Ένας θησαυρός που θα σκοτώσει τον κάτοχό του, ένα
χρυσάφι κολασμένο
Που, αιμοσταγές, ζητά να ντροπιάσει
το σκοτεινό φως της απόκτησης, μια υπεραξία
καταστροφική
Που σκαρφαλώνει στην συνείδηση ώσπου
η συνείδηση γίνεται
Βρωμερή και αγκαθένια.
Ένα πολίτευμα που αγγίζει
την δικαιοσύνη από ανέντιμη μεριά,
Τόκοι που μένουν φυλαγμένοι για να ασχημύνουν
Τον που τους έχει-
Βαραίνει το κλίμα,
η εποχή έχει πολεμική ουσία, θα μείνουν
περήφανοι οι λαοί ή
Θα ευτελίζονται όλα;
Όσο αναρωτιέσαι τόσο πέφτεις
σε βαθιά πηγάδια…

*

Μέσα στην γυαλάδα του απογεύματος
η κάθε σταγόνα της βροχής χλιμίντρισε
πάνω στην χλόη
και έτσουξε
την ματιά της βιασύνης.
Μια σαύρα έτρεξε και χώθηκε
μες την κασόνα που εγκατέλειψε ο γεωργός.
Νότισαν όλα, σκουρύνανε.
Ο ήχος χάθηκε στα δέντρα και επέστρεψε
πεζός
και κραυγαλέος.
Άφησα τον Βόλο· επιστροφή στην Αθήνα.
Κερδίζω την έκπληξη και ο νους μου είναι φευγάτος.
Λίγα ακούω και πολλά καταλαβαίνω.
Με διδάσκει πάντα ο ουρανός.
Ω χαρά μου!

8.11.2019

Γκαστρωμένο Τίποτα που γεννά όλη την αναστάτωση του βίου
Μέσα του παιζογελούν οι αυταπάτες μας, θρέφεται ο εγωισμός μας
Η ματαιοδοξία μας μας θέλει τολμηρούς
Μπολιάζει το αίμα μας
Και όταν ξημερώνει η μέρα που κρίνονται όλα
Ποιός ξέρει να πει ποιοί ήμαστε και ποιοί θα καταλήξουμε να γίνουμε..

*

Στεναχωριέται ο ουρανός, σύννεφα μπουκώνουν το στόμα του, που κρύφτηκε το ένδοξο φεγγάρι;
Ένας αέρας μπατσίζει τα φυτά, όλα έχουν παροδική διάρκεια θεράπευσε την αγρυπνία σου και έλα κοντά, μια μουσική σου ανήκει αποθεώνει τις σκιές και κάνει χρυσοποίκιλτες τις πικροδάφνες!!!

*

Τα σκοτάδια είναι η βαθιά καληνύχτα του όντος, η αδέσμευτη φυλακή του παρόντος του•
Ραγίζεται και φυλλορροεί η καρδιά, φτωχαίνει
Επικρέμαται ένα φεγγάρι πάνω στις βατές των ωμών των δέντρων, σχεδόν σφυρίζει
Και κάνει θόρυβο ελπίδας, κάνει
πως δεν ξέρει πως είναι η νύχτα ιαματική!

*

Μέσα μου αυτή η χώρα θέλει να χωρά στην καρδιά μου
Κι έτσι την βολεύω μέσα στα αισθήματα και την λατρεία μου
Μέσα μου αυτή η χώρα γίνεται εγώ κι όλοι οι πρόγονοι μου
Και δεν μπορώ να την εγκαταλείψω ούτε να με εγκαταλείψει!

*

Αυτά που γκρεμίζονται πως να τα ξαναορθώσω και
Να καταλάβω τον κρυμμένο πλουραλισμό τους- μένουν
Σκοτεινά και ερεβώδη, μασούν
Φύλλα του ουρανού και μου προλέγουν
Αυτό που δεν ξέρω αν θέλω να πω: μιας
κι οι αποκαλύψεις συνήθως σε πόνο καταλήγουνε!

