“Εκ των υστέρων”

Να φτύνεις στη δεξαμενή

που σπιτώνει το πόσιμο νερό.

Να ευτυχείς.

Να πετροβολείς οδικά πτηνά.

Να κοκορεύεσαι.

Να στραγγαλίζεις φρέσκο αέρα.

Είσαι σπουδαίος

ούτως ή άλλως.

Εκ των υστέρων οι ” τυφλοί”,

οι ” κουφοί” κι οι ανόητοι

παίρνουν εξιτήριο απ` το σκοτάδι τους.

`

*

“Τα δώρα”

Το κουδούνι ανήγγειλε

άφιξη κι αναχώρηση σε χρόνο

διεστραμμένο.

Περάστε.

Συγγνώμη για την ακαταστασία.

Πού υπογράφω;

Μαυριδερό απ` το καρμπόν το χαρτί,

απρόσεχτα έβαψα την καρδιά μου.

Ιδού και τα καθέκαστα.

Στο καλό, χίλια καλά να έχετε.

Θε να μου κόβει μέρες η ντροπή

να σας χαρίζει χρόνους.

Ιδού και τα καθέκαστα.

Εις το επανιδείν.

Των Δαναών τα δώρα ξετυλίγω

και τις κορδέλες τους

στο στόμα μου περνώ.

`

*

“Ανυπεράσπισις”

Κύριε δικαστά επιτρέψτε μου.

Όχι πως θέλω ανάστημα στο άδικο να υψώσω, γνωρίζετε άλλωστε καλά να

κρίνετε άνευ δίκης.

Ξεκίνησα την ανομία εμμένοντας στο ιδεατό των ονειράτων στέκι.

Στης ζωής μου την άναρχη ιδιοκτησία.

Ομολογώ.

Εξέπεσα στο ατόπημα της βούλησης.

Υπήρξα φυγόδικος

γιατί ξωπίσω μου έσερνα μιαν ανυπόταχτη παιδίσκη.

Κύριε δικαστά θα πρέπει να γνωρίζετε.

Την φόνευσα.

Ήτανε διαφθορέας.

Στις ρεματιές ρεμάτησα τον αυθορμητισμό μου.

Όμως, παρόλα αυτά κύριε δικαστά

και λόγω πρότερου έντιμου βίου

θέστε με υπό περιορισμό μαζί με άλλους αρνητές.

Θα κάνω ό,τι μου πείτε.

Έργα καταναγκαστικά αρκεί να σιτίζομαι επαρκώς.

Θα καταδώσω κι άλλους που δεν έκαναν σκόντο.

Κύριε δικαστά,

τα βραχιολάκια της ακινησίας,

τα ρούχα τα ασπρόμαυρα δέχομαι να φορέσω.

Να σωφρονιστώ καλά.

Να μην ξανακυλήσω.

`

*

“Κουβεντολόι σε αηδόνι βιαστικό”

-Συντόμευε γυναίκα.

Λιγοστεύει η μικρή μου ζωή.

Μη μου μασήσεις τον χρόνο.

Κούρδισαν

και με περιμένουν τα πλατανόφυλλα.

-Στάσου αηδόνι δεκτικό.

Τουλάχιστον,

τι γεννά τα τραγούδια μαρτύρησε πριν φύγεις.

-Το πείσμα των ανθρώπων

να γίνουν αθάνατοι.

`

*

“Τελειώματα άνοιξης”

Μελίρρυτο και άγνωρο μουρμουρητό

με όλα σου τα ρεύματα ένα χειμώνα

μου κουβάλησες στον ουρανίσκο.

Τελειώματα άνοιξης.

Πάντα μου είχα τη σιωπή για ώρα ανάγκης

μα η ανάγκη δε σώνεται ποτέ.

Κι εσύ ιδιοκατοίκησες.

Μόνο για τραγούδι έσπαζες

για να με κόψεις.

Αδιάκριτα κι εγώ σου μήνυσα την προτίμηση

στον πόνο απ΄την ακαμψία του μουρμουρητού.

Να βρεις άλλο κατάλυμα.

Άδω τώρα,

κι έχω μέσα μου του Άδη ένα χαλίκι.

 

`

*********************************************************************************

H Μαρία Κρασοπούλου γεννήθηκε και ζει στη Καλαμάτα. Είναι απόφοιτος του Μουσικού Σχολείου Καλαμάτας, του Τμήματος Βιολογικής Γεωργίας Ιονίων Νήσων και του Τμήματος Ιστορίας Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών του Πανεπιστημίου Καλαμάτας. Το τραγούδι κατείχε ενεργό ρόλο στη ζωή της από τα πρώτα σχολικά χρόνια ενώ ξεκίνησε την τριβή της με τις ζωντανές εμφανίσεις σε εφηβική κιόλας ηλικία. Απέσπασε δύο φορές το πρώτο βραβείο στο τραγούδι στους περιφερειακούς μουσικούς αγώνες του Υπουργείου Παιδείας καθώς επίσης έχει βραβευτεί και σε διαγωνισμούς ποίησης. Έκανε την πρώτη της δισκογραφική εμφάνιση στο πλάι του νέου συνθέτη Γρηγόρη Πολύζου σε έναν δίσκο σε παραγωγή του Νίκου Ζούδιαρη με συμμετοχές τον Λάκη Χαλκιά, τη Φωτεινή Δάρρα και τον Απόστολο Ρίζο. Έχει συνεργαστεί με τον Παντελή Θαλασσινό σε ένα ντουέτο για την ευαισθητοποίηση για τον παιδικό καρκίνο σε μουσική του Γρηγόρη Πολύζου και στίχους του Πόλυ Κυριάκου. Στον τόπο της είναι μέλος του μουσικού σχήματος «Bit gia Bit» με τους Αντώνη Κουφουδάκη, Νικόλα Παλαιολόγο και Γιώργο Κλάδη. Το ρεπερτόριο τους κινείται μέσα στον ελληνικό έντεχνο αλλά και τον παραδοσιακό ήχο. Παράλληλα εργάζεται στη γραμματεία της Σχολής Βυζαντινής και Παραδοσιακής μουσικής της Ι.Μ Μεσσηνίας. Στην προσωπική της δισκογραφία την βρίσκουμε στον δίσκο με τίτλο‘’Αποστάσεις’’ σε μουσική Γρηγόρη Πολύζου και στίχους του Πόλυ Κυριάκου, της Αυγής Βυθούλκα και δικούς της με συμμετοχή του Κώστα Μακεδόνα ενώ ταυτόχρονα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη η ποιητική της συλλογή με τίτλο ΄΄’Ηχοι Αθόρυβοι”.