Φθινοπωρινός φεγγίτης

Πρόσωπα γλυκά , κρυστάλλινα
καθαρά και μορφή περήφανη ,αγγελική
με εκφράσεις τίμιες, θηλυκές στη νεότητα,
στεγνές, κουρασμένες, αργές στην κίνηση της μέσης ηλικίας
και μορφές γεροντικές, αφυδατωμένες αλλά όλες
ψάχνουν σύμβολα και πρότυπα
για την παραμικρή καθιέρωση του να είσαι κάποιος, κάποια
γιατί νιώθεις ότι δεν είσαι τίποτα.
Και αυτό το τίποτα είναι που έχει ολόκληρο απόθεμα αξίας
που δεν φώτισε ποτέ ο ήλιος για να βγει προς τα έξω,
να λάμψει , να ξεχωρίσει, να διακριθεί.
Μέσα μόνο από το φθινοπωρινό φεγγίτη
που και που δραπετεύουν απεγνωσμένα κάποιες σκέψεις
έχοντας βρεί διέξοδο να χυθούν στο απρόσωπο μπετόν,
να τις δεξιωθεί το χώμα που ψάχνω να ριζώσουν
και να βγει αυτό το καινούριο που θα ‘χει άλλη μορφή,
άλλη όψη ,θα έχει υπόσταση ,
αυτό το κάτι που γίνεται σύμβολο και αξία
και σιγά-σιγά μεγαλώνει και γίνεται υπεραξία και μεταλλάσσεται
αφού διαρκώς παράγει την νέα, απλή σκέψη
που θα ενσωματώσει και άλλες σκέψεις
που γυρνούν μόνες στο περιβάλλον.
Και στο τέλος οι άμορφες μάζες του φεγγίτη θα δώσουν σπάνια εικόνα.
Την εικόνα που θα σε ακολουθεί για πάντα, παντού…

Δέσμευση

Ζητώ να δεσμεύσω την ενέργεια ,
να την κάνω κίνημα
να πρωτοστατήσει, να ξεσηκωθεί,
να πάρει το δρόμο μπροστά,
να αλλάξει κάτι ,
να φύγουμε από το μαρτύριο
της στασιμότητας και της οκνηρίας.
Θέλω στόχους, οράματα πολλά και μεγάλα
και όχι μόνο την εφήμερη απόλαυση και ικανοποίηση
που θέλει την αλήθεια υποτακτική,
υποκριτική και μεταμφιεσμένη.
Προτού προλάβει η φαντασίωση της απόλαυσης
να σκεπάσει το κενό της ανθρώπινης ύπαρξης,
είναι ανάγκη τώρα
για ένα καινούριο όραμα.

Εξευτελισμένη παρηγοριά

Η παρηγοριά στη γηραιά κύρια
θυμίζει το όμορφο γλυκό στο βαζάκι
με το πλουμιστό χρώμα που κολυμπάει αργά
στο βασανισμένο σιρόπι
που δεν βρίσκει διέξοδο
μέσα στο γυάλινο βασανιστήριο
αλλά με θέαση άπλετη παντού
και αριστερά και δεξιά.
Η εμφάνιση όμως του γλυκού δεν το σώζει από την γέρικη σαπίλα
και τις παρελθοντικές οσμές ,
και που όλα δείχνουν την ημερομηνία λήξης πολλά χρόνια πριν.
Η συναλλαγή είναι πάντα σε ετοιμότητα
αλλά δεν έχει σημασία όταν στην εμπειρική φάση
αυτό που μετράει τελικά είναι το αποτέλεσμα.
Η αναμέτρηση με το γλυκό πουλί της νιότης
είναι φτιασιδωμένο όνειρο
και η εξευτελισμένη παρηγοριά απλώνεται
σε όλα αυτά που σου έχουν μάθει να κάνεις,
να ζεις, να πιστεύεις όχι όμως να τα εκφράσεις.
Γιατί μόνο όταν εκφράζεσαι είσαι ο εαυτός σου και όχι κάποιος άλλος.

Το ποτήρι που μιλάει

Ένα ποτήρι μιλάει,
γεμάτο ή άδειο,
βγάζει φωνή από το γυαλί
που είναι κρυστάλλινη και λαμπερή,
ολοκάθαρη, μαγευτική.
Θέλω λέει να με μετακινήσεις
από την τραπεζαρία στο σαλόνι
κι από κει στην κουζίνα.
Σήμερα έκανα αρκετές βόλτες και κουραστικά.
Διάλεξε ή να σπάσω ή να μπώ στο πλυντήριο
μπας και υπάρξει κάθαρση στην ψυχή μου