*

Όταν μπερδεύεις την βροχή με τα δάκρυα
κανένα όνειρο δεν θα σου χαμογελάσει
Νωρίς βραδιάζει πια
Η νύχτα είναι απρόσμενη και κρατά ένα αστέρι φυλαχτό της
Περπατάς μες την βροχή είναι μαχαίρι δίκοπο η υγρασία
Και ανασύρεις μνήμες που θ’ αντέξουνε ακόμα όπως
και το φεγγάρι θέλει να σου πει και να τα πείτε…

Βόλος.
2. 11. 2019

Εργονομία…

Μεγάλα και θαυμαστά τα έργα σου Άνθρωπε, πολύ
Δρόμο διέσχισες ώσπου να φτάσεις
Να είσαι ίδιος που απέταξες
Το θηρίο και το θηρίο,
νικητής, ξαναγύρισε
Μέσα σου,
Αφήνοντάς σε εκτεθειμένο
Στην μαυρίλα την ψυχική.

Μετρώ ιδέες και αθροίζονται μέσα σου
Όλες τελικά τις προσβάλεις
Πόσους αιώνες θέλει για να νικηθεί το Ευτελές
Και πόσο αίμα θα σπαταληθεί να νιώσεις
Πως ως εδώ είναι η δολερή σου φύση-θα την αποβάλεις
Μυρίζοντας ένα λουλούδι σ’ έναν κήπο που κρατεί
η αιωνιότητα
Φροντίδα δική της και καμάρι!

Είναι λοιπόν παιχνίδι που επιστρέφεις πάντα στην αρχή
Η κούραση των υλικών σου; Σκουριάζουν
και ηχούν παράξενα τα αισθήματα; Τα λεξιλόγια
φθείρονται
και άλλα αντ’ άλλων αποδίδουν:
να γράφεις άλφα και να ερμηνεύεται ωμέγα-ω
Διαβολοσταλμένο σύνορο απ’ όπου
Με ζόρι θα ξεφύγει ο Θεός!

Κι όμως
λατρεύω τον αγώνα σου, αγαπώ
Την σκαρταδούρα που αποβάλεις
Για να γίνεις μία μέρα ο κυρίαρχος
Ο εχέφρων, ο καλοπλασμένος
Που θα γκρεμίσει όλη την φυλακή και θα χαρεί
Ο κόσμος των αιώνια απελπισμένων!

*

Να σιτιστείς χειμώνα και πρωτοτυπία
των μπουμπουνητών
Να ρέεις όπως νοτισμένα φύλλα
Της μουριάς
Να ζεις με τον εγωισμό σου και μόνο
Για όλα ενθαρρυμένος

Ραγισμένος πάει ο ουρανός
Να κρυφτεί μέσα σε ποιήματα· ένα
Θαλασσοπούλι κρώζει επιστρέφοντας τα του Θεού
Στον Θεό· ποιός είσαι
Άλλος από εκείνον που θα διαφεντέψει
Στον πληθυντικό ορίζοντα;

Μπαμπάκι των νεφών στολίζει τα βουνά
Ο ουρανός αντιφεγγίζει
Κρύψε τις πληγές σου-συγχώρα
Λίγη η ζωή και δεν θα προλάβεις το ” Τώρα”.

Να σιτιστείς όνειρα και ας -παντελώς- ανεκπλήρωτα
Να πλεύσεις όπως η μοίρα σου θέλει
Έλα κοντά μας με το κέφι που έχεις
Διδάξου και δίδαξε τι θα πει Αστραπή
Των ερώτων και, δη, των πραγμάτων!

*

Ζαλισμένο φως της βροχής, θαμπό, πεσιμιστικό
Διαβαίνει πάνω από τα κουκουνάρια και κρατά μία σπιρτάδα από πεύκο που η υγρασία το τυράννησε
Οκνό φεγγάρι, ασημένιο
Και το προάστιο μέχρι της θλίψεως ανά-
ποδογυρισμένο·
το ποίημα τρέχει όπως μια ελαφίνα μες το δάσος, δεν
δείχνει υποταγή
και η αρχαία θεά το προστατεύει και το παραστέκεται- όπως
η νύχτα το απαγγέλει και το αγκαλιάζει..