1.

Πες ναι!

Δεν αφήνονται πίσω τα καλύτερα.
Είναι τα καλύτερα που ξέρουν τον δρόμο της επιστροφής.
Κοιμούνται το ξέρω.
Ξεχνιούνται το ξέρω και ξεχνούν.
Και όταν ανοίγουν τα μάτια,
ίσως να μη ξέρουν που βρίσκονται.
Μην κοιμηθείς!
Να αγαπάς τα καλύτερα,
δεν θα πει να κρύβεις βαθιά τις επιθυμίες.
Μην κοιμηθείς!
Ο δρόμος της επιστροφής είσαι εσύ.
Και πες ναι!
Πες ναι στο πέταγμα.
Το ξέρεις;
Είναι τα καλύτερα που ξέρουν το δρόμο της επιστροφής.
Και ο δρόμος είσαι εσύ.
Δεν κρύβονται βαθιά οι επιθυμίες.
Ας κρατήσουμε τα καλύτερα
Τα άλλα σκοτώνουν.
Πες ναι!

2.

Ανήσυχη βάρκα των επιθυμιών μου

Χτύπα στα βράχια και γίνε κομμάτια,
ανήσυχη βάρκα των επιθυμιών μου!
Και άσε τα όνειρα να αναπνεύσουν
έτσι όπως ξέρουν.
Μερικά να κολυμπάνε και να βγουν στην ακτή,
μερικά να βουτάνε και να φτάσουν στο βυθό,
μερικά να πνίγονται.
Κολυμπήστε προς την ακτή επιθυμίες μου!
Ψάξτε τριγύρω ξύλα ψημένα από το αλάτι.
Μια βάρκα δυνατότερη να πλέει ξανά προς τους βράχους.
Και να χτύπα ξανά.
Έτσι πλέουν η μια πίσω από την άλλη,
οι βάρκες των επιθυμιών μου.
Ανήσυχες.

3.

Δέντρο

Στο μέλλον,
Θα είμαι δέντρο νομίζω.
Όπως εκείνα τα δέντρα,
που δεν έχουν λουλούδια την άνοιξη.
Ούτε φρούτα στο τέλος του καλοκαιριού.
Όπως εκείνα τα δέντρα,
που δεν ξεγυμνώνονται το φθινόπωρο.
Και το χειμώνα,
κουβαλάνε το χιόνι για την ευχαρίστησή τους.
Στο μέλλον,
Θα υπομείνω στο σώμα μου
διάφορες χαράξεις ίσως.
Ή φωλιές πουλιών,
έτσι,
για να πω αργότερα,
πως είμαι ακόμα δέντρο.
Πάνω μου άλλα φυτά θα ανθίσουν.
Άλλες ζωές θα προκύψουν.
Μπορώ να είμαι ποίημα στο μέλλον.
Ενός δέντρου που δεν έφερε ζωή.
Αλλά ήταν ζωή.
Στο μέλλον, μπορεί να είμαι δέντρο.

4.

Ποίηση όχι

Δεν είναι τα δευτερόλεπτα,
εκείνα τα λιγοστά,
τη στιγμή του ύπνου,
που κάνουν το όνειρο να ζήσει,
ύστερα να ξεχνιέται.

Αλλά είναι η λήθη,
εκείνη η ζοφερή,
που σβήνει το φως
στο δωμάτιο του ονείρου
σε έναν χρόνο σχεδόν ξυπνήματος.

Έτσι και οι λέξεις.
Δεν γράφονται όταν ξυπνάς.

5.

Υπάρχουν άνθρωποι

που δεν είναι ότι αισθάνονται να γέρνουν.
Είναι ότι αισθάνονται να μεγαλώνουν.
Συνεχίζουν να μεγαλώνουν.
Δεν σταματάμε ποτέ.
Υπάρχουν άνθρωποι,
που όμορφα μεγαλώνουν.

6.

Εκείνη ήρθε με τον αέρα.

Έκατσε πάνω στα μαλλιά μου,
έτσι όπως κάθονται τα πουλιά όταν κουράζονται,
στα κλαδιά ενός δέντρου.
Η ήρθε στο στόμα μου
έτσι όπως έρχεται η γεύση ενός φύλλου δάφνης,
κι εγώ κλείνω τα μάτια,
να βρω το νόημα του παντός.
Η ήρθε
σαν το πρώτο φως της ημέρας
και μπήκε στα μάτια μου σαν ιερή αχτίδα.
Η ήρθε σαν τον χρόνο
που κάθεται στο δέρμα
και όσο τον τινάζεις
δεν λέει να φύγει.
Εκείνη ήρθε και στον ύπνο με βρήκε.
Και μπήκε στην ανάσα μου.
Από τότε
η όσφρηση μου
έχει κάτι από αιώνιο όνειρο.

7.

Πόσο ελεύθερη;

Πόσο ελεύθερη μπορεί να είναι
μια ψυχή δεμένη φλέβες,
με οστά ντυμένη και δέρμα;
Πόσο ελεύθερη,
με το βλέμμα να πετάει μακριά,
δεμένη;
Και όταν βρει τη δύναμη να κλείσει τα μάτια,
να ξεχάσει ότι έχει φλέβες,
και τα οστά να ξεχάσει.
Μπορεί να είναι ελεύθερη μία ψυχή.
Αλλά πόσο;