«Επίσημα και δύστυχα. Πάνω στα χρόνια της αθωότητας»

Μην φθονείτε τους ανθρώπους.

Η οχύρωση κατά του δυσάρεστου είναι η μοίρα για τα ευυπόληπτα

και ανθρώπινα θραύσματα.

Σαν σαιξπηρικοί ηθοποιοί.

Ασφαλείς και άγνωστοι έχαιραν θριάμβου.

Κι ύστερα μπροστά στα επερχόμενα

φαίνονται ψυχροί.

Και ξεσπούν με απρόσμενο πάθος σε κάθε αλλαγή.

Επιμένω σε έναν θάνατο σιωπηλό, που

δεν έχει σχέση με τη ζωή κι όσα σεργιάνια αδύνατα υπήρξαν.

Τόσο καλό ή κακό

που πια κι η αλήθεια υπάρχει.

Μέσα του ακόμα κι ο χρόνος είναι φθηνός.

Μα στο λόγο μένει ανώνυμος,

για αυτό και μας ταιριάζει.

 

Μην φθονείτε τους ανθρώπους.

`

*

 

«Χωροχρονικά Συμφραζόμενα»

Σε άλλες εκδοχές, το ιερό ή μυστικό

πως παραδίδονται χωρίς να λένε

έμμεσα τα πάντα χωρίς να ακούν,

χωρίς να ορίζουν το «πάντα».

Ίσως να έχει να κάνει με την κατάχρηση.

Όσα μηχανικά

ονομάζουμε χρήσιμα·

χωρίς νόημα.

Τι ζητάμε;

Μέσα στα χωροχρονικά συμφραζόμενα

θα βρεθούμε υποκείμενα

ουσίας και επιφάνειας.

Πέρα από αυτό τι ερμηνεύουμε

ως ποίηση (πια);

 

Υλικό για να κατανοήσω

τη δράση των ανθρώπων.

`

*

«Ζόφος και αιώνια επιστροφή»

Τι είναι το πιο ηθικό που ηθικολογεί τον άνθρωπο; Μου είπαν πως το άξιο λέγεται από άλλους και ο καθένας μας δεν είναι ο,τι ελπίζει, ο,τι φοβάται. Κι όταν ελπίζει και φοβάται γίνεται ηθικός κι αν η νόηση του ελπίσει και φοβηθεί, τα γνωστά και ηθικά, γίνεται ανήθικος· αφορίζεται. Εκεί είναι ο ζόφος. Είναι η επιλογή ανάμεσα στο ηθικό και το ανήθικο, στο ειπωμένο και στο ανείπωτο. Είναι η επιλογή σε μία αιώνια επιστροφή (στην θνητότητα