Στην άκρη εδώ

Στην άκρη εδώ βρεθήκαμε γυμνοί και ζήσαμε
σ’ αυτή την παραλία την άμωμη
με θέα μόνο το πέλαγος, με κτίσμα
την καλύβα ενός ψαρά φευγάτου.

Το πρωί κολυμπούσαμε ψαρεύοντας.
Τ’ απόγευμα στοχαζόμασταν κοιτάζοντας τα βράχια.
Το βράδυ αφουγκραζόμασταν τον αχό των κυμάτων
και σμίγαμε κάνοντας πως είναι η ανάγκη έρωτας.
Μεγαλώσαμε όσα παιδιά μας έδωσε ο θεός.

Καλύτερα βεβαίως από ένα θέατρο σκιών σε μια σπηλιά,
αυτή η ζωή μας τύφλωσε ωστόσο.
Το άσπιλο τοπίο κι ο ανελέητος ήλιος μας δίδαξαν
πώς να λατρεύουμε το μαίανδρο
και το γυμνό αστόλιστο σώμα.
Για να επιβιώσουν οι ψυχές μας, αποστάξαμε
χωρίς συμβιβασμούς το ίδιο το ωραίο.
Για να γλιτώσει η λογική, δοξάσαμε μονάχα ένα θεό.

(Ρακοπόταμος, Ιούνιος 2017)

Σχεδίασμα για τη μοίρα των ανθρώπινων πραγμάτων

Στην τέταρτη σελίδα απ’ το βιβλίο του,
το μόνο που εξέδωσε εν ζωή,
ο Αρτύρ Ρεμπώ προέβλεψε το μέλλον του το ίδιο
με τόση ευστοχία, που θα γινόταν περιζήτητος
αν ήταν ν’ αποπλεύσουνε απ’ την Αυλίδα πλοία. Σήμερα
οι Αμερικάνοι ψυχολόγοι λένε πως όλα είναι γραμμένα:
το τι θα γίνει στη ζωή σου το’ χεις αποφασίσει από νέος
και αυτό βγαίνει. Ίσως αυτά εξηγούν
την ακρίβεια της προφητείας του Ρεμπώ. Τα διέκρινε όλα·
την αλητεία, την περιπλάνηση και τα ταξίδια,
την έξοδο από την Ευρώπη, το ποτό, τους Τροπικούς,
την επιστροφή στην πατρίδα, την ενασχόληση με την πολιτική.

Σχεδόν όμως: στο τελευταίο
ξαστόχησε· δεν υπολόγισε
το μεταστατικό καρκίνο των οστών.

Ιθάκη

Δεν ήτανε πνευματικό ταξίδι.
Όταν επέστρεψε, παλαίμαχος,
ετοίμασε ακόμα έναν πόλεμο.

Φυλλομετρώντας ποίηση στη Δημοτική Βιβλιοθήκη

Un eclair… puis la nuit

Λίγο λίγο
στιγμή τη στιγμή
αυτές οι εκλάμψεις,
που οι κακεντρεχείς θ’ αποκαλέσουν
ποίηση των εύκολων εμπνεύσεων
και του προαστειακού Σαββατοκύριακου,
συγκέντρωσαν τελικά
έπος ολόκληρο. Αναμφίβολα
θα χαθεί όπως τα Κύπρια
ή πιο σωστά, όπως τα πιο ελάσσονα
που θα τα βρει κανείς μόνο στο Λέσκυ
σε μόνο μία σημείωση
ένα όνομα κι ένας τίτλος να στέκουν
ως το πάθος μιας ολόκληρης ζωής.

Ή ακόμα χειρότερα: τουλάχιστον εκείνα
διαβάστηκαν στην αρχαιότητα· τώρα
θα πρέπει να ενδιαφερθεί κανείς
να ψάξει τη Δημόσια Βιβλιοθήκη
στα ράφια με τους ντόπιους ποιητές
κι αυτό προτού οι συμφορές του μέλλοντος
φέρουν τη μοιραία ζημιά που υπέστη
το Μουσείο της Αλεξάνδρειας.
Ίσως ο θρίαμβος θα είναι
αν προξενήσουν
το σκωπτικό μειδίασμα
ή ένα χαμόγελο συμπάθειας
για το πάθος μιας ολόκληρης ζωής.