«Να πλύνεις τα πιάτα. Να ξεσκονίσεις. Μη ξεχάσεις η βεράντα θέλει σφουγγάρισμα. Τα λουλούδια θέλουν πότισμα. Μην κυκλοφορείς ξυπόλητη με τις πιζάμες να σέρνουν στο πάτωμα. Το καπάκι της κατσαρόλας δεν το βάζουμε όπου να ναι. Σκούπισε τα πόδια σου το σπίτι δεν είναι βάρκα. Σε πήρε η νύχτα πότε θα τελειώσεις. Αν γίνεις εσύ ποτέ νοικοκυρά να μου γράψεις. Δεν ακούς που σου μιλάω»;

«Εντάξει δεν θα σου γράψω».

*****

Τα είχα ξεχάσει όλα μέσα μου. Τα είχα βάλει μέσα σε μια αδιάβροχη θήκη ενός μαξιλαριού εντός του εγκέφαλου μου, κάτι σαν τα υποσέντονο κατακλίσεων. Γύριζα πλευρό και τα πλαστικά τους σημεία, μου πλήγωναν τα αυτιά. Νόμιζα ότι έχω ωτίτιδα ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Είχα αρχίσει να παρακούω.

Με λένε Ζέμλια, με λένε Ζέμλια,  για χρόνια για μήνες για εβδομάδες, απ’ όταν γεννήθηκα ακούς; «Σσσς»

Με πονάνε τα αυτιά μου.

 

*****

Το ανέκφραστο πρόσωπο μου ήταν τώρα καταρράκτης, ή σα να έσπασε κάποιο τζάμι στα μούτρα μου.

Δεν μπορώ να κρατάω τα μάτια μου ανοιχτά μέσα στο νερό, κόβομαι. Αλλά δε γαμιέται, μπορώ να μένω ακίνητη όταν θυμάμαι.

Με πονάνε τα μάτια μου.

 

****

Είναι ένα σώμα λεπτό λεπτάκι, τόσο δα, λόγια δεν έχει, να το σκοτώσω, να το αναστήσω; Αν είχα το κουράγιο, τη πρόθεση, ή τη γνώση έστω, που δεν έχω, να λέω πως ότι χωράει στο κεφάλι δεν γράφεται, να το λέω μέχρι να μου σκοτωθούν τα χείλη. Τα χέρια τα ‘κοψα έτσι κι αλλιώς.

*****

Τελευταία βουίζει το κεφάλι μου, μουδιάζουν τα δάκτυλα μου, όλο και κάποιο ισχίο πονάει, ο λαιμός ξεραίνεται, οι ρίζες ασπρίζουν, ακούω ζαμπόν αντί για Ξενοφών, κλαίω σε όλες τις κηδείες κι ας μην ξέρω τους συγχωρεμένους, επίσης σε όλες σχεδόν τις ταινίες, θυμάμαι τις μυρωδιές του πατρικού κι αρχίζω να φτιάχνω όλα τα γλυκά του κουταλιού της κάθε εποχής κι ας μην τα τρώω, έχω γίνει σαν την μάνα μου που φώναζε κλείσε την πόρτα μπαίνουν μύγες, αρχίζω να γράφω σημειώσεις όπως 12:00 μαγείρεμα 13:30 να μην ξεχάσω-μαγείρεψα! 18:00 καφέ-τάβλι με τον Νίκο 20:30 να πάρω τον Δημήτρη και τον Ορέστη από το αεροδρόμιο 20:32 μεγάλωσαν απότομα αυτά τα παιδιά 21:30 ροζ πάνθηρας και παγωτό μηχανής, 23:00 το μικρό πέρασε τα σήματα του κοκ, 24:00 ύπνος, μυρίζει σαπούνι Μασσαλίας 00:01 να θυμηθώ να κλείσω το πορτατίφ, 00:03 οι κράμπες στα πόδια με σέρνουν, νάτο το εγκεφαλικό, 00:04 επιτέλους θα κοιμηθώ.

 

*****