• 1 •

“Shall be lifted? -Never more” *

Το σκήνωμά μου θα αγγίξεις

Όλο το χρόνο στέγνωνα τον πόθο
Στέγνωνα τη λαχτάρα να μαραθεί
Να σβήσει

Και με κοιτούσα
-προσπαθούσα-
μέσ’ απ’ τα μάτια σου,
ή έστω
από αυτό που υπέθετα πως ήταν
το δικό σου εκπεφρασμένο βλέμμα

Με εξουθένωσαν οι εικασίες
με απογύμνωσε η απόγνωση

Κι απέκτησα απόσταση από μένα
μίλια, χιλιάδες μίλια
Με άφησα

Σε πολικό ψύχος με άφησα
να με αγιοποιήσουν οι παγετώνες

Κοίταξέ με τώρα
εκεί που κείτομαι

Όλοι οι φόβοι μου με συνόδευσαν
στη σκήτη μου
Και μήνα με το μήνα
με μετάλλαξαν

Δες με
Αγνή και άχραντη πλέον
ακατοίκητη από ελπίδες
Άμωμη

Γι αυτό σου λέω
δεν θα είμαι εγώ

Το σκήνωμά μου θα ασπαστείς .

——————————————-

[*ο τίτλος, δάνειο από το τόσο γνωστό «The Raven» του Edgar Allan Poe]

• 2 •

Η ελπίδα δεν μένει πια εδώ

Να λοιπόν που φτάσαμε ως εδώ
την ζωή μας

Ούτε σεισμός, ούτε θύελλα
ούτε πύρινη λαίλαπα
δεν μας κατέκαψε
Τίποτε δεν ανατινάχτηκε
Καμία εκρηκτική απογείωση
δεν συνέβη
Όλα τα στοιχειά της φύσης
κάθονται ήσυχα στον πάγκο
των αναπληρωματικών
Το παιχνίδι παίζεται ράθυμα
χωρίς την συμβολή της έξαρσης

Παροπλισμένη και η ελπίδα
ότι κάτι κάποτε θα αλλάξει
και θα νοιώσεις την θεϊκή μεταρσίωση
αυτού που πήγε πιο πέρα από το σύνηθες
αυτού που τόλμησε
να παίξει με τα σύννεφα
Αμετανόητος ίκαρος σε άλλες ζώνες νόησης
πήγασος σε υπερκόσμιες πτήσεις
σε εκείνον τον ουράνιο προορισμό
της ζεύξης έκστασης

Μεσούρανα βασιλεύει η πλήξη
πλέον

Στην παιδική χαρά των χλωμών καταστάσεων
σκαμπανεβάσματα στην τραμπάλα
του λίγου και του λιγότερου
Πάντα μερικά εκατοστά
από το έδαφος
η εξύψωση
Ελεγχόμενη πλήρως
από τον πανθ’ορώντα φόβο
μην διαρραγεί το βολικά ασφαλές
Μην διαταραχθεί η αυτοκράτειρα Τάξις

Και η ζωή συνεχίζεται
Αλλού .

 

• 3 •

Εκπτώσεις

Κρατώντας σφιχτά
το εισιτήριο στο χέρι του
πορεύτηκε
Σε λάθος τόπο
τρόπο κι εποχή
πώς βρέθηκε
διόλου δεν κατάλαβε

Και το εισιτήριο αντίκρισμα δεν είχε

Λαθρεπιβάτης θα έμενε
σε τούτο το ταξίδι
Σαν ιδαλγός
και νοσταλγός σε μια αξία
που ολοένα εξέπιπτε

Εκπτώσεις του Αυγούστου
Στα καταστήματα επιγραφές
κι όλα μισοτιμής
Όλα προσφέρονται
Κι όσα πωλούνται
μα κι όσα είναι ανεκτίμητα

Σε ένα σκοινάκι κρέμεται
εκτιθέμενο
ως και αυτό το όνειρό του
για να στεγνώσει

Και το εισιτήριο ένα απόκομμα
ακόμα
Σαν κάποιος κάποτε να το’χε θεωρήσει
και τώρα είχε λήξει .

