοθεί καμία δυνατότητα.

`
5· Κάθε σόυ στιγμή, ρωμαλέος, ως άνδρας και ως Ρωμαίος,
φρόντιζε αυτό που περνά από το χέρι σου, με ανεπιτήδευτη σεμνότητα,
με φιλοστοργία, ελευθεροφροσύνη και αίσθημα δικαίου,
διασφαλίζοντας την αποδέσμευσή σου από κάθε άλλη εξωτερική εικόνα. Και
θα την διασφαλίσεις, αν κάθε σου πράξη την κάνεις σα να ήταν η
τελευταία της ζωής σου’ απαλλαγμένη από κάθε απερισκεψία και
εμπάθεια ενάντια στις λογικές κρίσεις, από κάθε υποκρισία, φιλαυτία και δυσφορία γ ι’ αυτά που σου ’λαχαν από τη μοίρα.

`
6. Ατιμάζεις, ατιμάζεις τον εαυτό σου, ψυχή’ και δεν θα σου μείνει πια καιρός να τον τιμήσεις.
Μ ια στιγμή μοναχά κρατά η ζωή του καθενός, κι η δική σου σχεδόν πέρασε κιόλας,
κι εσύ δεν σέβεσαι τον εαυτό σου, παρά αποθέτεις την καλή σου μοίρα στις ψυχές των άλλων.

`
7· Σου τραβά την προσοχή κάτι που έρχεται απ’ έξω; Δίνε στον
εαυτό σου την άνεση να μάθει και κάτι καινούργιο και καλό, και μη
παρασύρεσαι εδώ κι εκεί. Ή δη πρέπει να φυλάγεσαι από κείνο το
άλλο είδος περιπλάνησης- γιατί σαχλαμαρίζουν και με πράξεις όσοι απόκαμαν απ’ τη ζωή
χωρίς να έχουν βάλει ένα σκοπό στον οποίο να στρέφουν την κάθε τους ενόρμηση και σκέψη, μια για πάντα.

`
8. Δύσκολα θα δεις κάποιον να δυστυχεί επειδή δεν ξέρει τι γίνεται μες στην ψυχή του άλλου’ όμως εκείνοι
που δεν παρακολουθούν της δικής τους ψυχής τις κινήσεις, δεν μπορεί παρά να δυστυχήσουν.

`
9· Αυτό να αναλογίζεσαι πάντα: ποια είναι η Φύση τού παντός*
και ποια η δική μου φύση, και πώς σχετίζεται η μια με την άλλη
και ποιο μέρος ποιου συνόλου είναι η δική μου’ και πως κανείς δεν
σ’ εμποδίζει να κάνεις και να λες ό,τι είναι σύμφωνο με τη Φύση,
της οποίας είσαι μέρος.

`
10. Με λόγο φιλοσοφικό ο Θεόφραστος,
συγκρίνοντας τα σφάλματα μεταξύ τους -κ α ι με τρόπο απλό, έτσι που να διευκολύνει τον
καθένα να κάνει τέτοιου είδους συγκρίσεις-, ισχυρίζεται ότι τα
σφάλματα που οφείλονται στην επιθυμία είναι βαρύτερα από τα
σφάλματα που οφείλονται σε θυμό. Γιατί ο θυμωμένος, προφανώς,
όταν στρέφει τα νώτα του στη λογική το κάνει με κάποιο πόνο και
με κρυφούς ενδοιασμούς. Ενώ αυτός που σφάλλει από επιθυμία, νικημένος
καθώς είναι από την ηδονή, δείχνει πιο ακόλαστος και θηλυπρεπής. Σωστά λοιπόν,
και με τρόπο αντάξιο της φιλοσοφίας, είπε ο Θεόφραστος ότι το σφάλμα που διαπράττεται με ευχαρίστηση
αρμόζει να το καταδικάζουμε πιο αυστηρά απ’ ό,τι το σφάλμα που
διαπράττεται με λύπη. Γ ενικά, ως ήδη αδικημένος και στενοχωρημένος, ο ένας αναγκαστικά θα νιώσει θυμό’ ενώ ο άλλος από μόνος
του κατευθύνεται προς την αδικία, παρασυρμένος από μιαν επιθυμία του.