Κλειδιά

 

το μέρος που κρύβεται απ’ το βλέμμα

υπάρχουν πλευρές να το περιτειχίσεις

η μία φωνάζει ως άπειρη αγαθοσύνη

κι η άλλη γεννιέται με τη δεινότητα

του γνωρίζειν το καλώς πράττειν                                             5

την απόσταση υπολογίζω σε χειροφιλήματα

το ψύχος σε βαθμούς Καλπάστ·

υπάρχει πάντοτε ο άλλος δρόμος

που μας κρατά ενήμερους κι ερωτευμένους

καθένας φεύγει μ’ ένα όνειρο γι’ άλλο μονοπάτι                       10

η πόρτα κλείνει στην ανατολή·

/τρεμάμενη

κάτω απ’ το πρεβάζι

με αναφιλητά σε αγκαλιά

με στοιβάδες νυχτολούλουδα στα χέρια                                  15

έτοιμη να παραδώσει

η πόλη ντύνεται το θερινό της παλτό

κι εγώ μονότονα

γυρίζω πίσω

με την κλίση του ώμου                                                         20

καθετότητα στο πρόσωπο·

στα μαλλιά της σύγκορμος

κρατώ στον ύπνο την τελευταία στιγμή

κρατώ στην είσοδο κλειδιά

 

 

 

 

 

 

 

`

ποίημα που δεν τελειώνει ποτέ_

 

Σγουρά·

Μαύρα/ολόμαυρα

πλαγιασμένα σε τραπέζι

δάχτυλα-όχι-όπως

                     το πιο γραμμικά αιώνιο                   5

και αιχμηρό λίπωμα

χαμόγελο και

δόντια

/τόσα-όσα/

          μια καθώςπρέπει κοινωνικότητα απαιτεί·     10

πρόσωπο σε πρόσωπο

αγάπη ωρών / πολλή αγάπη

στην ιστορία μου

σου

                            χάνω (λόγια)                         15

σαν αναρωτιέμαι

η αλήθεια αυτή των πραγμάτων

πόσο μαγική να είναι

Κι ανεπιλέξωκάτινα

                                 ξανά-                              20

ζήσω /

ζητώ

εκείνα τα (λεπτά)

της δεκάτης έκτης του Εξαγνιστή

                          / αναμένοντας /                      25

σ’ εκείνο τοτραπέζι

πουποτέδενέσκυψε

το

ολόμαυρο

                             κεφάλι του                          30

Στα

`

Γκιγιέν Σέρο

 

Φοιτώντας σε κολέγιο Ιησουϊτών

διδαχθήκαμε φιλοσοφία, αριθμητική

θεολογία της απελευθέρωσης

και τώρα γεννάμε τη γλώσσα μας

δυνατή σαν την αξιοπρέπεια                                                   5

και τόσο ραφινάτη όσο η αγάπη

τι άλλο μένει τώρα να σκεφτώ

μόνο χιλιάδες χρώματα και λέξεις

μια φωνή αυθεντική /το σπάνιο ζώο που τρέχει

ανάμεσα στο φως και τη σκιά                                                10

στα πιο λεπτά δενδρύλλια των λόφων

η γη ολάκερη μας ανήκει

σε κάθε πιθαμή της·

στους αγρούς εμείς διαλέγουμε τη ζωή

στους αγρούς να ξεψυχάμε.                                                  15

 

 

 

 

 

 

 

`

*

 

έργα και ημέραι του Γεώργιου Βιζυηνού

 

Η φτώχεια δεν είναι ποτέ αυτό που μένει

απ’ όλα πιο βαρύ είναι να βλέπω

το γένος μου ολάκερο να πεθαίνει

στο θάνατο σιμά να σέρνομαι κι εγώ.

5

Τι κρίμα ποτέ να μη θητεύσω ράφτης

ή πιότερο παπάς και με γοργό το βήμα

ήπια και σταθερά να ορίζω προς το μνήμα.

 

Απ’ όλα μ’ έσυρε ένας Κόδρος                                                     10

και για όλα πλήρωσα στη γλώσσα

το δικό της κόστος

μα τη φωνή μου κράτησε ο λαός/

 

Άραις, Μάραις, Κουκουνάραις                                                      15

κι όλο μού ‘ταζαν δεκάρες

για να ομορφαίνω στίχους και στροφές

μα μες στο κύμα, την πλημμύρα, τις φωνές

 

καλέ Πλωτίνε μου κι εσύ                                                            20

μαζί με όλα τ’ άλλα

γιατί δεν μου ‘δωσες τη διδαχή

πως μες στη κάθε φυλακή

δήμιος και τρόφιμος μαζί

τόσο που συναθροίζονται                                                           25

ουράνιο φως

κι όπως το λέγει κι ο λαός

/ όμοια ποθούν /

ο ένας είναι κι ο αυτός.

