Η σκέψη ανήκει στο πένθος

Εγκαταλείπω ξανά τη σιωπή της ψυχής μου
Και μπαινοβγαίνω στα εκκωφαντικά λιθογραφεία
Του τίποτα. (Πέτρινοι κύλινδροι αλέθουν συλλαβές
Να μη μας λείψει το επιούσιο ποίημα). Μαύρο ψωμί
Με μαύρο αλεύρι – αναρωτήθηκε άραγε κανείς
Γιατί στο τύπωμα βγαίνουν οι λέξεις
Μαύρες;
Ποια γενετήσια κλίση αποφάσισε
Πως είναι πένθος κάθε σκέψη; Ποιο ένστικτο
Ρίχνει χαστούκι στα εύοσμα
Παιδιά της σημειολογίας
Που άφησαν
Σκανδαλωδώς να τους ξεφύγει το εμφανές;

(Προσποιούμενος συχνά συγκινήσεις
Κατάντησα ευαίσθητος.

Και με τι χέρια να ζυμώσεις τώρα το ψωμί
Με τι κουράγιο να τελειώσεις ποίημα).

 

`

*
Δεν σκέφτομαι-άρα υπάρχω

Σε θάλασσα καλοκαιριού που ανάσκελα
Λυμένα πια τα μέλη και ανασαίνοντας
Aλμύρα ήλιου, ολόκληρος
Στο δαχτυλάκι το μικρό της άνωσης
Λιώνει το βάρος του μυαλού
Mε απέραντο πορτοκαλί σκοτάδι που όρμησε
Ως τις κλειδώσεις
Tι εύκολα
Kαθώς αδειάζει κάθε ιδέα
Kι ανάστροφα
Pουφάει την αόρατη ευφροσύνη
του –να– μην
Ώσπου ολοκάθαρα: «Δεν σκέφτομαι – άρα υπάρχω»
αστράφτοντας
καρφώθηκε στη σκέψη μου
η σκέψη.

`

*

`

 

Πρώιμος αποχαιρετισμός

Nel mezzo del cammin

Τώρα
Που ακόμα δεν εσήμανε αναχώρηση
Κι όλοι στην πλήξη της ημέρας
Ή στην τύρβη μας
Τώρα η καλύτερη στιγμή
Ν’ αποχαιρετιστούμε.
Χωρίς τον πανικό του κατεπείγοντος
Την υστερία της σειρήνας που παγώνει.

Αντίο λοιπόν
Ήδη απ’ του δρόμου τα μισά
(Αφού η μέση του αγνώστου είναι το άγνωστο)
Κι ας μένει άγνωστο αν στο απώτερο ξανά
Θα γνωριστούμε

Ωστόσο αύριο
Που με δάκρυα νωπά
Στα ίδια μέρη θα σας βρω
Αιφνίδια
Οι στεναγμοί του χωρισμού
Θα γίνουνε
Κλαυθμοί και γέλωτες
Γλυκείας επιστροφής.

Της πιο ταχείας
Πιο γλυκείας επιστροφής:

Πριν χωριστούμε.

`

*

Κατοικίδιο δάσος

Στο δροσερό σαλόνι σας θροΐζει ένα δάσος.
Αυτά τα έπιπλα που ακούτε ν’ ανασαίνουν
Φυλάνε ακόμα ενστικτώδη φτερωτά
Μες στα φυλλώματα. Κι αν τρίζουνε
Κάθε που μπαίνει νέος επισκέπτης
Θα’ ναι που νιώθουνε κρυμμένο το τσεκούρι
Να τροχίζεται. Σε ανώδυνο χαμόγελο
Αβροφροσύνης τούτη τη φορά.
Τις νύχτες αλαφιάζονται
Και το χοντρό τους νύχι από ρίζα
Χώνεται
Στο βράχο του τσιμέντου. Οι κλώνοι τους
Ρημάζουν τα ταβάνια – να οι ρωγμές
Του ξύλου που μουγκρίζει. Αφήστε τα·
Ούτε μ’ αλήθεια ούτε με πλάνη λειαίνονται
Οι ρόζοι σε μια φλούδα γηρατειών· αφήστε τα.
Κι αν το τικ τακ του σκουληκιού υποδύεται
Το χτύπο της καρδιάς τους
Αυτά ονειρεύονται το ηρωικό λαμπάδιασμα
Να ‘ρθεί επιτέλους να χωρίσει πνεύμα
Από κορμί
– Λάμψη και κάρβουνο.

`
************************************************
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
`

 

1 Το Παιδί Στο Μουσείο
2 Το Πάρτυ
3 Η Σιωπή
4 Εμπρηστικό Ποίημα
5 Διονύσιου Αιγινήτου
6 Εσύ
7 Η Φυσαρμόνικα
8 Στους Κριτικούς
9 Αυτό Το Ποίημα γράφει Αυτό Το Ποίημα
10 Εδώ Ήτανε Κάποτε Ένα Ποίημα
11 Μ’ Αυτό Το Ποίημα Παίζουμε Απόψε
12 Ποιήματα Μου Εσείς
13 Το Ποίημα
14 Η Απάτη Της Ταπεινότητας
15 Discotheque
16 Ο Διάβολος Τραγουδούσε Σωστά
17 Αυτό Που Μένει
18 Το Θα Και Το Να Του Θανάτου
19 Η Αθανασία Της Κάθε Μέρας
20 Το Άγαλμα
21 Εφ’ Όλης Της Ύλης
22 Ωδή Από Χάσματα
23 Απόψε Σκέφτομαι
24 7222855
25 Γένεση
26 Κατοικίδιο Δάσος
27 Ανεπιδεκτοι Αθανασίας
28 Ο Πολυέλαιος
29 Στην Αργυρή Σελήνη
30 Η Σκέψη Ανήκει Στο Πένθος
31 Παρομοίωση πάθους
32 Ποτάμι Ποίημα
33 Η Αράχνη
34 Τα Σπίτια
35 Μάϊος 1993
36 Νηπιαγωγείο Η Φύση
37 Ενώπιον Ακροατηρίου
38 Η Ομιλία
39 Τα Γραπτά Πετούν
40 Δεν Σκέφτομαι Άρα Υπάρχω
41 Ανεπίδεκτος Απομαθήσεως
42 Σαρκοβόρα Δωμάτια
43 Κοινός Και Ανωφελής
44 Η Μνήμη Φωτογραφίζει Ασπρόμαυρα
45 Ψυχή Σημαίνει Πεταλούδα
46 Πνεύμα Σημαίνει Φύσημα
47 Εκεί Που Είσαι
48 Η Μάνα Μου Αύριο
49 Τίποτα Δεν Είναι Τίποτα
50 Χρόνος Εντόμου
51 Η Παραβολή Της Παραβολής
52 Εις Εαυτόν
53 Έτσι Κι Εμείς
54 Ακούω Τη Θάλασσα
55 Πρώιμος Αποχαιρετισμός

Reviews