«Δεν ήτανε ανάγκη βασίλισσα να με κάνεις του Περού. Ανάγκη ήτανε να σκύψεις από πάνω μου, να δω στα μάτια σου εκείνα τα δυο φωσάκια. Φωσάκια που λένε ότι είμαι τ’ ονειρεμένο σου νησί στην Ωκεανία, ξωτικό, πρωτόγονο, ηλιοπλημμυρισμένο…»
 
Από τις 27 Μαΐου και για οκτώ παραστάσεις, το Πεδίον του Άρεως μετατρέπεται σ’ ένα πεδίο για μια σύγχρονη τελετουργία ερωτικής ενδυνάμωσης. 
Πώς οι γυναίκες βιώνουν τον κύκλο του έρωτα και πώς επι-βιώνουν απ’ αυτόν;
 
«όμως το ξέρω πως δε γίνεται ποτέ κανείς να ελπίζει σε ολάκαιρη την ευτυχία· ένα μικρό μερίδιο να προσδοκάει μονάχα· κει που δεν το περιμένει…»
 
Το κοινό παρακολουθεί την ιδιότυπη δοκιμασία μιας ομάδας γυναικών κατά τη διάρκεια μιας περιπατητικής περφόρμανς χτισμένης πάνω στην ποίηση της Σαπφούς, της Μάτσης Χατζηλαζάρου και της Τζένης Μαστοράκη.
 
Πώς μπορούν οι τρεις ποιήτριες μέσα στον χώρο και τον χρόνο να αποτελέσουν ένα σημείο πρόκλησης και υποστήριξης;
 
 
«… Η κόρη μου γεννήθηκε σαν όλα τα παιδιά. Καταπώς φαίνεται, θα κάνει και γερά ποδάρια, να τρέχει γρήγορα στις διαδηλώσεις»
 
Μέσα από τον ποιητικό λόγο και τη σωματική αλληλεπίδραση με τον χώρο, οι έξι περφόρμερς αναμετρώνται με το γλυκόπικρο ερπετό του έρωτα, καλώντας τους θεατές σε μια διαφορετική ανάγνωση του πάρκου και του αστικού τοπίου και στη χρήση του ως καμβά για τη δική τους ερωτική αναθεώρηση.
 
 
 *bootcamp: εντατικό πρόγραμμα εξάσκησης
 
 

 

`

Η Άντζελα Δεληχάτσιου, η οποία συνέλαβε την ιδέα της παράστασης και σκηνοθετεί, σημειώνει στο ΠΟΙΕΙΝ: 

 

  • Στο «Ερπετό γλυκόπικρο»ο θεατής θα παρακολουθήσει ένα bootcamp για τον έρωτα όπως βιώνεται από τη γυναίκα. Σε 5 σημεία στο πάρκο, θα δει τις έξι ηθοποιούς να αντιμετωπίζουν πτυχές του έρωτα όπως η επιθυμία/λαχτάρα, το πάθος/η εκπλήρωση, η απώλεια, και η αποδοχή, και πώς όλες αυτές οι πτυχές λειτουργούν μέσα στο πλαίσιο ότι «το προσωπικό είναι πολιτικό». Η περφόρμανς βασίζεται σε ποίηση της Σαπφούς, της ΜάτσηςΧατζηλαζάρου, και της Τζένης Μαστοράκη, και λαμβάνει χώρο σε αλληλεπίδραση με τους χώρους στο Πεδίον του Άρεως περιλαμβάνοντας τη φύση, την αρχιτεκτονική, και τους περαστικούς.

 

