ʼΕπιστρέψας ἐκ τῆς πολυμήνου ἀπουσίας του καὶ διαμονῆς εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ὁ Ὑάκινθος Ὑδρίας (Συνταγματάρχης ἐν ἀποστρατείᾳ), ηὗρεν εἰδοποιητήριον εἰς τὴν ἐξώπορταν τῆς πολυκατοικίας του, γνωστοποιοῦν εἰς αὐτόν, πὼς ἐπρόκειτο νὰ διακοπῇ ἡ παροχὴ ὕδατος εἰς τὴν οἰκίαν του, λόγῳ παρελθουσῶν καὶ μὴ ἐξοφληθεισῶν ὀφειλῶν.

Εὔθικτος καθὼς ἦτον, ἀπεφάσισε ν’ ἀποστείλῃ τὴν κατωτέρω ἐπιστολὴν διαμαρτυρίας, εἰς τὸν γενικὸν διευθυντὴν τῆς Ἑταιρείας Ὑδρεύσεως καὶ Ἀποχετεύσεως Πρωτευούσης, ζητῶν νὰ ὑπάρξῃ κάποιος ἐνδεχόμενος διακανονισμὸς ἢ διευκόλυνσις ἐξοφλήσεως τῶν χρεῶν του. Ἡ ἐπιστολὴ εἶχε ὡς ἑξῆς:

<< Ἀξιότιμε κύριε διευθυντά,
εἶμαι εἷς ἀξιοπρεπής, ἔντιμος καὶ εὐσυνείδητος πολίτης, πλὴν ὅμως ἄγαν δυσαρεστηθείς. Λαμβάνω τὴν πρωτοβουλίαν νὰ σᾶς ἐνημερώσω, πὼς λόγῳ προβλήματος υγιείας τῆς ἀδελφῆς μου, σύναμα οἰκονομικῆς στενότητος καὶ δυσκολίας, ἠναγκάσθην νὰ μεταβῶ ἐσπευσμένως εἰς τὸ ἐξωτερικόν, ἵνα τῆς παράσχω πάσης φύσεως ὑποστήριξιν. – Χήρα βλέπετε, μεθ’ ἑνὸς ἀνηλίκου κορασίου, διαμένουσα εἰς τὴν Ἰταλίαν -. Ἐν παραλλήλῳ, προέκυψε μικροδιαῤῥοὴ ὕδατος εἰς τὴν ἰδικήν μου γραμμὴ παροχῆς, ἔξωθεν τοῦ οἰκήματος, ἥτις σὺν τῷ χρόνῳ ηὔξησε τὴν κατανάλωσιν κι’ ὡσαύτως οὕτως, τὴν χρηματικὴν ἀξίαν ὀφειλῆς, εἰς τὸν λογαριασμόν μου. Μικροδιαῤῥοή, μὴ ὁρατὴ διὰ ὄμματος, ἥτις τελικῶς ἐφάνη, κατόπιν ἐπισταμένου ἐλέγχου ὑπὸ τοῦ συνεργείου ἐπισκευῶν σας. Ὅπερ σημαίνει, πὼς ἔνεκα τῆς αὐτῆς καὶ μακροχρόνου ἀπουσίας μου, δὲν ἐδυνάσθην νὰ ἐντοπίσω τὸ πρόβλημα, καθὼς ἐπίσης καὶ νὰ ἐξοφλήσω τὰς ὀφειλάς μου τῶν τελευταίων δεκατριῶν μηνῶν, πρὸς τὴν ἑταιρείαν ὑδρεύσεως τὴν ὁποίαν διευθύνετε. Ἀποτέλεσμα αὐτοῦ, ἡ διακοπὴ τῆς παροχῆς ὕδατος εἰς τὴν οἰκίαν μου. Μηδέποτε εἰς τὸ παρελθόν συνέβη κάτι τὸ ἀντίστοιχον. Ἀνέκαθεν ὑπῆρξα τακτικὸς καὶ τυπικὸς εἰς τὰς οἰκονομικὰς ὑποχρεώσεις μου. Κατόπιν τούτου, θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἐρωτήσω τὸ ἑξῆς:

Δὲν εἶναι κρῖμα κι’ ἄδικον διὰ κάτι τὸ ὁποῖον μᾶς δωρίζεται, νὰ μᾶς ζητῆται νὰ πληρώσωμεν δι’ αὐτό; Διότι ὅπως πιθανῶς γνωρίζετε, τὸ ὕδωρ εἶναι ὑετοῦ δῶρον! Μάλιστα κύριε διευθυντά! Υ – ΔΩΡ, ἤτοι Ὑετοῦ ΔΩΡον! Μὲ ἄλλα λόγια, χάρισμα τῆς βροχούλας τοῦ θεοῦ! Τὸ μαρτυρᾷ καὶ ἀπὸ μόνη της ἡ λέξις, κύριε διευθυντά. Ὡς ἐκ τούτου λοιπόν, φρονῶ πὼς δὲν εἶναι πρέπον καὶ δέον νὰ χρεωνώμεθα καὶ νὰ ἀντιμετωπιζώμεθα αὐτῷ τρόπῳ, διὰ κάτι τὸ ὁποῖον μᾶς χαρίζεται. Γνωρίζων τὴν συνέπειαν ποὺ σᾶς διακρίνει καὶ ἐπικαλούμενος τὴν φιλοτιμίαν σας, σᾶς ζητῶ καὶ σᾶς παρακαλῶ, ἐφ’ ὅσον βεβαίως καθίσταται δυνατὸν ἀπὸ μέρους σας, νὰ τύχω μιᾶς κάποιας πιθανῆς διευκολύνσεως, ὡς πρὸς τὸν τρόπον ἐξοφλήσεως τῶν χρεῶν μου.
Μετὰ σεβασμοῦ καὶ τιμῆς πάσης,
Ὑάκινθος Ὑδρίας.‒>>

Ἐξαφνισθεὶς κ’ ἐντυπωσιασθεὶς ἐκ τῆς ἀνωτέρω ἀποσταλθείσης ἐπιστολῆς, ὁ διευθυντής, μειδήσας ἐλαφρῶς, τὸν ἀπήλλαξε τῶν χρεῶν του, ἅπαξ καὶ διὰ παντός.