ΘΥΣΙΑ

 

Με το βλέμμα του στο κενό και το στόμα μισάνοιχτο, χωρίς να με κοιτάει, χωρίς να μου μιλάει, τρόχιζε εμμονικά το μαχαίρι ο πατέρας. Μετά βγαίναμε στην αυλή και αφού ξάπλωνε το ζωντανό, γονάτιζε πάνω στο στήθος του και με το αριστερό χέρι τού κρατούσε τεντωμένο τον λαιμό, ενώ με το δεξί που κρατούσε το μαχαίρι, έκανε το σημείο του σταυρού εκεί που θα χτυπούσε και κατευθείαν, με μία γρήγορη και αποφασιστική κίνηση, του χώριζε το κεφάλι από το σώμα.

Όταν ήμουν παιδί, έσφαζαν τα ζώα μπροστά μου.

`

*

ΑΚΗΔΙΑ

 

Δεν είναι μόνο οι βιτρίνες των σφαγείων και των super-market όπου βλέπω τα σφαγμένα ζώα γδαρμένα και αναθυμούμαι τον ανεπανάληπτο ήχο που βγαίνει όταν η προβιά αποκολλάται από το σώμα και τη βία των χεριών, καθώς ξεκολλάνε τα εντόσθια από τα σπλάχνα τους. Δεν είναι μόνο αυτά που μου ξαναφέρνουν στα αυτιά μου τις κραυγές τους˙ είναι που όταν έρχομαι σε δύσκολη θέση, η μνήμη μου ανακαλεί την οσμή του αίματος πλημμυρίζοντας την όσφρηση και τη γεύση μου. Είναι που όταν τοιχία υψώνονται μπροστά μου, μέσα στο κέντρο του μυαλού μου ακούω τις σφαγές όλων των ζώων ταυτόχρονα.

Είναι που κάποια ήσυχα βράδια στην Αθήνα, καθώς πηγαίνω κουρασμένος προς το σπίτι, νιώθω το κοφτερό μαχαίρι να χαράζει το σημείο του σταυρού στο λαιμό μου.

`

*

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

 

Μπορεί να μου αρέσει το κρέας των ζώων και μπορεί να το τρώγω κάθε μέρα. Μπορεί ακόμα κάθε φορά που το πιάτο σερβίρεται μπροστά μου να ακούω εκκωφαντικά την κραυγή της σφαγής του, ενώ παρόλα τα καρυκεύματα να μυρίζω καθαρά το αίμα του. Όμως λατρεύω το κρέας των ζώων και το απολαμβάνω… Έχω φάει όλα τα ζώα, ή τουλάχιστον τα έχω δοκιμάσει και είναι όλα εξαιρετικά!

Αυτό που δεν έχω δοκιμάσει ποτέ, αλλά με έχει έντονα προβληματίσει και σκέφτομαι πως αν επί των ημερών μου γίνω μάρτυρας του τέλους του κόσμου ή ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος, λόγου χάρη, θα ήθελα πριν πεθάνω, γιορτάζοντας το τελευταίο Πάσχα του κόσμου, να σφάξω έναν άνθρωπο και να τον φάω.

`

*

ΓΑΛΗΝΗ

 

Μετά από μία σειρά περιστατικών, έχω πλέον πειστεί ότι τα αδέσποτα σκυλιά των πόλεων δεν είναι αδέσποτα, ούτε σκυλιά.

Παρόλο που δεν ασπάζομαι στις θρησκευτικές προσεγγίσεις για το επέκεινα, εδώ φαίνεται καθαρά πως πρόκειται για μετεμψύχωση ή για μετάσταση, αν προτιμάτε, των νεκρών ποιητών. Ναι, αδέσποτα σκυλιά γίνονται οι ποιητές όταν πεθαίνουν, το έχω πει και σε άλλο ποίημα παλιότερα, όταν αναγνώρισα τον Τάσο Λειβαδίτη. Έχω δει, ακόμα, τον Σολωμό και τον Κάλβο στη Ζάκυνθο, τη Γώγου στα Πατήσια και σε μία κωλοεπαρχία, γεμάτο ψώρα, άρρωστο, κουτσό και ετοιμοθάνατο, τον Κώστα Καρυωτάκη.