Τεχνητή αναπνοή

Σαν πολλά μαζεύτηκαν τα κεράκια
Και δεν έχω ανάσα να σβήνω

Μου ‘χει σφηνώσει το στέρνο
Μεταξύ ουρανού και γης
Σκύλα και Χάρυβδη ντε

Ψάχνω αναπνοή απ’ τα άστρα
Έτσι λένε, το σύμπαν πάλλεται
ροχαλίζοντας

Άντε στην συστολή
Μπορεί και να την βγάλουμε φέτος
Με σεληνιακή ΚΑΡΠΑ
Παλιρροϊκές Μαλάξεις
Και μερικά φιλιά ζωής

Όσο για απινίδωση δεν θέλω κουβέντα
Πάντα μισούσα τις ταραχώδεις βροντές
Που σείουν τα κομμάτια μου

Ένα τζένγκα είμαι
Ό,τι κι αν αφαιρέσεις
Απ’ το παρελθόν
Θα με γκρεμίζει

Η μέσα γλώσσα

Περίεργη γλώσσα η Ελληνική
Αμφιμονοσήμαντη αντιστοιχία όρου και έννοιας
Ή καλύτερα, οι λέξεις με την ζωή κάνουν τραμπάλα

Γλαφυρότητα και ακριβολογία λένε τα συγγράμματα
Ικεσία, παράκληση, παρακάλι
Και άλλα τέτοια για να μην επεκταθώ

Μέγα αμάρτημα η αμφισημία
Για την δημιουργία συγχύσεως
Και παρεξηγήσεων πάσης φύσεως θα συμπληρώσω

Η σειρά που πρέπει να μπουν οι όροι μέσα στην πρόταση είναι ελεύθερη
αρκεί να γίνεται κατά όρο
Κλωτσιά, στην γλωσσολογική πετριά

Και έπειτα κάνοντας πίσω βήματα
Σκύβοντας στο ένα μέτρο και κάτι ψηλά
Αντιστρόφως ανάλογη η σύνταξη με την αγνότητα

Γιατί η αλήθεια αν είχε μπόι θα ήταν νάνος
Μερικά ξεδοντιασμένα στόματα
Κοκκινισμένο ορθογραφικό
Συλλαβιστές λεξούλες
Και ένα ολότελα άρρυθμο
Αλλά μοναδικό
‘Μπαμπά σε αγαπώ μέχρι και όταν δεν είχα γεννηθεί’