Όποτε σ’ αποθύμησα

 

Εμένα με γνωρίζουνε
οι πιο μεγάλοι δρόμοι
δρόμοι που τους περπάτησα
μέχρι ν’ αλλάξεις γνώμη.

Βαθιά της νύχτας μου ρωγμή
Πόσο να αντέξει ένα κορμί
Της πίκρας τ’ ανηφόρια

Όποτε σ’ αποθύμησα
Σαν βράχος κατρακύλησα
στ’ απόκρυμνά σου λόγια.

Εμένα με γνωρίζουνε
οι πιο μεγάλες νύχτες
νύχτες που σε περίμενα
κι όμως ποτέ δεν ήρθες

`

*

Ο μονόλογος της κούκλας

Οι μοίρες που με βάφτισαν
στη πιο μυστήρια λίμνη,
θαρρείς και με ζωγράφισαν
στων κοριτσιών τη μνήμη.

Πότε νεράϊδα ντύθηκα,
πότε νυφούλα στ’ άσπρα
κι άλλες φορές στολίστηκα
τον ουρανό με τ’ άστρα.

Το χάδι ήταν το γάλα μου,
τ’ όνειρο η ζωή μου,
το παραμύθι η σκάλα μου
που ανέβαινε η ψυχή μου.

Μες στη σιωπή πορεύτηκα,
κόρη μαζί και μάνα
κι από νωρίς παντρεύτηκα
το γέλιο και το κλάμα

Άκουσα τόσα μυστικά
που ράγισε η καρδιά μου,
καθώς η χτένα μπέρδευε
τ’ αχτένιστα μαλλιά μου.

`

*

Αγάπες που μ’ ανάθρεψαν

Αγάπες που μ’ ανάθρεψαν
με του καημού το γάλα.
Στον ονειρό με ανέβασαν
και μου κλέψαν την σκάλα.
Αγάπες που μ’ ανάθρεψαν
με του καημού το γάλα.

Αγάπες που μ’ ανάθρεψαν
και τα φτερά μου ανοίξαν.
στα χέρια μου συνάντησα
την ποιο μεγάλη δύψα.
Αγάπες που μ’ ανάθρεψαν
και τα φτερά μου ανοίξαν.

Αγάπες που μ’ ανάθρεψαν
και πίστεψα με πάθος.
Πριν ξημερώσει
με άφησαν να περπατώ μονάχος.
Αγάπες που μ’ ανάθρεψαν
και πίστεψα με πάθος.

`

*

`

Στο ράγισμα του δρόμου

Την ερημιά του τόπου μου
ποιος θα τη σεβαστεί;
Ποιος θα του κόψει του ληστή
τ’ αρπαχτικό του χέρι;
Μνήμες ταράζουνε ψυχές,
γεράκια τη σιωπή,
τροχοί που ακονίζουνε
της νύχτας το μαχαίρι.

Παλιές πληγές που ρίζωσαν
στο ράγισμα του δρόμου,
καινούριους αναστεναγμούς
στην άσφαλτο αντηχούνε.
Κομμάτια είναι τα λόγια μας
σπασμένου τηλεφώνου
κι εγώ μια καθαρή γραμμή
ζητώ για να τα πούμε.

Τη θάλασσα που μου `ταξες
την καταπίνουν ψάρια
πώς να φυτέψω ουρανούς
μες στο στεγνό βυθό σου.
Στην πλάτη σου χορεύουνε
ανήμερα λιοντάρια
κι εγώ έχω πάψει από καιρό
να `μαι το φάρμακό σου.

Την ερημιά του τόπου μου
ποιος θα τη σεβαστεί;
Ποιος θα δικάσει τον ληστή
και ποιος θα ξεγεννήσει
το φως που κρύβω μέσα μου
προτού κι αυτό να σβήσει.
Σαν μια περήφανη ψυχή
να βγει να περπατήσει.

