Για πολλούς ο κορυφαίος Αμερικανός ποιητής του 20ού αιώνα, σε κάθε περίπτωση ο πιο λαοφιλής, ο Robert Frost (1874-1963) γεννήθηκε στην Καλιφόρνια, πέρασε όμως τα περισσότερα και πιο σημαδιακά χρόνια της ζωής του στη Νέα Αγγλία. Η ποίησή του συνδυάζει την αμεσότητα με την βαθύνοια, την αυστηρή φόρμα με τον πιο απέριττο, καθημερινό τόνο, την μουσικότητα με τον αλληγορικό συμβολισμό. Τα τρία ποιήματα που ακολουθούν, ίσως τα πιο γνωστά του, δεν λείπουν από καμία ανθολογία της αγγλόφωνης ποίησης.

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΗΡΑ

Στο δάσος έσμιγαν δυο μονοπάτια
και να τα πάρω δεν γινόταν και τα δυο
κι ώρα πολλή, όσο έφταναν τα μάτια
μες στα χαμόκλαδα έψαχνα, τα ελάτια,
τα ίχνη του ενός πού σβήνουν μήπως βρω.

Κι έπειτα πήρα τ’ άλλο, εξίσου ωραίο,
κι ίσως να τ’ άξιζε στ’ αλήθεια πιο πολύ,
τη χάρη του έχω, τη σκιά του να τη λέω,
αν κι απ’ το διάβα εκεί παλιό και νέο
είχε η χλόη του κι εκείνου πια τριφτεί.

Στο πρώτο φως ολόιδια είχαν προβάλει
για να τα περπατήσω εγώ.
Ω, τό ’να για μια μέρα τ’ άφησ’ άλλη!
Μα όπως σε δρόμο ο δρόμος φέρνει πάλι
πίσω αμφέβαλα αν θα ξαναρθώ.

Χρόνια από τώρα, μ’ ένα αχ πνιγμένο
θα τα ιστορώ σε κάποιους όλ’ αυτά:
δυο μονοπάτια εκεί, το μέρος ξένο,
και πήρα το πιο λίγο πατημένο,
αυτό ’ταν όλο κι όλο η διαφορά.

~.~

Ο ΠΑΓΟΣ ΚΙ Η ΦΩΤΙΑ

Ο κόσμος πέπρωται να λήξει στη φωτιά,
λένε πολλοί. Κι άλλοι: στον πάγο. Προσωπικά,
αφότου μ’ άγγιξε του έρωτα ο καημός
κλίνω όσο νά ’ναι προς τη λύση του πυρός.
Αν ήταν πάντως η Συντέλεια διπλή,
θαρρώ ότι κάπως ξέρω και από μίσος
ώστε να πω πως για τον όλεθρο ίσως
κι ο πάγος είναι μέσο εφάμιλλο, και αρκεί.

~.~

ΣΤΑΣΗ ΕΝΑ ΑΠΟΒΡΑΔΟ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΜΕ ΧΙΟΝΙÁ

Θαρρώ το ξέρω τίνος δάσος είν’ αυτό.
Κείνος που το ’χει μένει ωστόσο στο χωριό·
μέσα σε τούτο τον χιονιά δεν θα με δει
που κοντοστάθηκα εδώ πέρα και κοιτώ.

Το αλογατάκι μου όσο νά ’ναι θ’ απορεί,
δεν έχει χάνι εδώ στο δάσος να σταθεί,
πιο κει της λίμνης κρυσταλλιάσαν τα νερά
κι είν’ της χρονιάς η νύχτ’ αυτή η πιο σκοτεινή.

Τα κουδουνάκια του όλο ανήσυχο χτυπά,
μήπως χαθήκαμε είναι λες και με ρωτά.
Γύρω σιωπή, μόνο ένα θρόισμα απαλό
κι οι αχνές νιφάδες του χιονιού που πέφτει αργά.

Είναι βαθύ το δάσος, όμορφο, πυκνό,
μα εγώ ’χω λόγο δώσει κι έχω άλλο σκοπό,
μίλια πολλά να κάνω πριν να κοιμηθώ,
μίλια πολλά να κάνω πριν να κοιμηθώ.