Συχνά την κατάρα της ζωής συνάντησα

 

Συχνά την κατάρα της ζωής συνάντησα:

ήταν ο ρόχθος του φραγμένου ρυακιού,

ήταν το τσάκισμα του μαραμένου

φύλλου, ήταν το σωριασμένο άλογο.

 

Καλό δεν γνώρισα, πέρ’ από το θαύμα

που εξαπολύει η θεία Αδιαφορία:

το άγαλμα μέσα στον λήθαργο

του απομεσήμερου,

και το σύννεφο και το γεράκι που ζυγιάζεται στα ύψη.

 

 

`

*

 

[Το ξέρεις, να σε ξαναχάσω πρέπει…]

 

Το ξέρεις, να σε ξαναχάσω πρέπει και δεν μπορώ.

Σαν καλoστοχευμένη βολή με ξεσηκώνει

κάθε έργο, κάθε κραυγή ως και η αλμυρή

ανάσα που ξεχειλίζει

απ’ τους μόλους και φέρνει τη σκοτεινή άνοιξη

της Σοττορίπα.

 

Τόπος από σιδεριές και δεντροφυτείες

σαν σε δάσος μες στου αποσπερνού τη σκόνη.

Ένα μακρόσυρτο βουητό έρχεται απ’ την ύπαιθρο,

σα νύχι χαράζει τα τζάμια. Γυρεύω το χαμένο

σημάδι, το μόνο εχέγγυο που έλαβα σαν χάρη

από σένα.

 

Όσο για την κόλαση είναι δεδομένη.

 

`

*

 

Αιτιολογίες

 

Μπορεί να μην πήγε χαμένος

τόσος κόπος

τόσος πόνος.

 

Και ίσως έτσι να σκέφτεται

για εμάς και για τον εαυτό του

αυτός ο εξ ανατολών ψευτο- κότσυφας

που σφυρίζει στο κλουβί του

και μιμείται τη φωνή μας.

 

Υπάρχουν κάποιοι που σφυρίζουν περισσότερο

και κάποιοι που σφυρίζουν λιγότερο

όμως κι αυτό ανθρώπινο είναι.

 

`

*

[Η ακίδα της πλάστιγγας]

 

Για μένα

η ακίδα της πλάστιγγας

είσαι πάντα εσύ.

Με ρώτησαν ποια είσαι. Αν το ήξερα

θα το ’λεγα φωναχτά. Και θα ’μουν έγκλειστος

πίσω από εκείνα τα κάγκελα απ’ όπου κανένας δεν βγαίνει ποτέ.

 

`

*

 

Μαθήτρια των μουσών

 

Γέμισε το μπαουλάκι σου

με τους ιερούς ή κοσμικούς ύμνους σου

κοριτσάκι μου

και πέτα το στο ρέμα

μήπως το σύρει μακριά και ύστερα τʼαφήσει

φυλακισμένο και μισοξεσκέπαστο

ανάμεσα στα χαλίκια. Ίσως κάποιος

νʼανασύρει άθικτα μερικά φύλλα, ενδεχομένως

τα χειρότερα, και τι σημασία έχει; Ο ουρανίσκος,

η γεύση των Θεών μάλλον διαφέρει

από τη δική μας μα δεν είπαμε πως είναι και καλύτερη.

Σημασία έχει μη τυχόν κι από τον συρφετό

ξεπροβάλλει κάτι τις που να μας πει

δεν με ξέρεις, δεν σε ξέρω, κι όμως

ήταν της μοίρας μας η θεία παράκρουση

να είμαστε εδώ κι όχι εκεί, ζωντανοί ή κατʼευφημισμόν

ζωντανοί, κορίτσι μου. Και τώρα φύγε

και τη βαλίτσα σου μην την κρατάς τόσο κλειστή.