 

• 4 •

nihil ex nihilo

Την είχε φυλαγμένη
από των υπολοίπων τα όμματα
Προφυλαγμένη

Σίγουρος δεσμοφύλαξ
της τάξεως των πραγμάτων
κατά τα ειωθότα

Της έφερνε τροφή
κι ανέσεις
εντός

Πιάτα εκλεκτά
μαχαιροπήρουνα αργυρά
κρυστάλλινα ποτήρια

Σκεύη στο σκεύος
Μετάξια και αρώματα
στα δώματα

Βασίλισσα
των τετραγωνικών των τοίχων

Κι όμως αυτή
με μια μικρή δυσδιάκριτη λίμα
τα κάγκελα του παραθύρου
καθημερινά ετρόχιζε

Στο αίμα της η υπομονή
με την επιμονή
συνευρίσκοντο

Και απεργάζοντο διαφυγή
διαμέσου
μέσου επίφοβου

Στο πλήρωμα του χρόνου
από εκεί
τις πάμφωτες πανσέληνες νύχτες
δραπέτις
εξήρχετο πετώντας

Κι έβρισκε φως
εκτός

Αργότερα
τα κάγκελα ετίθεντο
εις την θέσιν των
και πάλι

Ουδεμία της τάξεως
διατάραξις διεφαίνετο

Μηδέν ορατό
πλην
του φωτός
που έκρυβε στους οφθαλμούς της

Εκεί
μια πάλη
εμαίνετο

Μην
εις την επομένην έξοδο
επιχειρηθεί
επιπροσθέτως

η του καθεστώτος κατάλυσις .

——————————————————————-

[nihil ex nihilo: τίποτε εκ του μηδενός]

 

• 5 •

Παίγνια

Συχνά ανάμεσά μας
δολίως παρεισφρέουν
έποικοι κάποιοι θεοί
Στις χώρες των ανθρώπων
υπεισέρχονται
με κίνητρο την ευαρέσκειά των
και μόνον
Δεν θροΐζουν στο πέρασμά των
δεν ηχούν
δεν νοιώθεται κάν πως έφτασαν εδώ
και μειδιούν μαζί μας

Αργά ρίχνουν τις θεόρατες σκιές των
επάνω στις επιθυμίες των ανθρώπων
στα όνειρα και τα άλλα
Εκεί κατασκηνώνουν και παρατηρούν
κι αρέσκονται συχνότατα
να μας εγείρουν τον νου
κι άλλο
μεταμορφώνοντας περίπλοκα
τα όνειρα σε ελπίδες
και στόχους εφικτούς

Και τότε είναι που
εντός μας έχουν πλέον κατοικήσει
και δήθεν κι εμείς
όμοιοι είμαστε κι ιχώρ
στις φλέβες μας κυλά αδιακρίτως
Πιστεύοντας ασμένως
πως όλα είναι δυνατά
και τάχα είμαστε κι εμείς θεοί μαζί των
Πεφιλημένοι των μύχιών μας σκέψεων
και των ανομολόγητων των ηδονών
αναδεικνύονται

Κι όταν καλά καλά μας έχουν ξεσηκώσει
κι όταν τα πιόνια δεν τους διασκεδάζουν πια
αποφασίζουν το αναλώσιμο της ψυχής μας
Ορθώνονται υψηλοί κι ανάλγητοι
τερατώδεις
και μ’ ένα πάτημα εκεί
σαν κανθαρίδες με το πόδι τους
μας λειώνουν
μας συνθλίβουν

Τότε ακούγεται ο ήχος μοναχά

Το κρακ του τέλους
το απόλυτο .

