Το κλαδί και η θηλιά

Και οι δυο τους ήτανε καλά παιδιά.
Από αγάπη έκαναν ό,τι ήθελ’ η μαμά.

Η αγάπη φρόντισε
να μη σπάσει ούτε το κλαδί
ουτ’ η θηλιά.


Η απόσταση

Ο νους της πνίγηκε στη θλίψη.
Ρουφούσε το γνωστό σφουγγάρι ποτισμένο με χολή.

Έκλαιγε κι είπε: «Μου ‘χεις λείψει.
Να ξέρεις, σ’ αγαπώ πολύ. »

Ζωή, πως το πολύ με λίγο μοιάζει;
Μα, περπατούσε στο φεγγάρι.
Μεγάλ’ η απόσταση απ’ τη γη.