Τσιγάρο

δεν το συνηθίζω
μα ένα τσιγάρο άναψα αυτό το βράδυ
και κάθε που έβγαινε ο καπνός από τα στήθια μου
σχημάτιζε σκηνές
απ’ το κρεβάτι εκείνο
που βάσταξε ν’ αντέξει τη φωτιά μας

τότε, που είχε κλειστεί ο κόσμος όλος
εκεί που ακουμπούσαν οι ματιές μας
σ’ εκείνο το μικρό σημείο του σύμπαντος
που φυλακίσαμε για δύο στιγμές το χρόνο

κι όταν τελείωσε ο καπνός
άλλο τσιγάρο δε βάσταξα ν’ ανάψω

Σαν τον Χριστό

σαν το Χριστό κι ο Έρωτας
γεννιέται πάντα την εποχή του Ηρώδη
θεριεύει μυστικά, απόκρυφα στον κόρφο του ανθρώπου
λάμπει για μία στιγμή στο στερέωμα του κόσμου
κι ύστερα χάνεται μαρτυρικά

ώσπου να αναστηθεί
της ίδιας γλυκόπικρης πορείας δέσμιος

Εκείνοι

υπάρχουν οι έρωτες που πέθαναν στην ώρα τους
και είτε διάβηκαν την πόρτα και γίνικαν αγάπη
ή πάλι αστόχησαν και χάθηκαν στη λήθη

μα υπάρχουν και Εκείνοι οι έρωτες
που πέθαναν πριν να ‘ρθει η ώρα τους
και μέχρι να τελειώσει η ανθρωπότητα
δεν θα βρεθεί το φάρμακο στον πόνο τους