 `

*

 

Να μεταλάβει η γλώσσα απλότητα

κι ο νους το στερνοχάδι

 

Κάποτε οι λέξεις είχαν αξία

ο λόγος μετρούσε

έλεγες θα γυρίσω σελίδα

θα βρεθώ στο νησί

κι έτσι ακριβώς γινόταν                                                                    5

θέλγητρα βωδελαιρικά μας έθρεφαν

νερά γραπτά του Καρυωτάκη·

Η παλιά Ελλάδα μ’ αρώματα στους δρόμους

το γιασεμί στις αυλόπορτες

με τ’ απογεύματα στο Ροζικλαίρ, τους καφενέδες                               10

τις χάλκινες Κυκλάδες

από την Αλιμιά ως την αγια-Μαρίνα στην Αίγινα.

 

Τώρα τα πρόσωπα πλέουν σε νοσταλγίες

στιγμές αλληγορίες                                                                         15

οι τοίχοι άκαδροι /οι ποιητές κενοσταγείς

μια ελεατική μελαγχολία γύρωθε

οι άνθρωποι σαν να μην ξέρουν πια ξανά πώς ν’ αγαπήσουν.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Φολέγανδρος

 

Γρίλιες, Μαρκίζες, Μεθόδοι φιλατονικές

η γη που έμεινε πιστή στο χώμα της

ολοκλήρωσε σπουδή στις εκβολές του Αχέροντα

και είδε με δάκρυα ευλαβικά να κρυσταλλώνεται σε άνεμο.

5

Μέτρησε σε χαμένα ψηφία όνειδες μοίρες·

Σύλλακα, Βάρσαμο, Φυρά, Λιβαδάκι

τέσσερις με εφτά χαρακτήρες

όμοια δάκρυα με λυγμό /τέμενος στο χώμα.

10

Η γη που έμεινε πιστή σε άνθρωπο

κι έγλειφε τις πληγές έως ότου κλείσουν·

Με τον άνεμο ν’ ανηφορίζει ανάποδα

αγγίζοντας τα ορεινά μ’ ένα τίναγμα

να στοιχειώνει τη ζωή                                                            15

θνητούς σαν από πάντα κυρτωμένους

ονειρεμένος θάνατος, αρχέγονος

πιστός στην κτηνωδία

σαν έφιππος, σα θύμα

Αιγίδες, Κρήτες, Δωριείς                                                         20

σα ξένους να μας σημαδεύουν.

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ποίηση εγγράφεται σε μέρη

 

Στεκόταν εκεί σκυφτός

με την άγνοια να γλιστρά στο μέτωπο

με τα μάτια ολόκληρα να μαρτυρούν

τη συγκυρία των χαμένων κόσμων·

Ρε Πάνο, του έγνεψα                                                5

τι κάνεις τώρα εδώ με τόση ομορφιά

ως πότε ακόμα να μετράς

τις μέρες, τις ώρες, τα δευτερόλεπτα·

εμείς χαρίσαμε μια ζωή στη στιγμή

κι όλο το αύριο τ’ αφήσαμε φιλοδώρημα                     10

τα νιάτα μας χτίσαμε στις παραγκουπόλεις

τόσες δομές λεκτισμού

σε έναν μόνο ψίθυρο

/ ό λέγων ή ό γράφων /

κι αυτό το χύμα φαινόμενο                                       15

– η ευθύτητα –

σχεδόν τρόμος

να στάζει ακόμα

εκεί στον ξύπνιο

σαν πληγή                                                             20

κόκκινη

στα χείλη

στάλα στάλα.

 

 

 

 

 

 

ἀντί ἐγχειριδίου (τοῦ Ὀρλάνδου Θαμναίου)

 

Διακειμενικόν εἰς τό ὁποίον ἀνήκει καθ’ ἓκαστον κείμενον οὐ δεῖ συγχέειν τῇ ἀπαρχῇ κειμένου −ἐφ‘ ὃσον τό αὐτό ἐστί διακείμενον ἑτέρου κειμένου. Το διερευνᾶν τάς πηγάς, τάς επιδράσεις, τάς ἐπενεργείας ἒργου τινός ὁμοιάζει ὠς παραδοχή τοῦ μύθου τῇς γενεαλογίας/ Παραθέματα ἐξ ὧν συντίθεται κείμενον τι ὑπάρχουσιν ἄνευ ὀνομάτων, ἀνεξιχνίαστα  /ἐντούτοις ἢδη ἀνεγνωσμένα.

 

/Σημαίνουν Σημεῖα ἄνευ εἰσαγωγικῶν/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.