Φίλτρα

Αυτοί που κερνάνε αδράνεια, απραξία και ακηδία στα καφενεία
στέκονται σαν ψηλόλιγνοι κάκτοι σε γυμνό δωμάτιο

Αυτοί που με αιχμηρές ριπές σιωπής
Ανοίγουν συζητήσεις για το μέλλον

Αυτοί που παίζουν κορώνα-γράμματα
Τον χωρισμό, την ένωση, την ηδονή και τη φυγή

Που στη λύπη ανατριχιάζουν
Και κλονίζονται και ριγούν στην υποψία ευτυχίας

Είναι αχτίδα μαραμένου ήλιου
Που τρυπώνει στο δωμάτιο από την φρακαρισμένη γρίλια

Βιτρίνα

Η αλήθεια του ονείρου μας
Σκοτεινό τέναγος
Απλώνεται στη συνείδησή μας

Ηλεκτρισμένη επιφάνεια
κρύο δέρμα του ερπετού
Άγγιγμα που φέρνει ρίγος και πυρετό

Νερά που μοιάζουν αμετακίνητα
Η οσμή τους όμως έντονη περνά το μήνυμα ˙
Δεν ήταν πάντα έτσι

Κάποτε αυτή η αλήθεια θα κρέμεται
όπως ένα τσαμπί σταφύλια σε αχανές αμπελοχώραφο ή
σαν μπούτι μεγάλου ζώου σε τσιγκέλι κρεοπωλείου

Τότε όλοι εμείς, χωρίς περιττές κινήσεις
Θα πάρουμε από το κελάρι μας το πιο καλό κρασί
Που απ’ έξω θα’ χει τα αρχικά του ονόματός μας

Θα το πιούμε μέχρι την τελευταία γουλιά
Και μεθυσμένοι θα πετάξουμε στον τοίχο το μπουκάλι

Τέλος, θα υπάρξουν κάποιοι
που με επιμέλεια θα μαζέψουνε τα θρύψαλα
Και με αυτά θα κάνουνε γαργάρα.