Άραγε θα είναι καλοκαίρι;

Απειλείται η συγγένεια του πληθυσμού
από οργανισμό σε οργανισμό
υπάρχουν διαφορές
από οικεία σε οικεία
γεμίζουν τις οπές
με σκόνη και σκουριά εμποδίζουν το φως
το όχημα μας μοιάζει να παραλληρεί στου τρόμου τις ταινίες
δεν είναι η τροφός
αυτή που θρέφει το κόσμου την αόρατη αλυσίδα
πως θα γίνουμε εμείς οι δημιουργοί;!
και αν ναι; στον δρόμο μου γιατί δεν είδα
παρά μόνο ουρές
να κάνουν τις δικές τους πλεξούδες
τάχα για την νεκροψία της συγκατοίκησης
κοιτάζω ψηλά και ονειρεύομαι την ομηρία της συζήτησης
μήπως η διαστροφή θα είναι η επανάσταση;
της ρήξης του κόσμου η ανάσταση
και η κυκλοφορία;
του αίματος και των αδελφών εξ’αίματος
θα μοιάζει με παράσταση
φοβάμαι για τον νέο κόσμο που ξημέρωσε
ξανακοιμάμαι και περιμένω να ζεσταθεί το υπέδαφος
και όχι τα σύνορα
μήτε γιατί περιμένω το σεισμό, μήτε για τις ρίζες να καρποφοροήσουν
αλλά για αυτή την μέρα που θα αλλάξει πραγματικά ο κόσμος
και θα γίνει βιώσιμος… άραγε θα είναι καλοκαίρι;

`

*

Πιλοτικό τέστ για τον αν ο κόσμος αντέχει να είναι διασωληνομένος!

Η παράσταση του ιού συνεχίζεται
σε μια συννεφιασμένη κατά τα άλλα μέρα..

διανθισμένη με κουτάβια που γεμίζουν ανέμελα τα πεζοδρόμια
με αγωνιώδη τρόπο να γυρίσουν πριν την βροχή

δυστυχώς η κυκλοφορία μπορεί να απαγορευτεί στους αρχηγούς τους το επόμενο διάστημα
κάνοντας τα μαζί με τα κρούσματα πρωταγωνιστές στην σκηνή

εικόνες από νοσοκομεία πανικού μας δίνουν αισιοδοξία
απο γειτονικές αναπτυγμένες χώρες,
εργαστήρια απομόνωσης του ιού
μας δείχνουν ξεκάθαρα ότι δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτό!

η μαζική επαφή των ηλικιωμένων δεν πλησιάζει
όχι γιατί φοβάται αλλά λόγω της ανοιξιάτικης περιοδείας της ασθένειας
ο φόβος διογκωμένος για την περιοδεία του καλοκαιριού

θεατές οι περισσότεροι παρακολουθούμε από τα μπαλκόνια
όχι τους δεκαπλάσιους θανάτους από την απλή γρίπη
για αυτούς δεν μας ενημερώνει η τηλεόραση της διαφθοράς

που τώρα μας κακοφαίνεται..;

δεν ξέρουμε τι να πιστέψουμε βλέποντας όμως και τα αθώα δελτία καιρού!
εκεί που η επίκληση στο συναίσθημα μας κάνει να νοσούμε περισσότερο

με μολυσμένο μαντήλι και όπλο του το δάκρυ
ο ιός διαδίδεται πιο γρήγορα και από την πληροφορία στο ίντερνετ πια

φοράμε στολές αστρονάυτη με την φαντασία μας
και πιστεύουμε ότι θα ζήσουμε σε άλλο πλανήτη
ελπίζοντας ότι θα μας σώσει κάποιος εξωγήινος
από την συνωμοσιολογία που επικρατεί

μια αναπόφευκτη πρόβα πριν το τέλος του κόσμου;!

φαίνεται μας επηρεάζουν τα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας
και ο νους μας ξεφεύγει
μόνο που εμείς αναζητούμε ένα δίαυλο επικοινωνίας
και επίσης ένα πλαίσιο θεραπείας

υπομονή… τα σούπερ μάρκετ είναι ακόμα ανοιχτά..

