We are going to die, and that makes us the lucky ones
Most people are never going to die because they are never going to be born
The potential people who could have been here in my place
But who will in fact never see the light of day outnumber the sand grains of Sahara
Certainly those unborn ghosts include greater poets than Keats, scientists greater than Newton
We know this because the set of possible people allowed by our DNA
So massively exceeds the set of actual people
In the teeth of these stupefying odds it is you and I, in our ordinariness, that are here
We privileged few, who won the lottery of birth against all odds
How dare we whine at our inevitable return to that prior state
From which the vast majority have never stirred?

Richard Dawkins

Τύχη μεγάλη ο θάνατός μας
Αφού οι περισσότεροι δεν έχουμε καν γεννηθεί
Κι εδώ που είμαι εγώ θα μπορούσαν να είναι πολλοί
Περισσότεροι απ’ τους αμμόκοκκους της Σαχάρα
Σπουδαιότεροι απ’ τους Νιούτον και τους Κητς
Στα σίγουρα, αφού οι συνδυασμοί που επιτρέπει
Το δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ
Υπέροχα υπερβαίνουν τον πληθυσμό της γης
Μες απ’ τα δόντια της υπεραπίθανης πιθανότητας, εγώ κι εσύ
Υπερσπάνιοι κι απλοί έχουμε φωνή
Εμείς οι ολίγιστοι, της γέννησης οι προνομιούχοι
Πώς τολμάμε να γκρινιάζουμε για την επιστροφή μας
Στο μέρος απ’ όπου οι πολλοί ουδέποτε ήρθαν;

Απόδοση στα Ελληνικά: Δημήτριος Μουζάκης