 

• 6 •

Έως θανάτου

Η στρατιά των λέξεων
σήμανε σιωπητήριο
Στα νεκροκρέβατα της μνήμης
τώρα αναπαύεται

Όσα ήσαν
όσα χάθηκαν
σαβανώνονται

Εκκρούω
το ε του Έρωτα
το άλφα της Αγάπης

Η γεύση που απόμεινε
δηλητήριο του νου

Το κόστος των πράξεων
απροσδιόριστο
βάρος η συνέχεια
δυσβάσταχτο
Βάρος όλα
ως και η ζωή
η επιμένουσα

Αναδεύονται επιταγές
και κελεύσματα
-Τις εί;
Ποιος ταράσσει τον βαθύ μου ύπνο;
Από όλα είμαι απούσα
από όλα απέρχομαι

Στα τραύματά μου
υπέκυψα

Υστάτη πράξις
χρωστούμενη στην
νέα τάξη των πραγμάτων:
Πυροβολώ
τις ελπίδες μία προς μία
Τις εκτελώ
Μην με βρουν ανύποπτο θύμα
Μήπως με υπνωτίσουν
ξανά

Το επιδιωκόμενον
η αφασία
Νοός ακινησία
σε κώμα
διαρκές

Και ω, να επιτέλους
η σιγή
η ατσαλάκωτη Σιγή
ως νέα ένοικος
των εγκεφαλικών κυττάρων
εγκαθίσταται

Επιβεβλημένη
Σαν το κενό που βουίζει στο μυαλό
αμέσως μετά
την πρόσκρουση

το εφιαλτικό κενό
του τετέλεσθαι

Εκκενώνω τον χώρο
και παραδίδω τα πάντα
πλέον

Νεκρώνομαι
κι από τις αναμνήσεις μου
ακόμα

καθώς κρυώνω

Κρυώνω έως θανάτου .

 

• 7 •

Μη μου θυμίζεις τη νεότητα
Πέταλα ανθών που σκόρπισε ο χρόνος
Σαν φτεροκόπημα που σβήνει τρομαγμένο στη σιωπή
καθώς ανοίγει άγρια τα βλέφαρα η νύχτα

Μη μου θυμίζεις τα χαμένα
Άδικα ελπίδες στη ζωή μου χώρεσα

Με διαπερνούν μνήμες αλύτρωτες
Για όσα δεν θα κάνεις,
σε συγχώρεσα

Όλη μου η ζωή…
Κι ούτε ένας έρωτας .

 

• 8 •

Ερημία

Δεν έχω τίποτε άλλο
παρά την ηχώ από όσα έγιναν
να αλυχτά στη μνήμη μου

Φωνές
όσων ειπώθηκαν
και δεν απηχούν κάν πια
σημερινές αλήθειες

Τις έσπασε ο χρόνος
στις συνθήκες παραδόθηκαν
στου τετελεσμένου
-εκτελεσμένου-
τη φθορά

Δεν έχω τίποτε
εκτός από μια πεθαμένη Ελπίδα
Το νεκρικό της σώμα
που δεν θα αναστηθεί

Και την Επιθυμία
-γυμνή κι αστόλιστη-
να κλαίει πάνω στο μνήμα της

Παρακαλώ θεούς και δαίμονες
κι αυτή να την λυτρώσουν .

 

• 9 •

Θάνατος ή Τρόμος

Περιφέρεται ανάμεσά μας
σιωπηλός
Μια κρύα ριπή αέρα
όλο κι όλο
όταν περνά ξυστά

Κάποτε
ακουμπά κάποιον από μας
ελαφρά στον ώμο
κι αυτός τον ακολουθεί
υπνωτισμένος

Και ξέρεις πως
όταν μειδιά επικίνδυνα
κάποιον πάλι
έβαλε στο μάτι

Τον ένοιωσα ένα απομεσήμερο
του Οκτώβρη
Ήμουν ξαπλωμένη
και χανόμουν

Τον ένιωσα να σκάβει στο στέρνο μου
να βγάζει αίμα
να βάζει κρύο
Λες και με άδειαζε
ψάχνοντας για την ψυχή μου

Κέρωσα παγώνοντας
καθώς το σκάμμα βάθαινε

Κι έπειτα ήρθε η μάνα μου
από τον τόπο του

Του άγγιξε απαλά το χέρι
και του είπε:

-Όχι ακόμα .