`

*

Έκτακτo

Διακόπτουμε το πρόγραμμά σας
για να ανακοινώσουμε τα έκτακτα νέα
το καπιταλιστικό σύστημα τυλιγμένο με τις επιπτώσεις του
είναι το τέλειο δώρο να κάνετε στους αγαπημένους σας αν αποφασίσετε ότι δεν τους αγαπάτε πια
τηλεφωνείστε στο email μας για περισσότερες πληροφορίες, γιατί οι γραμμές οι σιδηροδρομικές
λόγως υπερβολικής κατάχρησης κόπηκαν

Οι ηλιαχτίδες σε περιπάτους έμειναν για δυο-τρεις μέρες ακόμα
από εβδομάδα θα βρέχει
και οι ομπρέλες δεν θα μας σώζουν από τα φτερνίσματα των περαστικών
οπότε συνεχίζουμε να μένουμε σπίτι

σε άλλες ειδήσεις
μια όμορφη κοπέλα μας δείχνει την στύσης της με κάμερα
τι έξυπνη εικόνα, πιο έξυπνη και από τον κορονοϊό
και αυτή ξέρει τώρα πως να συμπεριφερεθεί, oh yeah

απολαύστε τα νησιά που προσφέρουμε
σε λίγο ίσως να μην είναι βαμμένα με το δικό μας χρώμα
αλλά να είναι ένα δώρο σε αιματοβαμμένες σημαίες
«χωρίς χαλαρότητα»

εκ των υστέρων οι Κινέζοι τουρίστες μπορεί να γίνουν τελικά οι πρωτιμώμενοι μας
εφόσον η διευρυμένη ύφεση των συμπτωμάτων τους μας κάνει να τους θέλουμε πάλι
κοντά στην διευρυμένη ύφεση της οικονομίας μας.
«μέσα σε αυτή την μακρόβια επιδημία»

τέλος αποχαιρετίστε τα ποντίκια, τα κουνάβια και τις μαϊμμούδες
οι πλέον ενδεδειγμένοι διαγονιδιακοί οργανισμοί μας
γίνονται τα δημοφιλή μοντέλα για να ζωγραφίσουμε πάνω τους
την δικιά μας φυσιολογία
η δοκιμή φαρμάκων και εμβολίων σε ένα τέτοιο δίκτυο θα σώσει εμάς
αλλά όχι και τα τετράποδα ζωάκια..

Γράμμα ενός ερωτευμένου έφηβου

Θέλαμε να έρθουμε πιο κοντά, σκοντάψαμε
το υπουργείο υγείας αρνήθηκε να συναντηθούμε
και επεβαλλε να τηρούμε τις αποστάσεις
πιστέψαμε σε ένα κόσμο ιδανικό, βλέποντας τον ουρανό να καθαρίζει από το καυσαέριο
την γη να ανθίζει και να δίνει απλόχερα τους εποχιακούς της καρπούς
θέλοντας να βγούμε από το σπίτι και να ξεχυθούμε στην εξοχή,
μας λένε ότι εν δυνάμει σκοτώσαμε
δεν είμαστε εγκληματίες φωνάζουμε, αλλά μπορεί ένα λάθος να κοστίσει
η ασυνειδητότητα της ορμής για ζωή και επιβίωσης μας παρακινεί σε λάθη,
αρκετές φορές
άθελα μας, η αγάπη μας σπρώχνει
τώρα γράφοντας από εδώ κάνω έκκληση να νιώσω άνθρωπος
ανεπτυγμένος, πολυσύνθετος, δημιουργικός, παθιασμένος, ερωτευμένος
τώρα είναι που περιορίζεται όμως το μέσο μου,
εννοώ το χάδι μου, η αγκαλιά, η οσμή
έτσι έμαθα εγώ και εσύ να ερωτευόμαστε παθιασμένα, να αγαπάμε
μήτε με ίχνος φόβου, μήτε με περιοριστικά μέτρα
η εφηβική μου περιέργεια έχει μπλοκαριστεί από τις τηλεοπτικές ειδήσεις
μοιάζω περισσότερο με ανθρωποειδές
και σκέφτομαι σε ποια ειρκτή θα συναντηθούμε
και μέσα από το χάος των σκέψεων μου και της ανάγκης μου να αποδράσω
σε κάποιο ερημικό νησί μαζί σου
καταλαβαίνω τους μετανάστες περισσότερο από ποτέ
και αυτοί μεσα στο φόβο αλλά και στην όρεξη, προσμονή και αγάπη για ζωή
αναζητούν ένα καλύτερο αύριο
δεν σκοντάφτουν, εμείς και άλλοι τους κλωτσάμε υποτιμητικά
τους κλείσαμε το σπίτι μας ακόμα περισσότερο τώρα με την εντολή
θα είναι ξεχασμένοι κιόλας από αύριο,
και οι δυο πλευρές όμως σε ένα πόλεμο
και πάλι σκέφτομαι το νησί, το καλοκαίρι και την στιγμή που θα σε συναντήσω
για να μην τρελαθώ, να είμαστε ένα με την θάλασσα
σε ένα παραμύθι με αίσιο τέλος και ας τα είχαμε ξεχάσει και αυτά
με μάσκες θαλάσσης και όχι ιατρικές
σε παρακαλώ δείξε μου ότι όλα θα πάνε καλά και δεν θα πνιγούμε σαν άλλους..
η απουσία σου με έκανε πάλι νέο στην σκέψη
στείλε μου και πες μου
ότι ο κόσμος δεν αποσυντίθεται…