`

*

Φανός θυέλλης

Νύχτα εφτασφράγιστη
Νύχτα κλειδωμένη
Δεν μ’ ακούει πια κανείς, όσο κι αν χτυπώ
Τα κλειδιά μου σπάσανε, χίλιοι δυο ανέμοι
Δώσ’ μου το μαχαίρι σου να ξανακοπώ.

Νιώσε με αν μπορείς
Σβήσε με αν θέλεις
Πάνω στο γκρεμό, μη με λυπηθείς
Η ψυχή μου ράγισε, σαν φανός θυέλλης
Κι έπεσε απ’τα χέρια μου μέσα στην βροχή.

Νύχτα της απόγνωσης
Νύχτα της ανάγκης
Κλείδωσαν τα λόγια μου, κόμπος στο λαιμό
Είναι σώμα και καρδιά, μιας χαμένης μάχης
Μιας παλιάς συνήθειας να με πολεμώ.

`

*

Λάθος διευθύνσεις

`

Στον Μάνο Ελευθερίου

`

Συχνάζεις στα παλιά τα ναυπηγεία
Αλλάζεις σχέδια, προσχέδια και χάρτες
Προσθέτεις πόρτες και παράθυρα στα πλοία
Και στήνεις θέατρα για τους λαθρεπιβάτες

`
Μοιράζεσαι παλιές φωτογραφίες
Όλες ασπρόμαυρες, κι η μοναξιά στο βάθος
Πατέρας, θείος, αδερφός, στενές φιλίες
Κι όλο μας λες πως είσαι εσύ ο φωτογράφος

`
Πειράζεις τα ταξίμετρα και γράφεις
Η «κούρσα δωρεάν για όπου πάνε»
Αυτοί που δίνουν λάθος διευθύνσεις
Πως έχουν τάχα σπίτι και γυρνάνε

`
Αφήνεις σημειώματα στον κήπο
«να του κοπεί το χέρι σ’ όποιον ξανακόψει»
Μια νυχτερίδα στη σκεπή βαρά το χτύπο
Ξυπνάς, θυμάσαι και γελάς κι αλλάζεις όψη

`
Ξηλώνεις τη γραμμή του τηλεφώνου
Χαρτιά και λέξεις τα σκορπίζεις στον αέρα
Αυτόπτης μάρτυς και προφήτης ενός φόνου
Σε μια πατρίδα που ξανάφαγε τη σφαίρα.

`

*

Ο κατάδικος

Εδώ φυσά ένας άνεμος που ξεριζώνει πέτρες,
εδώ σκορπίζει ότι κι αν πεις.
Εδώ τρυπάνε οι βροχές σαν τις βαριές κουβέντες
και φτάνει μια σταγόνα να κοπείς.

Εδώ ο ήλιος χάνεται λίγο πριν ανατείλει
κι εγώ τις νύχτες μου μετρώ.
Εδώ η ψυχή τινάζεται και φτάνει ως τα χείλη
μαζί μ’ έναν αρχαίο πυρετό.

Κοίτα φίλε πως κουμπώνει
το καλό με τ’ άδικο
σαν πουκάμισο που λιώνει
πάνω σε κατάδικο.

Εδώ οι σιωπές δε γίνονται ούτε νερό ούτε αλάτι
γι αυτό δεν έχω μυστικά.
Εδώ σε βρίσκει ο έρωτας σαν μαχαιριά στην πλάτη
κι αυτός που πρώτος έχασε, νικά.

