Ζαφείρης Μαράνος – φωνή / Γιάννης Κισκίνης – κιθάρα  / Δημήτρης Ζούζουλας – κιθάρα / Παντελής Ροδοστόγλου – μπάσο / Γιώργος Λιόλιος – τύμπανα.  Στίχοι του Παντελή Ροδοστόγλου καθώς και μελοποιημένα ποιήματα της Κατερίνας Γώγου, του Μίλτου Σαχτούρη, του Eduardo Galeano και του Γιάννη Πατίλη.

`

Ένας κόσμος ανάποδα (στίχοι: Eduardo Galeano)

Για περάστε κυρίες και κύριοι, για περάστε..

ελάτε στο σχολείο του κόσμου απ την ανάποδη

ας υψωθεί η αυλαία του μαγικού φανού

εικόνα και ήχος η ψευδαίσθηση της ζωής

ενα δώρο για το κοινό προσφορά του καταστήματος

προς ενημέρωση των παρισταμένων και παραδειγματισμό των επερχόμενων γενεών

 

`Ελάτε να δείτε το ποτάμι που βγάζει φωτιές

τον κύριο ήλιο να φωτίζει τη νύχτα

την κυρία σελήνη μες το καταμεσήμερο, τ’αστεράκια εξω απ’το στερέωμα

το γελωτοποιό να κάθεται στο θρόνο του βασιλιά

την ανάσα του σατανά να σκοτεινιάζει το σύμπαν τους νεκρούς να περιστρέφονται μ’ενα καθρέφτη στο χέρι

μάγοι, ακροβάτες, δράκοι και βρυκόλακες

Ελάτε να δείτε το μαγικό ραβδί που μετατρέπει ένα παιδί σε νόμισμα

το κόσμο χαμένο μεσα σ’ένα παιχνίδι δεδομένων

προσοχή στις κακότεχνες απομιμήσεις

ο θεός μαζί σας αν έρθετε να δείτε

ο θεός ας σας συγχωρέσει αν όχι..

Ακατάλληλο για ανηλίκους και ευαίσθητα άτομα

`

Το Φάντασμα Του Αγοριού Στο Κελάρι (Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου)

Είμαι το φάντασμα του αγοριού στο κελάρι, κάποιος με σκότωσε πριν καιρό

έπαιζα ανέμελα στο υγρό χορτάρι, δεν πρόλαβα τίποτα να δω

δεν έχω κάποιον να προσμένω, δεν έχω κάποιον να αγαπώ

ζω χρόνια τώρα εδώ κλεισμένο, σαν στοιχειωμένο μυστικό

`

Θυμάμαι μόνο τ’όνομα μου και ένα κορίτσι στα λευκά

που σκούπιζε τα δάκρυα μου και μου κρατούσε συντροφιά

χτυπούσε ξέφρενα η καμπάνα και τρέχαμε στις κατακόμβες

απ’τον ουρανό αντί για μάννα, αχ θεέ μου πέφταν βόμβες

`

Φυσούν θλιμμένα οι μουσώνες τρυπάει το σώμα η παγωνιά

γνωρίζω τ ‘όνομα του φονιά, είναι το ίδιο εδώ και αιώνες

 

`

*

Τα πλάσματα που ζουν απ’το χαμό μου (Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου)

 

Είναι οι πιο καλοί μου φίλοι

οι πιο παράδοξοι εχθροί μου

σκιές που βγαίνουν με το δείλι

και πέρνουν σβάρνα τη ζωή μου

 

`

οι ξεχασμένοι ερωτές μου

οι λυπημένοι συγγενείς μου

κάτι φαντάσματα απ’το χθες μου

οι νεκροφάγοι ασθενείς μου

`

κάτι γκροτέσκοι φασουλήδες

από ένα παιδικό όνειρο μου σμήνη

από μαύρες νυχτερίδες

που ουρλιάζουν μέσα στο μυαλό μου

`

κάτι θεές από τ’αστέρια

που μου προσφέρουν την καρδιά τους

και με τραβούν από τα χέρια

προς την κοιλάδα του θανάτου

`

οι δικαστές κάθε πνοής μου

οι σαλεμένοι συντροφοί μου

οι εραστές της συντριβής μου

μαύρα πουλιά στην οροφή μου

 

`

παραμονεύουν στο σκοτάδι

και αποζητούν ο’τι δικό μου

θέλουν νερό τροφή και χάδι

τα πλάσματα που ζουν απ’το χαμό μου

`

*

Ξόδι (Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου)

Είδα τ’αγόρια του καλοκαιριού να παίζουν με το θάνατο στην άμμο

χλευάζοντας τους σκοτεινούς χρησμούς, ανύποπτα για τους τεφρούς χειμώνες

τα είδα να μεγαλώνουνε στους ίσκιους των λεμονανθών

με φαγωμένα γόνατα να τρέχουν στους λειμώνες

σκορπώντας γέλια και φωνές σαν βουερά πηγάδια

ταράσσοντας τα ράθυμα σκοτάδια των γονιών τους

`

Είδα τ’αγόρια του καλοκαιριού, τα χέρια τους ξερά κλαδιά στην άμμο..

`

Τα είδα να απελπίζονται στου έρωτα τις εσχατιές

θωπέυοντας νεκρά σκυλιά φτύνοντας σάπιο χώμα

και σε εργοστάσια σκυθρωπά να κρέμονται απ’ τις οροφές

θλιμμένοι Σούφι χορευτές στην τελευταία γυροβολιά

και στη μανία του καιρού να στήνουν γλέντια και χαρές

στον άνεμο προσφέροντας τα δεκαεφτά τους χρόνια

 

`

Είδα τ’αγόρια του καλοκαιριού, τα χέρια τους ξερά κλαδιά στην άμμο..