Αδιέξοδος

Τέμνουσες γραμμές οι ανθρώπινες σχέσεις.
Μια στιγμή το ζουν, και την επόμενη-
χίλια μέτρα μακριά.
Κάθε γνωριμία ακόμη ένας φαύλος κύκλος.
Ακόμη μια πινελιά στον πελώριο πίνακα της ζωής σου.
Με κάποιους νιώθεις να κουμπώνεις˙
με άλλους πάλι όχι.
Για μια στιγμή ανοίγεις την ψυχή σου
για μια στιγμή-
νιώθεις ότι κάπου ανήκεις
κάτι σημαίνεις
κάτι ίσως και να αξίζεις.
Ακούς ιστορίες αλλονών
κοσμοθεωρίες,
όνειρα και φόβους
και μαγεύεσαι.
Και άμα το μυαλό ερεθιστεί
το σώμα ακολουθεί.
Ένα απλό άγγιγμα χεριών
σα ρεύμα διαπερνά τις φλέβες σου.
Ανατριχίλα.
Το σώμα σου το νιώθεις ζεστό, ίσως και να καις.
Και νιώθεις να ανθίζεις
για μια στιγμή μονάχα
και την επόμενη-
μαραίνεσαι ξανά.
Σβήνεις.
Η πινελιά μαυρίζει.
Μοναχικός ο κόσμος
που όμως έχει την ανάγκη για επαφή-
διψά για αγάπη
και ταυτόχρονα το αποφεύγει.
Σα να βρίσκει μια σπηλιά με θησαυρό
Αλλά να μη τολμάει να μπει μέσα.
Και αν και τα πρόσωπα σβήνονται,
ξεχνάς τον ήχο της φωνής και την μυρωδιά τους,
θυμάσαι όμως το συναίσθημα
τη ζεστασιά
την τρυφερότητα
το πάθος.
Και κάπως έτσι αναζητείς τη δόση σου
και το σκας μακριά
φοβώντας να εθιστείς και να δοθείς.
Δειλός ο κόσμος-
αντί να ζωγραφίζουμε σπαρακτικά έργα τέχνης
να διεκδικούμε θησαυρούς,
γεμίσαμε μικρές μικρές πινελιές
με το μόνο αμητό τις αναμνήσεις.
Παγιδέψαμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας
και ψάχνουμε το λάθος.
Τραγική ειρωνεία
Του ανθρώπινου ευ ζην.

Αμολάω

Δε φταίει ο φίλος σου που σε παράτησε
δε φταίει ο πρώην που σε χώρισε
το γνωρίζω καλά ότι πληγώθηκες και πόνεσες
μα δεν είσαι ο μόνος που αξίζει την ευτυχία.
Αν ο άλλος δεν περνάει καλά μαζί σου
δεν τον ικανοποιείς, δεν τον γεμίζεις
με το ζόρι μην τον κρατήσεις.
Να επιλέγεις αυτόν που σε επιλέγει
και ανάμεσα σε χίλια άτομα εσένα σου κοντεύει
και αντί για θάλασσες και ηλιοβασιλέματα εσένα αγναντεύει
και τα πιο όμορφα λουλούδια για εσένα τα συλλέγει.
Αυτός που πάλι προτιμά να σε αφήσει
κράτα του την πόρτα ανοιχτή
και άφησε τον να φύγει με σιωπή
χωρίς μίσος και κακολογίες
φωνές και απελπισίες.
Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να βρει αυτό που τον πληροί.
Να του το ευχηθείς ειλικρινά,
αγνά και αληθινά
και να θυμάσαι;
να αναζητείς αμοιβαιότητα
μονάχα τότε θα νιώσεις ουσιαστική δεσμευτικότητα.

Ματαιόδοξη ελπίδα

Ώρα μεσάνυχτα και αναρωτιέμαι
τί κάνει την ελπίδα να πεθαίνει;
Πόνος προδοσίας και δολιότητας
δεν σκοτώνει την ελπίδα.
Όπλα, βόμβες και νεκροί
δεν σκοτώνουν την ελπίδα.
Έρωτας που τεμαχίζει την καρδιά
Ούτε αυτό, σκοτώνει την ελπίδα.
Βιασμοί, εξευτελισμοί και χυδαιολογία
από άγνωστους περαστικούς ή και τον ίδιο σου πατέρα
δε σκοτώνουν την ελπίδα.
Όλα αυτά αμαυρώνουν την ψυχή σου.
Την ύπαρξη σου. Το είναι σου.
Αλλά η ελπίδα μένει.
Και αυτή η ίδια η ελπίδα
είναι που θα σε τρελάνει,
θα σε καταστρέψει
και σιωπηλά θα φύγεις, σαν σχιζοφρενής
με την ελπίδα στην τσέπη
περιμένοντας τα ρέστα της ζωής.