ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ   Σήμερα έρχομαι να σου μιλήσω, θάλασσα, όπως θα μιλούσα σε μένα. Όπως παραμιλώ όταν είμαι μονάχος, όταν αλαργεμένος απ’  τις θλιβερές ημέρες που μας θωρούν μέσα απ’ τον ανθρώπινο οφθαλμό ζυγώνω το ζοφερό και μοναχικό κάρβουνο στην αφετηρία της ύπαρξης, στις ρίζες όπου γλυκοχαράζει, πρωινό και σκοτεινό το πρώτο χάδι της γης.   Να σου μιλήσω έρχομαι, θάλασσα, όπως θα μιλούσα σε μένα σε τούτη την μεταλλική και φανταχτερή νυχτιά ενόσω η σελήνη, από τα ύψη της, εξαπολύει πάνω στα σύμπαντα ένα φως ασβεστούχο και στη  λοξή εγκοπή του ορίζοντα λαβώνει το σκληρό της, αργό και μονήρες οστό της.     Εδώ κι αιώνες χωρίς να υποχωρήσεις δονείς την απαλή σου  καρδιά σου πάνω στα βράχια που μπρος στην όχθη σου, για πάντα ακούγοντας σε λούζονται γαλήνια ή κατακρημνίζονται παριστάνοντας τον βάλτο, όπου μονάχα υπάρχουν κόψεις θυμού για τα σπλάχνα σου.   Σήμερα έρχομαι να σου μιλήσω, γιατί εσύ, μαζί μου γεννήθηκες  και χωρίς να κάνουμε πίσω μεγαλώσαμε όταν στο ρόδισμα  της πρώτης αυγής με  εσπερινό και μυθικό μάτι πίσω απ’  τις φτέρες παραμόνευε ο βηματισμός … Συνεχίστε να διαβάζετε το José Luis Hidalgo (España, 1919-1947), «Οι Νεκροί» (μετάφραση- επίμετρο: Στέργιος Ντέρτσας).