  • Τα ποιήματα της Σαπφούς με ενδιέφεραν για πολλά χρόνια, και ξαναδιαβάζοντάς τα, βρήκα ότι μιλούν για τον έρωτα με λυρικό και αισθησιακό τρόπο σε ορισμένα σημεία και με πολιτική άποψη σε άλλα. Και οι δύο προσεγγίσεις αυτές με ενδιέφεραν, και άρχισα να διαβάζω πιο σύγχρονες Ελληνίδες ποιήτριες, επειδή ήθελα να υπάρχει ένας διαχρονικός χαρακτήρας στην παράσταση. Ψάχνοντας φωνές που θα μπορούσαν «να συνομιλήσουν» με τη Σαπφώ, ανακάλυψα τα ποιήματα της ΜάτσηςΧατζηλαζάρου, τα οποία με άγγιξαν επειδή ήταν πρωτοποριακά για την εποχή τους (τη μεταπολεμική περίοδο) για το υπερρεαλιστικό ύφος τους και τον ανοιχτό τρόπο με τον οποίο έγραφε για τον έρωτα, και ταυτόχρονα έχουν μια λυρικότητα που ταιριάζει πολύ με τη Σαπφώ. Η Τζένη Μαστοράκη, τα ποιήματα της οποίας είναι από τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80, είναι πιο μυστηριώδης, και τα επέλεξα ίσως επειδή δεν θίγει το προφανές όσον αφορά τον έρωτα, και μιλάει ρητά για τη μητρότητα σε κάποια ποιήματα. Έχει επίσης μια πολιτική άποψη και μια δύναμη και χιούμορ στο τρόπο γραφής που μου ταιριάζει πολύ με τη Σαπφώ. Όλες οι ποιήτριες είναι ισχυρές, ιδιαίτερες φωνές, που προσφέρουν κάποια στοιχεία σχετικά με το πώς μπορούμε να βιώσουμε και να επι-βιώσουμε από τον έρωτα. Αποκρυσταλλώνουν, κατά κάποιον τρόπο, τη σοφία των γυναικών μέσα στους αιώνες.

 

  • Μ’ ενδιαφέρει η ποίηση σε μια θεατρική παράσταση επειδή μ’ αρέσει να ακούω τη ποίηση, όχι μόνο να τη διαβάζω σε βιβλίο. Και μ’ αρέσει να την ακούω από ηθοποιούς που έχουν δουλέψει με το κείμενο πολύ, που έχουνε βρει ένα αντίστοιχο σωματικό δοχείο για το κείμενο, με αποτέλεσματο κείμενο να βγαίνει από το στόμα-σώμα τους μ’ έναναυθόρμητο, πειστικό τρόπο, σαν να γεννιέται εκείνη τη στιγμή. Επίσης η ποίηση ταιριάζει πολύ με το είδος του σωματικού θεάτρου που κάνουμε στις τελευταίες 3 παραστάσεις μου, όπου μαζί με τις ηθοποιούς-συνδημιουργούς δημιουργούμε δράσεις και εικόνες τις οποίες θα χαρακτήριζα«σωματο-ποιητικές» και χτίζουμε μια δραματουργία που μοιάζει περισσότερο μ’ ένα ποίημα παρά μ’ ένα κλασικό θεατρικό έργο.

 

  • Ελπίζω το κοινό να απολαμβάνει την εκφορά της ποίησης στην παράσταση, και την σωματο-εικαστική ποίηση που δημιουργούμε με έμπνευση τη ποίηση και τον χώρο, και αυτό να τους οδηγήσει να ψάξουν περισσότερο αυτές τις ποιήτριες. Εμείς χρησιμοποιούμε μόνο 3-4 ποιήματα της κάθε μιας στην παράσταση, και υπάρχουν πολλά ακόμα ωραία ποιήματά τους να ανακαλύψουν.

 

 

 

 

 

 

`

************************************************

Ταυτότητα της παράστασης

Σύλληψη – Σκηνοθεσία:  Άντζελα Δεληχάτσιου
Συνδημιουργοί – Ερμηνεύτριες: Κατερίνα Δρακοπούλου, Κατερίνα Κλειτσιώτη, Μάγδα Κρυσταλλινού, Ιωάννα Κυρίτση, Βασιλική Νομίδου, Νατάσσα Νταϊλιάνη, Δήμητρα Σκέμπη
Ενδυματολόγος: Μαργαρίτα Δοσούλα
Σύμβουλος δραματουργίας: Νατάσσα Νταϊλιάνη
Πρωτότυπη Μουσική:  Άντζελα Δεληχάτσιου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ιωάννης Βασιλόπουλος, Δήμητρα Λούπη
Γραφιστική επιμέλεια: Ιωάννα Κυρίτση
Φωτογραφίες: Σπύρος Αγριανίτης
Επικοινωνία: Στέλλα Πεκιαρίδη

Από 28 Μαΐου έως 25 Ιουνίου
Δευτέρες Τρίτες στις 7.00 μ.μ.
Διάρκεια: 90’

Πεδίον του Άρεως.
Σημείο εκκίνησης: άγαλμα της θεάς Αθηνάς, είσοδος από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας

Είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά

Περιορισμένες θέσεις, κρατήσεις απαραίτητες:
+30 6946 102862,  flagrantedeli@gmail.com

Πληροφορίες: www.flagrantedeli.com,facebook: https://www.facebook.com/erpetoglykopikro/