«Σημεία της παύσης»

Βήμα ταχύ εμπρός!
Βήμα σαν τίγρισσα που στη βροχή,
Χωλαίνει.

Ήρθε ο καιρός για να κινήσουμε
Μπροστά.
Δε μας χωράνε πια οι οπισθοφυλακές.

Εμείς που τ’ αρνηθήκαμε όλα για μια
Στιγμή, για το αλλιώτικο, το διαφορετικό,
Το άλλο.

Κείνο που διόλου δε μοιάζει με το λίγο.
Βήμα ταχύ εμπρός και ούτε βήμα πίσω.

Μα νερωμένο το κρασί στα χείλη σου,
Όταν διψάσεις.

Είναι της ποίησης το πούσι, αυτό που
Αναδίδει η θάλασσα, η θάλασσά μας!

Μ’ αυτή που ονειρευτήκαμε, κάναμε σχέδια
Πολλά και ξανοιχτήκαμε στο κύμα.

Και ήταν η βάρκα μας ελπίδα, φως δική
Μας Ασπίδα!

Τ’ ακούς;
Μην κάνεις βήμα πίσω!

Είναι το βλέμμα ενός μικρού παιδιού
Στο αύριο χαραγμένο…

«Ερωτικό καταφύγιο»

Με γέμισε με αμφιβολία και όραμα,
Δηλαδή μου έδειξε την αληθινή ευτυχία!

Η αγκαλιά του ζεστή, όμοια μ’ ερωτικό καταφύγιο.
Το φιλί του αλμυρό σαν το κύμα της θάλασσας.

Οι λέξεις του νοτισμένες, πελώριες σαν τις νότες
Αντηχούσαν και θεριεύουν ακόμα τη δική μου σιωπή!

Με γέμισε αμφιβολία και όραμα,
Δηλαδή αληθινή ευτυχία!

Η παρουσία του Φως, η Απουσία του Σκότος.
Δε θυμάμαι από πού, δε θυμάμαι γιατί.
Όμως ξέρω πως ήρθε!

Μια μορφή, ερωτικό καταφύγιο.
Μια στιγμή με διάρκεια.
Ποια επάρκεια;

«Λόγω τιμής»

Είμαστε φίλοι,
Μου’ χες πει!
Κι εγώ σε κοίταξα στα μάτια,
Για να μου υποσχεθείς «Λόγω τιμής».

Τ’ απόφευγες, τ’ απόφευγες…
Σιγή ιχθύος μου ανέθετες κι όλο
Μου έφευγες…

Είμαστε φίλοι,
Μου’ λεγες!
Κι όλο φοβόσουν το Χρόνο, το Μέλλον,
Τα παιδιά!
Δεν ξέρω αν ήταν της στιγμής
Να μ’ αρνηθείς… «Λόγω τιμής»!
Μίαν αυγή το ξέρω καλά, θα ξαναρθείς.
Μες τα μαλάματα σε καρτερώ κι όλο επιμένω.

Σε προσμένω…!