Σιντριβανάκι

 

Αυτό που κρυφά πόθησα (πάγωσα_)

Έρχεται τώρα πιο συχνά.

Ο πάγος ποτέ δεν ήταν τρυφερός.

Τρυφερή είμαι εγώ (πάγωσα_)

Που ελευθέρωσα την επιθυμία.

 

Νερό.

Ελατήριο.

Σιντριβάνι.

Δάκρυα.

Σιντριβανάκι

Από σκληρά δάκρυα.

Ζεστά δάκρυα.

Τρυπάνι.

Δυνατά δάκρυα

Δυνατά.

Πιο δυνατά

Από τις προσδοκίες της τρυφερής μαμάς.

 

*Έλα τώρα να κάνουμε πως είμαι εγώ η μαμά και εσύ το παιδί.

`

*

Όλα όμορφα

 

Στην αρχή είναι όλα όμορφα.

Οι κρυστάλλινες ασυμμετρίες

Λαμποκοπούν στον αθώο ήλιο.

Αρκεί λίγο κονιάκ

Ένα φιλί που διαρκεί

Ένα κομμάτι γνήσιας τέχνης.

 

Ξαφνικά ακούς τον ήχο.

Από μέσα.

Ψάχνεις να κρατηθείς

-χωρίς να κοπείς-

Δε φτάνει ένα φιλί

Δε φτάνει η τέχνη

Δε φτάνει το κονιάκ.

 

Ψάχνεις

Με παλάμες τρυπημένες

Από μικρά κρυσταλλάκια

Συμμετρικά τοποθετημένα.

 

Όλα όμορφα

Λαμποκοπούν στον αθώο ήλιο.

 

Σκέτο έργο τέχνης.

`

*

Δε μπόρεσα ποτέ

 

Σκίζω τα σύννεφα

Την όψη των βουνών

Και τη μορφή των περήφανων λουλουδιών.

Σα να είναι απλά τρεις ζωγραφιές

Που δε μου αρέσουν

-Ή μου αρέσουν αρκετά-

Δε θέλω να δω.

 

Δεν είμαι έτοιμη.

Δε μπορώ.

Να παίξω δε μπορώ

Με τη γλυκιά δροσιά των φύλλων.

Την άγρια χρυσαλλίδα

Το πυκνό ομίχλωμα

Τα μισόκλειστα βλέφαρα

Και τη λεπτή αχτίδα.

 

Τα παιδιά φεύγουν γρήγορα.

Έχω αποσυντονιστεί.

Δε θα κοιτάξω τώρα.

`

*

 

ΓΙΟΡΤΗ ν001.

 

Έπειτα από χρόνια

Κάθισαν γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι

Γονείς και παιδιά

Τότε λένε πως άνοιξε η γη.

Πάντα υπήρχαν χάσματα

Όχι όμως ικανά να ρουφήξουν

Τα σερβίτσια, το τραπέζι και τα παιδιά.

 

Έχω δει υπέροχα ταξίδια

Τα σερβίτσια, το τραπέζι, τα παιδιά

Στη μαύρη τρύπα

Τα παιδιά πίνουν κρασί.

 

Έχω δει υπέροχα ταξίδια

Οι γονείς στη γαλάζια τρύπα.

Τρώνε και πίνουν νερό.

 

Ήταν ζήτημα χρόνου.

 

Μη φοβάσαι.

Δε γίνονται θαύματα.

`

*

Κάνε αυτό

 

Υπάρχουν δάχτυλα γύρω σου
Με δυναμικούς αισθητήρες
Τα δάκρυά σου τα νιώθουν ποτάμι
Και πνίγονται.
Μη το κάνεις αυτό.

 

– Θέλουν όλοι μια αγκαλιά

 

Έχεις φίλους
Είναι δάση και πουλιά
Εσύ τους ποτίζεις
Μη λυγίσεις τώρα
Που καίει ο ήλιος
Μη το κάνεις αυτό.

 

– Όλοι θέλουν να πιούν νερό

 

Έχεις μελωδίες
Αγκίστρια στο λαιμό σου
Μην καταπιείς.
Τραγούδα.
Μη λυγίσεις τώρα
Που οι άλλοι σιωπούν

 

– Θέλουμε δυνατά τη μουσική.

 

Είσαι σπουδαίο κορίτσι
Το ξέρεις
Πες το πριν κοιμηθείς
Για να το θυμηθείς.

 

– Θέλω πολύ να το θυμηθείς.

 

Κάνε αυτό.

 

*****************************************

Μία ακόμη νέα κοπέλα που γράφει ποιήματα; Μπορεί. Μπορεί όμως και όχι. Ο λόγος της λιτός, πυκνός, αιχμηρός και ευθύς. Το πεσιμιστικό της φόντο μοιράζεται με την παρότρυνση. Με την παρακίνηση για συναισθηματική δράση. Προστακτικές και διαπιστώσεις στον βίο της νεότητας, στην αμφισβήτηση της σιγουριάς. Στίχοι προετοιμασίας για το σημείο βρασμού.
Η Μαρία Μπεθάνη είναι παιδαγωγός.  Έχει γράψει και σκηνοθετήσει παιδικές παραστάσεις, παίζει και γράφει μουσική για θέατρο και τραγούδια για μικρά και μεγάλα παιδιά. Αυτήν την περίοδο ετοιμάζει την πρώτη της δισκογραφική δουλειά με τραγούδια που έχει γράψει η ίδια. Το Ποιείν παρουσιάζει πέντε από τα ποιήματά της.

Μιχάλης Γελασάκης