Μέσα από την γυάλα

Μέσα σε μια γυάλα
ο κόσμος ανασαίνει
την πανδημία του ιού
ζει και αρρωσταίνει
εγκλωβίζεται μέσα στους τέσσερις τοίχους
και ενίοτε πεθαίνει
μοιάζουν τέσσερις ξένοι για εμάς

οι ξένοι είναι ίσοι πια με μας
με υπόδειξη της αστυνομίας
η είσοδος της Ανοιξης
μας καλοφαίνεται όνειρο απατηλό

‘αόρατος, ξηρός βήχας
με την γύρη της μοιάζει όνειρο μέσα σε ουτοπία
αόρατος και ο εχθρός γεμίζει τα πνευμόνια
με την εξάπλωση του μοιάζει με εφιάλτη μέσα σε δυστοπία’

τις «άγιες» μέρες
καταπατώνται δικιαιώματα
εργαζομένων και μη
χάνονται ζωές
ευπαθών και μη
Χώρες φεύγουν μακριά και μας χαιρετούν από τον Άδη
από την άλλη, η λέξη αλληλεγγύη γίνεται πολυσήμαντη

δεν μπορείς να κάνεις πολλά μέσα σε μια γυάλα…
το μέγιστο να δεις τον εαυτό σου από τον καθρευτισμό
και πάλι αλλοιωμένο
σε επικοινωνία βουβή με το περιβάλλον
χωρίς άγγιγμα και επαφή σαρκική
αν προσπαθήσεις όμως να την σπάσεις
υπάρχει ο κίνδυνος να τραυματιστείς!

Οι ξεχασμένες λέξεις

Ατίθασια νιάτα,
οι ξεχασμένες λέξεις
με κοιτάζουν με βλέμμα πονηρό
την καρδιά να χτυπά σε παγκόσμιους ρυθμούς,
και άλλοτε να σταματάει από μια σπίθα εγωισμού
κλείνοντας μου τα βλέφαρα για πάντα, σκοτάδι
άλλες φράσεις μου θυμίζουν ιατρείο και ας είναι τόσο αθώες
και ας είναι εξίσου υπαρκτές και μπουρδοκλωμένες στο οικονομικό προσκήνιο
αναφέρομαι στην δόση ανθρωπισμού που αγκαλιάζει την εκθετική μεταβολή
στην ένεση χαμόγελου σε τόσες άρρωστες ψυχές
στα χάπια αλτρουισμού που δεν συνταγογραφούνται από κανέναν ειδικό
όλα αυτα προκειμένου να μειώσουν
τον πατριωτισμό
τον ατομισμό
και κάθε είδους σεισμό
παρόμοιες καταλήξεις που δεν καταλήγουν στο θάνατο
τέτοιες είναι οι ξεχασμένες λέξεις…
το γκρίζο φόντο δεν θα φύγει όμως με λέξεις
γιατί είναι ο κύκλος που ποτέ δεν μας αφήνει να απολαύσουμε
την νηνεμία της θάλασσας, καθώς τα κορμιά μας θα απλώνονται στο χώμα
ατίθασα νιάτα! Σας καλωσορίζω,
να ξενυχτίσουμε στον ύπνο των αρρώστων
να κυκλοφορήσουμε στην ανάγκη προσφέροντας την βοήθεια
να χορέψουμε το τανγκό των ερωτευμένων
γιατί ο έρωτας δεν παύει ποτέ να είναι
μια επίκαιρη λέξη,
όσο και να βάλλεται…