 

• 10 •

SITIS

Διψάω για σένα

Λειμώνες χειμώνες καιροί
με σβήνουν μακριά σου
Πάγος γίνονται οι δροσοσταλίδες
και στέκονται πάνω μου κρυσταλλικές
Διατηρώ τις αισθήσεις μου μονάχα
εσώκλειστη σε κουκούλι ψύχους
Ομφάλιος λώρος ήχος
επιχειρεί την αναγέννησή μου
διστακτικά μα δραστικά θεραπεύει
με αγωγούς θερμότητας απεγνωσμένης

Και καθώς με γαληνεύει η συχνότητα
απερίσκεπτα αφήνομαι
σε επικίνδυνη εξάρτηση ενυδάτωσης
Βρίσκομαι σε κάτι
ανάμεσα από υποδόρια ζωή
και επιβεβλημένη ύπνωση
Ως πόσο θα παραμείνει
αυτή η χειμέριά μου νάρκη;

Ξαπλώνω στο γυάλινο κιβούρι
στην κορυφή του βουνού
μαγεμένη
Εκεί που με άφησες
εκεί θα με βρεις
να υφαίνω τους πόθους μου
περιτύλιγμα από ατλάζι

Με το ολόχρυσο βελούδο
απ’ τα μάτια σου
έλα και κάλυψέ με
Με το αυγινό σου χαμόγελο
τύλιξέ με
Και σκέπασέ με
με τα ανθισμένα χείλη σου

Κοιμάμαι,
μα μην παραιτηθείς απ’τα κλειστά μου βλέφαρα
Εσένα περίμενα
πάντα

Για να με ντύσεις άνοιξη .

——————————————————

[sitis: δίψα, λατινικά]

• 11 •

Δεν υπάρχει απόσταση να με συγκρατήσει
Αλυσίδες ή
σκοινιά που δένουν στην προβλήτα
τοίχοι που φυλακίζουν την ορμή

Κανένας δρόμος δεν είναι τόσο μακρύς
για να με αποτρέψει
να αγγίζω
αυτό που λαχταρώ
Θα πλέω
θα πετώ
θα έρχομαι σε σένα
ακόμα και με την άκατο των ονείρων
θα φθάνω
Δεν υπάρχει δρόμος να με κρατήσει
μακριά
Καμία οδός δεν είναι απροσπέλαστη

H συντομοτέρα είναι της αγάπης .

 

• 12 •

Να πεθαίνεις

Να σκοτωθείς Ιφιγένεια
Να θυσιαστείς

Δεν σου πρέπει άλλος θάνατος
μόνο αυτός

Της αυταπάρνησης
εσύ
η μονάκριβη κόρη

Στην κρύα πέτρα ακούμπησε το κεφάλι σου
και παραιτήσου
απ’ την αυριανή σου τύχη

Να τελειώνεις Ιφιγένεια
Να φεύγεις

Μην νομίζεις ότι είχε αξία η ζωή σου
Ασήμαντη ήσουν και θα είσαι
Αμνός

Έτσι μόνον

Θυσία να γίνεσαι
Για να πνέουν ούριοι οι άνεμοι της ποίησης .

 

• 13 •

Μέγιστη διάρκεια

Αιώνες μετά
η γερασμένη Σεχραζάντ
Γνωρίζει

Διηγήθηκε ιστορίες πολλές
κι έκανε

Στα χέρια της τύλιξε την ηδονή
και στην επιθυμία
προσηλώθηκε ολόψυχα

Κοίμισε τους φόβους του
και γιγάντωσε την ισχύ

Λίκνισε την αγάπη
την νανούρισε

Αφοσιώθηκε

Αιώνες μετά γνωρίζει
πως τώρα πια
η ζωή που της χαρίζεται

είναι από αδιαφορία .

 

• 14 •

Σε μιαν άλλη ζωή

Σε μιαν άλλη ζωή
να με περιμένεις

Να φτάσω απαλλαγμένη
από κάθε βάρος
από κάθε ήττα

Να έρθω ολόφωτη
με όλα τα εφόδια
της ευτυχίας

Με την ψυχή μου
ασύλητη
κι όλη δική σου

Σε μιαν άλλη ζωή
θα συναντηθούμε
ξανά

Απελεύθεροι .