`

*

Η ζωή είναι ωραία
`
Δες πιο πέρα κι απ’ το φως.
Δες, δεν είσαι μοναχός.
Δες πιο πέρα κι απ’ τον πόνο,
τη νύχτα που περνά,
σα γέλιο μάνας, μάνας που γεννά.
`
Δες στου χρόνου τη φωτιά.
Δες, πώς άντεξε η καρδιά.
Δες το ξάφνιασμα της λύπης,
σα χαίρεται η ψυχή και βγαίνει
βόλτα, βόλτα στη βροχή.
`
Δες μ’ ένα βλέμμα πόσα λες.
Δεν ξοφλήσαμε, μη κλαις
και πιάσε πάλι το χορό.
Δες με τι πάθος τραγουδώ,
όσο πιο ψηλά πετώ, μου φτάνει
μόνο να είσαι εδώ.
`
Δες του ανέμου την οργή.
Δες πώς παίζει σαν παιδί.
Δες το λίκνισμα της μέρας,
σα χαίρεται η καρδιά κι αλλάζει
χρώμα, χρώμα και τροχιά.

`

*

`

 

Μάνα μου κάνε το σταυρό σου (Το πατίνι)

`
Δεν ήσουν τρένο φτερωτό
κι ας έπιανες τα εκατό
στην πρώτη κατηφόρα.
Όσοι μαζί σου ζήσαμε,
πατίνι σε βαφτίσαμε.
 Καλή σου ώρα.
`
Παίρναν φωτιά τα ρουλεμάν
κι έλεγε ο κόσμος, ωχ αμάν,
πού βρήκε τόση φόρα.
Κρεμόμουν από μια κλωστή,
μα σ’ είχα τόσο εμπιστευτεί.
Καλή σου ώρα.
`
Μάνα μου κάνε το σταυρό σου,
σ’ αυτή την κατηφόρα ο γιος σου,
κατάφερε να μην τουμπάρει,
χωρίς ποτέ του να φρενάρει.
`
Τα ξύλα σου ήταν πανιά,
τα σίδερά σου τα σχοινιά
κι η τρέλα σου κατάρτι.
Μ’ αρμένιζες σ’ ωκεανούς,
στους παιδικούς μου ουρανούς
με δίχως χάρτη.

`

**********************************************************************

`

Ο Κώστας Φασουλάς γεννήθηκε στα Ανώγεια της Κρήτης. Ως στιχουργός έχει υπογράψει  190 τραγούδια.

Ο Μάριος Τόκας, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, ο Νότης Μαυρουδής, ο Χρήστος Νικολόπουλος, ο Γιώργος Ανδρέου, ο Παντελής Θαλασσινός, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Δημήτρης Αποστολάκης, ο Διονύσης Τσακνής, ο Πασχάλης Τερζής, ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Γιώργος Νταλάρας, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, ο Μάριος Φραγκούλης, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, ο Βασίλης Σκουλάς, η Φωτεινή Δάρρα, η Αλέκα Κανελλίδου, ο Μανόλης Λιδάκης, ο Γιάννης Κότσιρας, ο Δημήτρης Μπάσης, η Γλυκερία, ο Γιάννης Μήτσης, η Φωτεινή Βελεσιώτου και η Καλλιόπη Βέττα, είναι ορισμένοι από τους  δημιουργούς και ερμηνευτές με τους οποίους έχει συνεργαστεί στην εως τώρα θητεία του στο τραγούδι.

Ως παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών, συνεργάζεται με το Τρίτο  και Δεύτερο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Οι σειρά εκπομπών «Εβδομάδες ελλήνων ποιητών» στο Τρίτο Πρόγραμμα φιλοξένησε 98 αφιερωματικές εκπομπές σε έλληνες ποιητές, ενώ στο Δεύτερο Πρόγραμμα, παρουσίασε τα «Παιχνίδια του χρόνου», εκπομπή έρευνας, που εστίαζε το ενδιαφέρον της σε αληθινές ιστορίες και γεγονότα που συνέβησαν την ίδια περίπου στιγμή που κυκλοφόρησαν ξεχωριστές δισκογραφικές εργασίες του ελληνικού τραγουδιού.   .

Σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει η νέα του δισκογραφική εργασία ,  «Να σε πηγαίνω, όπου με πας» κύκλος τραγουδιών σε μουσική Χρυσόστομου Καραντωνίου με ερμηνευτή το Μανώλη Λιδάκη.