Brief

                                             an Isidora

verzeih mir den harten Winter

ich kündige dir die Rückkehr der Störche an

und schenk dir zwei kleine Gedichte

sollen sich in deinem Garten herumwirbeln

wie die Frühlingsflocken

geht’s dir gut?

`

 

γράμμα

 

στην Ισιδώρα

 

συγχώρα με για τον βαρύ χειμώνα

σου αναγγέλλω την επιστροφή των πελαργών

και σου χαρίζω δυο μικρά ποιήματα

να στροβιλίζονται στον κήπο σου

σαν ανοιξιάτικες νιφάδες

είσαι καλά;

`

*

 

das letzte Tageslicht schlich purpurrot

 

aus dem halbgeöffneten Fenster

schlich purpurrot das letzte Tageslicht

und setzte in Brand den geringen Abstand

zwischen der Tür und dem Boden

verzweifelt

als ob es etwas suchte

als ob es etwas mitteilen mochte

meinen kindlichen Augen.

aber ich kannte seine Farbe nicht

kannte seine Stimme nicht

und verharrte dort stumm

schaute ekstatisch zu, wie es langsam erlosch

unter der Tür

im Zimmer des Abgrundes

 

`

το τελευταίο φως γλιστρούσε κατακόκκινο

απ’ το μισάνοιχτο παράθυρο

το τελευταίο φως γλιστρούσε κατακόκκινο

και πυρπολούσε το ελάχιστο διάστημα

ανάμεσα στην πόρτα και το πάτωμα.

απελπισμένο

σαν κάτι να ζητούσε

σαν κάτι να ‘θελε να πει

στα παιδικά μου μάτια.

όμως εγώ δεν ήξερα το χρώμα του

αγνοούσα τη φωνή του

κι έμεινα εκεί αμίλητος

να το κοιτάζω εκστατικά να αργοσβήνει

κάτω απ’ την πόρτα

στο δωμάτιο του βάθους

`

*

Dichter

 

von klein auf lehrte man ihm

jene harten

und schwitzigen Wörter

 

und nun als Achtundsiebzigjähriger

mit seinen starren Fingern

und das überschwemmte Herz

schrieb der Greis den Himmel auf Erde

 

setz dich, bat man ihn, ruh dich aus

wo findest du solch eine Kraft

und gehst täglich zum Acker

 

kurz hob er seinen sanften Blick

und sah hinweg

hackte ich nicht würde ich sterben

antwortete er schlicht

`

*

ποιητής

 

από μικρός διδάχτηκε

εκείνες τις σκληρές

τις ιδρωμένες λέξεις

 

και στα ογδόντα εφτά του χρόνια

με τα ξερά του δάχτυλα

και την πλημμυρισμένη του καρδιά

στο χώμα ο γέρος έγραφε τον ουρανό

 

κάτσε, του είπαν, ξεκουράσου

πού βρίσκεις τόση δύναμη

να βγαίνεις κάθε μέρα στο χωράφι

 

για λίγο σήκωσε πέρα μακριά

τα ήμερα του μάτια

αν δεν τσαπίσω θα πεθάνω

είπε απλά

 

 `

*

Übungen des Vergebens

 

einsam und geschwächt

schreib ich vergebliche Wörter

stumme Papierwörter

über jene, die eine andere Sprache sprechen

jene, die nicht lesen können

 

ich schreib über die Notleidenden

und die Hoffnungslosen

ich schreibe obwohl ich weiß

dass der Schmerz

jede Wortverknüpfung

jedes unschuldige Gedicht kündigt

auch wenn es seine Fäuste ballt

 

auch wenn es vergebens tränt

`

ασκήσεις ματαιότητας

 

μοναχικός και αδύναμος

γράφω μάταιες λέξεις

λέξεις βουβές και χάρτινες

για κείνους που μιλάνε άλλη γλώσσα

εκείνους που δεν ξέρουν να διαβάζουν

 

γράφω για τους απόκληρους

και για τους καταδικασμένους

γράφω αν και γνωρίζω

πως η οδύνη ακυρώνει

κάθε συνδυασμό των λέξεων

κάθε αθώο ποίημα

κι όταν ακόμη εκείνο σφίγγει τη γροθιά του

 

κι όταν ακόμη ανώφελα δακρύζει

 `

*********************************************************

Ο Τόλης Νικηφόρου, γιος προσφύγων από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Ρωμυλία, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, αποφοίτησε από το Κολλέγιο Ανατόλια και σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων. Εργάστηκε κυρίως ως σύμβουλος οργάνωσης επιχειρήσεων στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και το Λονδίνο και ταξίδεψε σε πολλές χώρες. Τα παραπάνω ποιήματα επιλέχθηκαν από το 36ο βιβλίο του Νικηφόρου, την συλλογή του με τίτλο «Ίχνη του δέους, επιλεγμένα ποιήματα 1966-2017» από τις εκδόσεις Ρώμη, 2018.

Ο Τόλης Νικηφόρου διαχειρίζεται το blog, «ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται», http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/